Ένας Έλληνας στο Άμστερνταμ…

Εμπνευσμένος και εγώ από το πρόσφατο trend διηγήσεων που μοιάζει να έχει συνεπάρει το r/Greece, σκέφτηκα να μοιραστώ και εγώ τις δικές μου, ξεχωριστές εμπειρίες. Έχω ταξιδεύει σε όλη σχεδόν την Ευρώπη αλλά επέλεξα να ξεκινήσω με το Άμστερνταμ, το οποίο βρίσκεται στις Κάτω Χώρες, αυτό που λανθασμένα πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι ονομάζουν “Ολλανδία”. Γιατί το Άμστερνταμ; Όσοι έχουν πάει, ξέρουν… Και ο νοών νοείτω! 😉

Ταξίδεψα εκεί για ένα τριήμερο, λίγο πριν αρραβωνιαστώ, άρα πρέπει να ήμουν 27. Θα συναντούσα τον φίλο μου τον Μάλθους αλλά ταυτόχρονα θα εξερευνούσα αυτή τη φημισμένη πόλη. Με καταλαβαίνετε πως το εννοοώ… Με τον Μάλθους, που λέτε, είχαμε γνωριστεί διαδικτυακά, σε ένα forum που συζητούσαμε για τα Star Wars («O Πόλεμος των Άστρων»). Είχα μια αγωνία μήπως αποδειχθεί κανένας ψυχάκιας, που θα με πήγαινε στο σπίτι του και με έκοβε κομματάκια για να πουλήσει μετά τα όργανά μου στη μαύρη αγορά… Τελικά ο φίλος ήταν σπαθί και με πήγε σε μέρη ψαγμένα, που μόνο ένας ντόπιος ξέρει.

Πρώτη στάση, πήγαμε για φαγητό σε ένα τυχαίο εστιατόριο. Διαλέξαμε από το μενού σαν φυσιολογικοί άνθρωποι και μας σέρβιραν φυσιολογικό φαγητό (εγώ έφαγα κάτι με κοτόπουλο – δεν ξέρω αν κάποιος από εδώ μέσα έχει ξαναδεί κοτόπουλο, σας το συστήνω ανεπιφύλακτα αν ποτέ βρεθείτε στο Άμστερνταμ!). Ρώτησα αν έχει κανένα περίεργο βοτάνι μέσα η κότα, μου απάντησαν με κάπως σοβαρό ύφος πως είχε μαϊντανό, ρίγανη και πιπέρι. Ας είναι. Ήπιαμε κάτι κοακόλες, χαμός, και στο τέλος φάγαμε και κάτι σαν στρουντελ – ξανά, όπως μου είπανε, χωρίς κανένα περίεργο βοτάνι μέσα, μόνο μήλο, κανέλα και κρέμα βανίλια. Πληρώσαμε κάπου στα 15€ το άτομο.

Αφού φάγαμε και ήπιαμε καλά, επόμενη στάση ήταν, φυσικά – το μαντέψατε – το σινεμά! Ρωτάω με νόημα τον Μάλθους “παίζει τίποτα καλό;”, μου απαντάει “θα δεις…” και μου κλείνει το μάτι! Ξεκινάμε με τα πόδια και σε 5 ολόκληρα λεπτά βρεθήκαμε μπροστά από το Pathé, τον κεντρικότερο σινεμά του Άμστερνταμ! Πάει στο ταμείο ο φίλος, πληρώνει *κανονικά* ο τρελός και μου κάνει νεύμα να τον ακολουθήσω στα ενδότερα. Για να μην τα πολυλογώ, γιατί ξέρω πως σας έχει φάει η αγωνία, είδαμε το αριστούργημα του Zack Snyder, το «[Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole](https://www.imdb.com/title/tt1219342/)»! Πσσσσς, τί animation ήταν αυτό! Έπεσε δουλειά στο rendering των φτερών. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, γύρισα σε μια φάση και λέω στον φίλο “Ο Superman είναι σε καλά χέρια, ο Snyder έχει καλό μάτι για τις εναέριες σκηνές”. Μια χαρά ταινία, όπως και όλη η εμπειρία του σινεμά. Δεν ξέρω αν έχει πάει κανείς σας σινεμά αλλά σας το συστήνω ανεπιφύλακτα!

Όταν άρχισε να νυχτώνει, ο φίλος μου με αποχαιρέτησε για να πάει στο σπίτι του και έτσι εγώ είχα την ευκαιρία να περιπλανηθώ μόνος μου στα στενά της πόλης. Και όσοι εργένηδες έχουν βρεθεί στο Άμστερνταμ, ξέρουν τί σημαίνει αυτό 😉 Πήγα στο ξενοδοχείο μου, έκανα ένα ντουζάκι για να φρεσκαριστώ, πήρα αρκετά μετρητά μαζί μου και ξεκίνησα για το πασίγνωστο Red Light District. Περπάτησα στα πέτρινα δρομάκια της περιοχής, χαζεύοντας τα φώτα και τα κανάλια και, ακολουθώντας τη μυρωδιά της παρανομίας και της ηδονής, έφτασα στα πρώτα “σπιτάκια”. Τα κορίτσια στεκόντουσαν στις βιτρίνες τους, λουσμένες στα κόκκινα, μπλε και κίτρινα φώτα τους. Βλέμματα γεμάτα υποσχέσεις, κορμιά για κάθε γούστο, όλα μόλις λίγα λεπτά (και λεφτά) μακριά μου. Ε, τί να κάνω και εγώ, έφυγα από εκεί, πηγα έβγαλα μερικές φωτογραφίες από τα κανάλια, μερικές ακόμη σε μια κοντινή εκκλησία (πολύ εντυπωσιακή) και ύστερα βγήκα στο λιμάνι για έναν τελευταίο περίπατο. Κάπως, όμως, ένιωθα μέσα μου πως η βραδιά είχε πολλά να δώσει…

Είχα ακούσει για τα περίφημα coffee shops της Ολλανδίας και ήμουν αρκετά περίεργος. Θυμήθηκα τα σοφά λόγια του παλιού μου φίλου, του Δημήτρη από το χωριό, που μου είχε πει “Σίγουρα ρε μαλάκα, τί είναι το τσιγαριλίκι, σα να πίνεις 3 βότκες είναι!” και σκέφτηκα πως, αφού ο Δημήτρης ρούφαγε χασίς και δεν έπαθε ποτέ τίποτα (τον βρήκαν γυμνό μια φορά μόνο στο πάτωμα της κουζίνας οι αδερφές του), θα άξιζε να περάσω μια βόλτα. Και όντως αυτό έκανα, πέρασα μπροστά από ένα coffee shop, κοίταξα μέσα, γινόταν χαμός και συνέχισα στο παραδιπλανό McDonald’s, γιατί με είχε κόψει η λόρδα. Δεν ξέρω αν έχετε φάει ποτέ μπέργκερ από τα McDonald’s, αν όχι σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα! Ένα πράγμα που μπορείς να θεωρήσεις ως παγκόσμια σταθερά είναι πως είτε φας μπέργκερ στην Ολλανδία, είτε στην Ελλάδα, είτε στη Μοζαμβίκη (δεν έχω πάει), η γεύση τους θα είναι ίδια. ΙΔΙΑ όμως!

Τέλος μέρους Ζ’, τα υπόλοιπα, αν υπάρξει τρομερή ζήτηση, θα επανέλθω…