**Yvonne wil haar dochter terug: ‘Nu wordt gezegd dat ze te gehecht is aan haar pleegmoeder’**
**Nadat Yvonne te maken kreeg met huiselijk geweld, werden haar kinderen uit huis geplaatst. Haar zoontje is terug, maar of ze haar dochtertje nog terugziet?**
In 2020 keek Yvonne (35) er maandenlang naar uit. Na een half jaar zonder contact met haar dochtertje zou ze het meisje eindelijk weer even in de armen kunnen sluiten. Het kind werd eind 2019 uit huis geplaatst, nadat Yvonne te maken kreeg met huiselijk geweld. De moeder zou haast vertrekken, toen een half uur van tevoren het bericht van jeugdzorg kwam. Afspraak afgelast. ,,Ik ging kapot. Het was alsof mijn hele leven onder mijn voeten was weggeschopt.”
**Geen kans**
Biologische ouders hebben dan geen eerlijke kans gekregen om zelf voor hun kinderen te zorgen. Jeugdzorg herkent de problemen. Ondertussen zit Yvonne ermee. Want in feite is het zo gegaan met haar dochtertje, nadat zij in september 2019 te maken kreeg met huiselijk geweld en daarna met haar kinderen in een blijf-van-mijn-lijfhuis terechtkwam. Jeugdzorg was toen al jaren betrokken bij haar gezin – ze had ooit zelf om hulp gevraagd – één keer eerder kwam het tot een uithuisplaatsing. Toen kwamen haar dochtertje en zoontje na drie weken terug, nadat de rechter eraan te pas kwam.
Deze keer liep het anders. Yvonne had in het blijf-van-mijn-lijfhuis haar gezin onder moeilijke omstandigheden draaiende gehouden. Maar de kerst van 2019 zou één worden zoals vanouds, met lekker eten en familie. Alleen: over die viering – en de veiligheid – ontstond een conflict met jeugdzorg. Yvonne kreeg te horen: als ze niet snel zou terugkeren naar het blijf-van-mijn- lijfhuis, zouden haar kinderen uit huis geplaatst worden. In allerijl ging ze, angstig voor wat zou gebeuren als ze niet gehoorzaamde. Maar de uithuisplaatsing ging niet van tafel. ,,Toen ben ik boos geworden. Toen heb ik uit emotie gezegd: dan zie ik jullie wel in de rechtbank.”
**Snel gegaan**
,,Daarna is het heel snel gegaan. Ik moest mijn meisje afgeven op oudjaarsdag, om 09.00 uur. Er was politie, er waren mensen van jeugdzorg. Ze hing huilend aan mijn nek.” Het erge is: Yvonne is een goede moeder, die zichzelf heeft ontwikkeld tot een ‘krachtige en consequente ouder’. Ze heeft het zwart-op-wit nota bene, in beschikkingen van de rechter, diedeze krant inzag. De rechter concludeert dat er in een te vroeg stadium is besloten dat de toekomst van Yvonnes dochtertje in een pleeggezin ligt: ‘onbegrijpelijk’ en ‘zeer kwalijk’.
Yvonnes zoontje, dat ook uit huis geplaatst werd, is weer thuis. ,,Het gaat heel goed met hem. Op school haalt hij goede cijfers, het laagste is een 7.” Zijn leeftijd heeft hem geholpen. ,,Toen mijn zoontje 12 werd, mocht hij de rechter zelf vertellen dat ik een goede moeder ben, dat ik hem nooit geslagen heb, dat hij bij mij wilde wonen. Die rechter luisterde en vond dat ook mijn dochtertje terug zou moeten keren. Ze zei dat ze bij onze zaak betrokken zou blijven.”
**Verdwenen**
Maar net zoals hulpverleners steeds van het toneel verdwenen, waarna steeds een nieuwe verscheen – door onderbezetting is het verloop binnen jeugdzorg enorm – keerde ook deze rechter niet terug. ,,Mijn dochtertje mag zelf nog niet spreken zoals mijn zoontje, ze is nog maar 8. Nu wordt gezegd dat ze te gehecht is aan haar pleegmoeder, een vrouw die zelf geen kinderen heeft.”
