Ugh, op mijn middelbare school hadden we een walgelijke verplichte Triatlon in de 2e. Alle gastjes die op voetbal zaten konden hun competitieve hart ophalen tijdens het hardlopen door de duinen, maar gelukkig zat ik op wedstrijdzwemmen en kon ik hierdoor genoeg van mijn eindtijd afschuren zodat ik niet helemaal onderaan de ranglijst eindigde.
Vond het altijd vreselijk.
Lijkt op sportpark Cromwijk in Woerden. De parkeerplaats dan.
Sportdag, zodat ook mensen van buiten mijn klas konden zien hoe motorisch gestoord ik was!
Ik vond een sportdag altijd heerlijk. Lekker uitsloven voor iets wat niks uitmaakte, pluspunt als het ten koste ging van verschrikkelijke lessen.
Grijze wolken, veel fietsen. Jup Nederlandse sportdag
Ik was eigenlijk altijd geblesseerd tijdens dit soort dingen. Ik zat op voetballen, tennis en atletiek. Dat was al 10 uur trainen per week, die 2 uur op school had ik geen zin in.
Gelukkig tijdens mijn mavo jaren altijd slecht weer of ziek/iets gebroken gehad. Was ook nooit het sportieve type dus voor mij was het ideaal.
Ik krijg Vietnam flashbacks door het woord ‘sportdag’.
Ik dacht eerst dat ik wist waar deze foto’s genomen waren, maar nu ik het vergelijk met streetview is het toch ergens anders.
Blijkbaar kan dit dus overal in Nederland genomen zijn, en zijn de foto’s _nog_ typischer dan gedacht.
Wat leuk om te zien dat dit nog steeds bestaat. Hoewel ik geen atletisch wonder was, heb ik hier altijd wel goede herinneren aan overgehouden.
Wat hield ik van sportdag, ik was die competieve jongen die altijd wou winnen.
Ik zie vooral fietsen…
En na afloop kreeg je natuurlijk groene limonade, a classic
Eww sportdag. Wij hadden behoorlijk wat hockey-meisjes in de klas, op een zo’n sportdag net voor de zomervakantie werd besloten dat we moesten gaan hockeyen. Van één van die fanatieke hockeymeisjes kreeg ik zó hard een bal tegen m’n scheenbeen gemept (een echte, keiharde hockeybal, en natuurlijk droegen we geen bescherming) dat ik de halve zomervakantie dat been niet meer kon gebruiken. Nog nooit zó’n pijn gehad, en vervolgens met één functionerend been terug naar huis moeten fietsen.
Opzich had ook de helft van m’n tanden eruit kunnen liggen (mondbescherming hadden we al helemaal niet) dus wat dat betreft viel het nog mee.
Als ik al die kritiek over de “sportdag” zo lees lijkt het mij meer een probleem in de uitvoering van de sportdag in plaats van dat er echt helemaal iets verkeerds is met het concept sportdag.
Als je het mij vraagt zou inzet van een leerling gewoon een voldoende moeten opleveren. Niet komen of niet meedoen zou daarnaast natuurlijk gewoon een onvoldoende mogen geven.
Cijfers voor gym, hmm.
Op mijn school kon je alleen een onvoldoende halen wanneer je voortdurend spijbelde en/of de boel traineerde.
Aanwezig zijn en meedoen was voldoende om een 6 te halen. Maakte niet uit hoe houterig je was. Nooit meer als een 6 voor gym gehad dus.
En dan altijd de chaos die volgde. Was nooit coherent.
Aaaah sportdag, bij ons was dat altijd een excuus voor de vmbo’ers om ons ongestraft te schoppen.
Grappig om te zien hoe iedereen het zo anders ervaart. Voor mij was het altijd spannend en leuk om goed m’n best te doen voor de meisjes, ook uit andere klassen, het was een hartstikke sociaal evenement ook.
Ik ben zelfs nog een keer gaan meespelen met de sportdag basketbal teams toen ik al een jaar niet meer op de middelbare zat, en was uitgenodigd door wat mensen om nog mee te spelen, was hartstikke gezellig en leuk.
Ja zo waar man
Ah, ye olde Dutch childhood trauma~
Vreselijk die sportdagen. Ik ben extreem awkward en heb sportvaardigheden van niks, dus dat was altijd best stressvol, vooral omdat mijn klasgenoten ook gewoon zwaar kut deden. Het enige wat ik kan qua sport zijn vechtsporten en zwaardvechten maar dat ga je niet zo snel vinden op de gemiddelde sportdag lol
In de comments staan ook veel verhalen over coopertest en shuttle run, maar bij ons op school had je ook de bosloop. Je moest binnen 30 minuten door een heel bos heen rennen. Het trainen daarvoor had dus mijn knie verneukt en toen hoefde ik niet mee te doen met de echte bosloop. Enige keer dat ik blij ben geweest met mijn knieën die net zo goed van mijn oma zouden kunnen zijn :>
23 comments
Ugh, op mijn middelbare school hadden we een walgelijke verplichte Triatlon in de 2e. Alle gastjes die op voetbal zaten konden hun competitieve hart ophalen tijdens het hardlopen door de duinen, maar gelukkig zat ik op wedstrijdzwemmen en kon ik hierdoor genoeg van mijn eindtijd afschuren zodat ik niet helemaal onderaan de ranglijst eindigde.
