“Η επονομαζόμενη “Συλλογή Μητσοτάκη” είναι ολόκληρη προϊόν αγοράς από αρχαιοκάπηλους. Όχι αρχαιοκάπηλους ράντομ (βρήκα κάτι τυχαία στο χωράφι μου), αλλά από αυτούς που ανοίγουν τάφους για να βρουν και να πουλήσουν. Χαρακτηριστικά είναι τα ευρήματα από τάφο στα Αστερούσια, όπου η λαθρανασκαφή έγινε το 1979 και 1980, ενώ το ίδιο διάστημα έσκαβε και η Αρχαιολογική Υπηρεσία στο ίδιο σημείο, όπως έχει αποκαλύψει ο αρχαιολόγος Α. Βασιλάκης (καταλαβαίνετε ότι μιλάμε για θράσος των αρχαιοκάπηλων, έτσι;). Η συζήτηση για το αν οι αγοραστές προϊόντων αρχαιοκαπηλίας είναι τύποι που “σώζουν τα αντικείμενα από το να πουληθούν στο εξωτερικό” ή απλοί κλεπταποδόχοι που ευνοούν την ύπαρξη αρχαιοκαπήλων έχει λήξει διεθνώς: είναι σκέτοι κλεπταποδόχοι. Πόσο μάλλον αν πρόκειται για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, που ήταν βουλευτής και πολιτικός επί δεκαετίες, άρα είχε γνώση των νόμων και ήξερε ότι τον αρχαιοκάπηλο έπρεπε να τον πάει στο Τμήμα και όχι να τον πληρώσει ή να του κάνει πλάτες.
Παρότι όλα αυτά αποδείχτηκαν περίτρανα και τεκμηριώθηκαν, η κυβέρνηση Α. Παπανδρέου, για πολιτικούς λόγους αποφάσισε να μη διώξει τον πολιτικό της αντίπαλο για αρχαιοκαπηλία, αλλά να του επιτρέψει να δωρίσει τη “συλλογή” του και αυτή να εκτεθεί στη γενέτειρά του, τα Χανιά. Πολιτικές αβροφροσύνες στα ανώτερα κλιμάκια, αλλά ο λαός δεν τα χάφτει αυτά και προφανώς ο Μητσοτάκης απέκτησε ένα ακόμη προσωνύμιο (πλάι στο αποστάτης και το γκαντέμης), το αρχαιοκάπηλος. Και δικαίως.
Η Συλλογή Μητσοτάκη είχε εκτεθεί στο παλιό Αρχαιολογικό Μουσείο και εκτίθεται και στο νέο, ολόκληρη -το λάθος δεν είναι που εκτίθεται, το λάθος είναι που ονομάζεται “συλλογή Μητσοτάκη,” ενώ θα έπρεπε να ονομάζεται “κατασχεθέντα εις χείρας αποδέκτη προϊόντων αρχαιοκαπηλίας”.
1 comment
“Η επονομαζόμενη “Συλλογή Μητσοτάκη” είναι ολόκληρη προϊόν αγοράς από αρχαιοκάπηλους. Όχι αρχαιοκάπηλους ράντομ (βρήκα κάτι τυχαία στο χωράφι μου), αλλά από αυτούς που ανοίγουν τάφους για να βρουν και να πουλήσουν. Χαρακτηριστικά είναι τα ευρήματα από τάφο στα Αστερούσια, όπου η λαθρανασκαφή έγινε το 1979 και 1980, ενώ το ίδιο διάστημα έσκαβε και η Αρχαιολογική Υπηρεσία στο ίδιο σημείο, όπως έχει αποκαλύψει ο αρχαιολόγος Α. Βασιλάκης (καταλαβαίνετε ότι μιλάμε για θράσος των αρχαιοκάπηλων, έτσι;). Η συζήτηση για το αν οι αγοραστές προϊόντων αρχαιοκαπηλίας είναι τύποι που “σώζουν τα αντικείμενα από το να πουληθούν στο εξωτερικό” ή απλοί κλεπταποδόχοι που ευνοούν την ύπαρξη αρχαιοκαπήλων έχει λήξει διεθνώς: είναι σκέτοι κλεπταποδόχοι. Πόσο μάλλον αν πρόκειται για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, που ήταν βουλευτής και πολιτικός επί δεκαετίες, άρα είχε γνώση των νόμων και ήξερε ότι τον αρχαιοκάπηλο έπρεπε να τον πάει στο Τμήμα και όχι να τον πληρώσει ή να του κάνει πλάτες.
Παρότι όλα αυτά αποδείχτηκαν περίτρανα και τεκμηριώθηκαν, η κυβέρνηση Α. Παπανδρέου, για πολιτικούς λόγους αποφάσισε να μη διώξει τον πολιτικό της αντίπαλο για αρχαιοκαπηλία, αλλά να του επιτρέψει να δωρίσει τη “συλλογή” του και αυτή να εκτεθεί στη γενέτειρά του, τα Χανιά. Πολιτικές αβροφροσύνες στα ανώτερα κλιμάκια, αλλά ο λαός δεν τα χάφτει αυτά και προφανώς ο Μητσοτάκης απέκτησε ένα ακόμη προσωνύμιο (πλάι στο αποστάτης και το γκαντέμης), το αρχαιοκάπηλος. Και δικαίως.
Η Συλλογή Μητσοτάκη είχε εκτεθεί στο παλιό Αρχαιολογικό Μουσείο και εκτίθεται και στο νέο, ολόκληρη -το λάθος δεν είναι που εκτίθεται, το λάθος είναι που ονομάζεται “συλλογή Μητσοτάκη,” ενώ θα έπρεπε να ονομάζεται “κατασχεθέντα εις χείρας αποδέκτη προϊόντων αρχαιοκαπηλίας”.