Boos wordt Yvonne niet meer, ze is door schade en schande wijs geworden. ,,Dan hebben ze me.” Ze doet alles wat jeugdzorg haar opdraagt, als ze haar dochtertje maar terug kan krijgen. ,,Ik volg therapie, ik doe de bezoeken volgens de regels. Ze zeggen dat ze angstig voor me is. Maar toen ze bij een afscheid tegen mijn dochtertje zeiden dat ze naar haar ‘andere mama’ ging, brak ze de boel af. ‘Ik heb maar één mama!’, riep ze, ‘en dat is zij’. Dat bén ik. Maar ik mag niks zeggen. Ik word totaal gevoelsdood gemaakt. Toen ik te horen kreeg dat een bezoek op de 15de zou zijn, maar mijn meisje op de 14de op me zat te wachten, kreeg ze niet te horen dat de fout bij jeugdzorg lag en vroeg ze me waarom ik haar was vergeten.”
,,Ik mocht niet vertellen hoe dat kwam. Ik had haar willen zeggen: mama zou je nooit vergeten. En als ik nu kon, zou ik haar vertellen dat ik enorm veel van haar houd. Dat ik never nooit zal opgeven, dat ik alles zal doen om haar terug te krijgen, wat het me ook kost. Je krijgt geen kinderen om een ander voor ze te laten zorgen. Ik wil haar ‘s avonds zelf in haar bedje kunnen leggen, al mijn liefde en warmte kunnen geven. Maar het moederschap van mijn dochter is me afgepakt.”
Edit: ene laatste alinea toegevoegd.
Ik vind het maar een apart verhaal. Jeugdzorg heeft volgens mij inderdaad grote problemen, maar dit verhaal lijkt wel heel erg eenzijdig en ik twijfel een beetje aan de feitelijkheid van dit artikel.
Wat een afschuwelijk verhaal weer. Consistent weer ingrijpen wanneer het niet noodakelijk is, en te zwaar ingrijpen. Ze moeten zich gaan beperken tot de duidelijke gevallen, en zo min mogelijk ingrijpen. Ik heb vaak het idee dat deze organisatie uiteindelijk meer schade aanricht dan ze oplossen.
Ik ben zelf ook een “kind van de jeugdzorg”. Nu, bijna 29 jaar later na uithuisplaatsing, ben ik er nog altijd niet van overtuigd dat Jeugdzorg in de meerderheid van de gevallen beter is voor een kind dan thuis (hoe schrijnend ook). Ongetwijfeld is de wil er wel, maar het budget en het aantal overwerkte maatschappelijk werkers maken het niet mogelijk m goede zorg te geven. Maar o wee als je als ouder bijdehand doet, want dan zullen ze uit principe wel laten zien wie er de baas is: dreigen met ontzetting uit de voogdij, rechtzaken, je kind niet kunnen zien, etc. En… eenmaal in de handen van Jeugdzorg, dan blijf je in de handen van ze.
Gelukkig ben ik bij mijn grootouders vanaf dat moment geweest (officieel toen een pleeggezin), maar mijn broertje werd weggestopt in een kindertehuis. Dit huis was een “doorvoerkamp” waar je maximaal 3 maanden kon zijn en de meeste kids al >16 waren. Hij was 5 en heeft er ruim 2 jaar gezeten. Wat hij daar (en daarna) heeft meegemaakt heeft hem voor altijd verziekt. Uiteindelijk bleef hij maar weglopen naar mijn moeder. Wat overigens ook niet veel beter was, maar in ieder geval hem een soort vastigheid gaf (ze mishandelde niet oid). Omdat hij toen al 16 was, heeft Jeugdzorg hem toen maar laten gaan (als in: we kijken maar de andere kant op).