Vond het altijd vreselijk.
Lijkt op sportpark Cromwijk in Woerden. De parkeerplaats dan.
Sportdag, zodat ook mensen van buiten mijn klas konden zien hoe motorisch gestoord ik was!
Ik vond een sportdag altijd heerlijk. Lekker uitsloven voor iets wat niks uitmaakte, pluspunt als het ten koste ging van verschrikkelijke lessen.
Grijze wolken, veel fietsen. Jup Nederlandse sportdag
Ik was eigenlijk altijd geblesseerd tijdens dit soort dingen. Ik zat op voetballen, tennis en atletiek. Dat was al 10 uur trainen per week, die 2 uur op school had ik geen zin in.
Gelukkig tijdens mijn mavo jaren altijd slecht weer of ziek/iets gebroken gehad. Was ook nooit het sportieve type dus voor mij was het ideaal.
Ik krijg Vietnam flashbacks door het woord ‘sportdag’.
Ik dacht eerst dat ik wist waar deze foto’s genomen waren, maar nu ik het vergelijk met streetview is het toch ergens anders.
Blijkbaar kan dit dus overal in Nederland genomen zijn, en zijn de foto’s _nog_ typischer dan gedacht.
Wat leuk om te zien dat dit nog steeds bestaat. Hoewel ik geen atletisch wonder was, heb ik hier altijd wel goede herinneren aan overgehouden.
Wat hield ik van sportdag, ik was die competieve jongen die altijd wou winnen.
Ik zie vooral fietsen…
En na afloop kreeg je natuurlijk groene limonade, a classic
Eww sportdag. Wij hadden behoorlijk wat hockey-meisjes in de klas, op een zo’n sportdag net voor de zomervakantie werd besloten dat we moesten gaan hockeyen. Van één van die fanatieke hockeymeisjes kreeg ik zó hard een bal tegen m’n scheenbeen gemept (een echte, keiharde hockeybal, en natuurlijk droegen we geen bescherming) dat ik de halve zomervakantie dat been niet meer kon gebruiken. Nog nooit zó’n pijn gehad, en vervolgens met één functionerend been terug naar huis moeten fietsen.
Opzich had ook de helft van m’n tanden eruit kunnen liggen (mondbescherming hadden we al helemaal niet) dus wat dat betreft viel het nog mee.
Als ik al die kritiek over de “sportdag” zo lees lijkt het mij meer een probleem in de uitvoering van de sportdag in plaats van dat er echt helemaal iets verkeerds is met het concept sportdag.
Als je het mij vraagt zou inzet van een leerling gewoon een voldoende moeten opleveren. Niet komen of niet meedoen zou daarnaast natuurlijk gewoon een onvoldoende mogen geven.
Cijfers voor gym, hmm.
Op mijn school kon je alleen een onvoldoende halen wanneer je voortdurend spijbelde en/of de boel traineerde.
Aanwezig zijn en meedoen was voldoende om een 6 te halen. Maakte niet uit hoe houterig je was. Nooit meer als een 6 voor gym gehad dus.
En dan altijd de chaos die volgde. Was nooit coherent.
Aaaah sportdag, bij ons was dat altijd een excuus voor de vmbo’ers om ons ongestraft te schoppen.
Grappig om te zien hoe iedereen het zo anders ervaart. Voor mij was het altijd spannend en leuk om goed m’n best te doen voor de meisjes, ook uit andere klassen, het was een hartstikke sociaal evenement ook.
Ik ben zelfs nog een keer gaan meespelen met de sportdag basketbal teams toen ik al een jaar niet meer op de middelbare zat, en was uitgenodigd door wat mensen om nog mee te spelen, was hartstikke gezellig en leuk.
Ja zo waar man
Ah, ye olde Dutch childhood trauma~
Vreselijk die sportdagen. Ik ben extreem awkward en heb sportvaardigheden van niks, dus dat was altijd best stressvol, vooral omdat mijn klasgenoten ook gewoon zwaar kut deden. Het enige wat ik kan qua sport zijn vechtsporten en zwaardvechten maar dat ga je niet zo snel vinden op de gemiddelde sportdag lol
In de comments staan ook veel verhalen over coopertest en shuttle run, maar bij ons op school had je ook de bosloop. Je moest binnen 30 minuten door een heel bos heen rennen. Het trainen daarvoor had dus mijn knie verneukt en toen hoefde ik niet mee te doen met de echte bosloop. Enige keer dat ik blij ben geweest met mijn knieën die net zo goed van mijn oma zouden kunnen zijn :>