>Παίζει να είμαι ένας από τους ελάχιστους κατοίκους αυτής της χώρας που δεν έχει δει ποτέ εκπομπή της Νικολούλη.
Ενδιαφέρουσα επιλογή προλόγου σε άρθρο για εκπομπή της Νικολούλη.
> Επίσης αναρωτιέμαι για ποιο λόγο η μακροβιότατη αυτή εκπομπή που ασχολείται με το αστυνομικό ρεπορτάζ δεν έχει αφιερώσει ούτε μισό δευτερόλεπτο έρευνας για βασανιστήρια και περίεργους θανάτους όπως αυτός του Νιγηριανού Εμπουκά που έγινε στο ΑΤ Ομόνοιας. Μόλις πριν λίγους μήνες υπήρξε επώνυμη καταγγελία για σύλληψη και βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ ως συνέχεια της εκδικητικής μανίας της ΕΛ.ΑΣ. να απαντήσει στα επεισόδια της Νέας Σμύρνης. Διορθώστε με αν κάνω λάθος αλλά η ερευνητική ομάδα της εκπομπής δεν αφιέρωσε ούτε μισό δευτερόλεπτο. Για την τραγική σύλληψη του ‘Ινδιάνου’ που τελικά αποδείχθηκε ότι συνελήφθη αναίτια επίσης δεν άναψε φως στο τούνελ. Μήπως για τη δολοφονία του Νίκου Σαμπάνη στο Πέραμα; Μήπως για τη δολοφονία του Ζακ; Για τις καταγγελίες για παιδοβιασμούς που βαραίνουν το Λιγνάδη;
> Η δημοσιογραφία υποτίθεται ότι ελέγχει την εξουσία. Ωστόσο ξέρουμε ότι αυτό δεν υπάρχει ούτε στα όνειρα της πλειοψηφίας των δημοσιογράφων. Στην ελληνική τηλεόραση δε, ποτέ δεν υπήρξε πραγματικά ερευνητική δημοσιογραφία. Οι τηλεοπτικές εκπομπές που υπόσχονταν αποκαλύψεις και μαχητικά ρεπορτάζ ποτέ δε στρέφονταν ενάντια στην εξουσία ή ενάντια στον ισχυρό. Μεγαλώσαμε με την Κορκολιάδα, τα σουσέλ και άλλες παρόμοιες ιστορίες στις οποίες οι δημοσιογράφοι παρέδιδαν στο μαινόμενο πλήθος κάποιον έτοιμο να κατασπαραχθεί. Ποτέ κάποιον ισχυρό. Η κανονικότητα της δημοσιογραφίας είναι η στενή σχέση της με την εξουσία πολύ πριν μάθουμε να συλλαβίζουμε τις λέξεις «λίστα Πέτσα». Κι αυτό το βλέπει κανείς σε κάθε είδους ρεπορτάζ, αθλητικό, πολιτικό, αστυνομικό.
Προσωπικά αρνούμαι να δω δημοσιογράφο που έκανε καριέρα επί αυριανισμού.
Ας μην ξεχνάμε την ιστορία με έναν εκ των μεγαλύτερων σύγχρονων Ελλήνων που λοιδωρηθηκε και πολεμήθηκε όπως ελάχιστοι από τον Κουρή και την συμμορία του – ανάμεσα τους και η Νικολούλη.
Τώρα βρήκε την οικογένεια Δασκαλάκη και θα ασχολείται με το story μέχρι να μην υπάρχει αύριο.
4 comments
>Παίζει να είμαι ένας από τους ελάχιστους κατοίκους αυτής της χώρας που δεν έχει δει ποτέ εκπομπή της Νικολούλη.
Ενδιαφέρουσα επιλογή προλόγου σε άρθρο για εκπομπή της Νικολούλη.
> Επίσης αναρωτιέμαι για ποιο λόγο η μακροβιότατη αυτή εκπομπή που ασχολείται με το αστυνομικό ρεπορτάζ δεν έχει αφιερώσει ούτε μισό δευτερόλεπτο έρευνας για βασανιστήρια και περίεργους θανάτους όπως αυτός του Νιγηριανού Εμπουκά που έγινε στο ΑΤ Ομόνοιας. Μόλις πριν λίγους μήνες υπήρξε επώνυμη καταγγελία για σύλληψη και βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ ως συνέχεια της εκδικητικής μανίας της ΕΛ.ΑΣ. να απαντήσει στα επεισόδια της Νέας Σμύρνης. Διορθώστε με αν κάνω λάθος αλλά η ερευνητική ομάδα της εκπομπής δεν αφιέρωσε ούτε μισό δευτερόλεπτο. Για την τραγική σύλληψη του ‘Ινδιάνου’ που τελικά αποδείχθηκε ότι συνελήφθη αναίτια επίσης δεν άναψε φως στο τούνελ. Μήπως για τη δολοφονία του Νίκου Σαμπάνη στο Πέραμα; Μήπως για τη δολοφονία του Ζακ; Για τις καταγγελίες για παιδοβιασμούς που βαραίνουν το Λιγνάδη;
> Η δημοσιογραφία υποτίθεται ότι ελέγχει την εξουσία. Ωστόσο ξέρουμε ότι αυτό δεν υπάρχει ούτε στα όνειρα της πλειοψηφίας των δημοσιογράφων. Στην ελληνική τηλεόραση δε, ποτέ δεν υπήρξε πραγματικά ερευνητική δημοσιογραφία. Οι τηλεοπτικές εκπομπές που υπόσχονταν αποκαλύψεις και μαχητικά ρεπορτάζ ποτέ δε στρέφονταν ενάντια στην εξουσία ή ενάντια στον ισχυρό. Μεγαλώσαμε με την Κορκολιάδα, τα σουσέλ και άλλες παρόμοιες ιστορίες στις οποίες οι δημοσιογράφοι παρέδιδαν στο μαινόμενο πλήθος κάποιον έτοιμο να κατασπαραχθεί. Ποτέ κάποιον ισχυρό. Η κανονικότητα της δημοσιογραφίας είναι η στενή σχέση της με την εξουσία πολύ πριν μάθουμε να συλλαβίζουμε τις λέξεις «λίστα Πέτσα». Κι αυτό το βλέπει κανείς σε κάθε είδους ρεπορτάζ, αθλητικό, πολιτικό, αστυνομικό.
Προσωπικά αρνούμαι να δω δημοσιογράφο που έκανε καριέρα επί αυριανισμού.
Ας μην ξεχνάμε την ιστορία με έναν εκ των μεγαλύτερων σύγχρονων Ελλήνων που λοιδωρηθηκε και πολεμήθηκε όπως ελάχιστοι από τον Κουρή και την συμμορία του – ανάμεσα τους και η Νικολούλη.
Τώρα βρήκε την οικογένεια Δασκαλάκη και θα ασχολείται με το story μέχρι να μην υπάρχει αύριο.
Η γκομενα του αρχιασφαλίτη. Να την χαιρομαστε.