> Slachtoffers voelen zich vaak niet veilig genoeg om aangifte te doen.
Lees: ze worden bang gemaakt.
De mensen die dit doen, verdienen geen genade. Opsluiten en sleutel weggooien.
Een vervelend probleem, maar niet moeilijk te begrijpen. Aangifte doen is een langdurig en pijnlijk proces, waar de aangever zelf eigenlijk geen direct voordeel uit haalt. Verder kan ik me voorstellen dat men bang is voor repressailles van de daders, zeker als men al jaren in angst voor die persoon heeft geleefd.
Hulde aan de slachtoffers die aangifte doen – een moedige en waardevolle daad – maar we kunnen dit niet van alle slachtoffers verwachten.
Ik heb dit helaas van dichtbij mee moeten maken. De schaamte, en de angst is iets wat heel zwaar mee telt. Ook moet er binnen 48? Uur geprobeerd worden bewijs te verzamelen. Er worden foto’s van je naakte lichaam gemaakt, en bewijs moet worden verzameld, uit je lichaam. Je kan je dus wel voorstellen dat je na een verkrachting geen eendenbek in je lichaam wil krijgen. Hierna nog de mallemolen in, heb je geen soa, aids, whatever. Ben je niet eventueel zwanger?
Je kan ergens wel stellen dat de ellende zeker niet eindigt als je aangifte doet. Of een melding, die keuze krijg je ook nog, gezien slachtoffers vaak niet meer de dader onder ogen willen komen.
Ik durf te wedden dat dit bij volwassenen ook het geval is. Sommige zullen denken: ach wat is het uiteindelijk waard, het is toch al gebeurd. Er komt veel gezeik bij kijken, ja.
Maar, hierdoor loopt de dader verder op vrije voet en is zo nog steeds een risico voor anderen.
Dit lijkt mij dus ergens ook een gebrek aan verantwoordelijkheid. Verder is het allemaal tragisch natuurlijk, het zou überhaupt niet moeten kunnen bla bla bla. Helaas is het wel de wereld waar we in leven (tot dat er echt iets gaat veranderen, bij zowel daders als slachtoffers)
5 comments
> Slachtoffers voelen zich vaak niet veilig genoeg om aangifte te doen.
Lees: ze worden bang gemaakt.
De mensen die dit doen, verdienen geen genade. Opsluiten en sleutel weggooien.
Een vervelend probleem, maar niet moeilijk te begrijpen. Aangifte doen is een langdurig en pijnlijk proces, waar de aangever zelf eigenlijk geen direct voordeel uit haalt. Verder kan ik me voorstellen dat men bang is voor repressailles van de daders, zeker als men al jaren in angst voor die persoon heeft geleefd.
Hulde aan de slachtoffers die aangifte doen – een moedige en waardevolle daad – maar we kunnen dit niet van alle slachtoffers verwachten.
Ik heb dit helaas van dichtbij mee moeten maken. De schaamte, en de angst is iets wat heel zwaar mee telt. Ook moet er binnen 48? Uur geprobeerd worden bewijs te verzamelen. Er worden foto’s van je naakte lichaam gemaakt, en bewijs moet worden verzameld, uit je lichaam. Je kan je dus wel voorstellen dat je na een verkrachting geen eendenbek in je lichaam wil krijgen. Hierna nog de mallemolen in, heb je geen soa, aids, whatever. Ben je niet eventueel zwanger?
Je kan ergens wel stellen dat de ellende zeker niet eindigt als je aangifte doet. Of een melding, die keuze krijg je ook nog, gezien slachtoffers vaak niet meer de dader onder ogen willen komen.
Ik durf te wedden dat dit bij volwassenen ook het geval is. Sommige zullen denken: ach wat is het uiteindelijk waard, het is toch al gebeurd. Er komt veel gezeik bij kijken, ja.
Maar, hierdoor loopt de dader verder op vrije voet en is zo nog steeds een risico voor anderen.
Dit lijkt mij dus ergens ook een gebrek aan verantwoordelijkheid. Verder is het allemaal tragisch natuurlijk, het zou überhaupt niet moeten kunnen bla bla bla. Helaas is het wel de wereld waar we in leven (tot dat er echt iets gaat veranderen, bij zowel daders als slachtoffers)
volwassen overtreders worden nauwelijks gestraft…