Ενδιαφέρον παραλληλισμός. Μέσω του οποίοι θα πρόσθετα πως αναδεικνύεται και η κατάσταση του να υπάρχει ένας λαός δίπλα σε μια αναθεωρητική, επεκτατική και επιθετική χώρα με αυτοκρατορικές βλέψεις.
Σίγουρα ενδιαφέρων ο παραλληλισμός.
Βέβαια υπάρχει και ένας πιστεύω καλύτερος παραλληλισμός: η μικρασιατική εκστρατεία.
Ξεκίνησε με αφορμή την απελευθέρωση των ελληνόφωνων/ορθοδόξων/Ελλήνων της μικράς Ασίας (στα σύνορα της Τουρκίας), οδηγήθηκε σε επεκτατικό πόλεμο με τον λαό να ονειρεύεται μια μεγάλη Ελλάδα. Οι μεγάλες δυνάμεις δεν ήθελαν να αναμειχθούν στο πεδίο της μάχης, αλλά πλαγίως εξόπλιζαν την Τουρκία (και ειδικά οι γείτονές της), με αποτέλεσμα ένας νέος, δημοφιλής ηγέτης με πιστούς εθνικιστές/εξτρεμιστές στις τάξεις του να καταφέρει να αποκρούσει την επίθεση και να βγει στην αντεπίθεση, κερδίζοντας τα χαμένα εδάφη.
Σ’αυτήν την περίπτωση, ήμασταν η Ρωσία και η Τουρκία ήταν η Ουκρανία.
Αυτό το παράδειγμα είναι απλά για να χτυπήσει χαζές επικλήσεις σε συναίσθημα και πατριωτισμό, οι οποίες εκμεταλλεύονται πατριωτικά συναισθήματα, για να εκμαιεύσουν συμπάθεια προς την μία ή την άλλη μεριά, σε μια καινούρια σύρραξη. Αν περίμενε ο Έλληνας να πειστεί από παραλληλισμούς, άρα πρέπει να στηρίξει την Ρωσία στο παράδειγμά μου γιατί μοιάζει πιο πολύ με τον παραπάνω παραλληλισμό με εμάς;
Τέτοιες επικλήσεις στο συναίσθημα δεν χρειάζονται. Το ζήτημα είναι ξεκάθαρο, έχουμε ρωσική στρατιωτική εισβολή σε ιμπεριαλιστικό πόλεμο κατά της Ουκρανίας. Δεν χρειάζονται παραβολές και «πατριωτικά» συναισθήματα, αλλά απλή λογική για να δει κανείς την κατάσταση ως έχει και ποιος είναι ο αδικημένος που χρειάζεται στήριξη.
Για να είναι μάχη απελευθέρωσεις πρέπει να θεωρούνται κατεκτημενοι.
Δεν ήταν μάχη ανεξαρτησίας όταν έμπαιναν οι Αυστριακοί στην Γαλλία.
3 comments
Ενδιαφέρον παραλληλισμός. Μέσω του οποίοι θα πρόσθετα πως αναδεικνύεται και η κατάσταση του να υπάρχει ένας λαός δίπλα σε μια αναθεωρητική, επεκτατική και επιθετική χώρα με αυτοκρατορικές βλέψεις.
Σίγουρα ενδιαφέρων ο παραλληλισμός.
Βέβαια υπάρχει και ένας πιστεύω καλύτερος παραλληλισμός: η μικρασιατική εκστρατεία.
Ξεκίνησε με αφορμή την απελευθέρωση των ελληνόφωνων/ορθοδόξων/Ελλήνων της μικράς Ασίας (στα σύνορα της Τουρκίας), οδηγήθηκε σε επεκτατικό πόλεμο με τον λαό να ονειρεύεται μια μεγάλη Ελλάδα. Οι μεγάλες δυνάμεις δεν ήθελαν να αναμειχθούν στο πεδίο της μάχης, αλλά πλαγίως εξόπλιζαν την Τουρκία (και ειδικά οι γείτονές της), με αποτέλεσμα ένας νέος, δημοφιλής ηγέτης με πιστούς εθνικιστές/εξτρεμιστές στις τάξεις του να καταφέρει να αποκρούσει την επίθεση και να βγει στην αντεπίθεση, κερδίζοντας τα χαμένα εδάφη.
Σ’αυτήν την περίπτωση, ήμασταν η Ρωσία και η Τουρκία ήταν η Ουκρανία.
Αυτό το παράδειγμα είναι απλά για να χτυπήσει χαζές επικλήσεις σε συναίσθημα και πατριωτισμό, οι οποίες εκμεταλλεύονται πατριωτικά συναισθήματα, για να εκμαιεύσουν συμπάθεια προς την μία ή την άλλη μεριά, σε μια καινούρια σύρραξη. Αν περίμενε ο Έλληνας να πειστεί από παραλληλισμούς, άρα πρέπει να στηρίξει την Ρωσία στο παράδειγμά μου γιατί μοιάζει πιο πολύ με τον παραπάνω παραλληλισμό με εμάς;
Τέτοιες επικλήσεις στο συναίσθημα δεν χρειάζονται. Το ζήτημα είναι ξεκάθαρο, έχουμε ρωσική στρατιωτική εισβολή σε ιμπεριαλιστικό πόλεμο κατά της Ουκρανίας. Δεν χρειάζονται παραβολές και «πατριωτικά» συναισθήματα, αλλά απλή λογική για να δει κανείς την κατάσταση ως έχει και ποιος είναι ο αδικημένος που χρειάζεται στήριξη.
Για να είναι μάχη απελευθέρωσεις πρέπει να θεωρούνται κατεκτημενοι.
Δεν ήταν μάχη ανεξαρτησίας όταν έμπαιναν οι Αυστριακοί στην Γαλλία.