Bij mij was jeugdzorg niet echt in beeld, waren wel ondertussen voogd en heb in die tijd dan ook die elk jaar tot mijn 18e een ander persoon gehad. Gelukkig waren mijn grootouders vrij jong, en ze hebben jeugdzorg dan ook snel laten weten dat ze de opvoeding dan wel zelf deden zolang er maar niet teveel aan formele afspraken met de voogd was. En de voogden hebben vermoedelijk altijd zoiets gehad van: die heeft het prima, dus we zeggen overal wel ja op. En toen ik 18 was, kreeg ik voor de vorm een briefje (geen begeleiding naar zelfstandig wonen, opleiding oid) en was het gedaan.
Maar mijn ouders werden allerlei dingen beloofd: “als je x doet, dan krijg je ze weer terug!”. Ouder doet x: ja, maar je moet wel in therapie. Ouder gaat in therapie en na een jaar: jaaaa… maar je moet ook Y doen. En zo ging het maar door: aan het lijntje houden, niet duidelijk communiceren (wil het geen liegen noemen), en mijn broertje werd weggehaald onder het mom van: we gaan een onderzoekje doen en aan het eind van de dag krijgt u hem terug (spoiler: didn’t happen). En naar een “reunie” werd niet toegewerkt cq was niet aan de orde. Oh ja, elk kwartaal een uur in een kamertje met een van mijn ouders (gescheiden) onder begeleiding.
In mijn geval ben ik overigens er niet rouwig om dat ik niet terug ging (waren gewoon geen capabele ouders).
Maar mijn punt is dat ik heel goed begrijp dat vanuit het perspectief van de ouders Jeugdzorg een niet te vertrouwen instantie is en alles doet onder het mom van “het beste voor het kind”. Hoe terecht het kind ook uit huis is geplaatst, wees dan duidelijk en laat de ouders niet door hoepels springen terwijl al duidelijk is dat het kind niet meer terug zal gaan.
Alu-hoedje: ik denk dat ze die wortel (en stok!) voorhouden om hoop te geven en er niet direct allerlei rechtszaken worden gestart.
4 comments
**Yvonne wil haar dochter terug: ‘Nu wordt gezegd dat ze te gehecht is aan haar pleegmoeder’**
**Nadat Yvonne te maken kreeg met huiselijk geweld, werden haar kinderen uit huis geplaatst. Haar zoontje is terug, maar of ze haar dochtertje nog terugziet?**
In 2020 keek Yvonne (35) er maandenlang naar uit. Na een half jaar zonder contact met haar dochtertje zou ze het meisje eindelijk weer even in de armen kunnen sluiten. Het kind werd eind 2019 uit huis geplaatst, nadat Yvonne te maken kreeg met huiselijk geweld. De moeder zou haast vertrekken, toen een half uur van tevoren het bericht van jeugdzorg kwam. Afspraak afgelast. ,,Ik ging kapot. Het was alsof mijn hele leven onder mijn voeten was weggeschopt.”
Eigenlijk zou jeugdzorg vanaf het eerste moment waarop een kind uit huis wordt geplaatst moeten werken aan terugkeer. Er hoort contact te zijn met de biologische ouders, een plan voor hulp aan het gezin en daadwerkelijke hulp. Maar [deze site schreef maandag](https://www.ad.nl/binnenland/jeugdzorg-faalt-jong-kind-soms-niet-meer-terug-naar-ouders-door-onthechting~a63dfd7e/): in de praktijk staat [personeelsgebrek en lange wachtlijsten](https://www.ad.nl/binnenland/alarm-jeugdrechters-om-crisis-jeugdzorg-gebrekkige-dossiers-en-niet-passende-beslissingen~a5c24644/) dat allemaal in de weg. En hoe meer tijd verstrijkt, hoe groter de kans dat iets anders de terugkeer van kinderen naar hun eigen ouders in de weg gaat staan: de hechting aan het pleeggezin.
**Geen kans**
Biologische ouders hebben dan geen eerlijke kans gekregen om zelf voor hun kinderen te zorgen. Jeugdzorg herkent de problemen. Ondertussen zit Yvonne ermee. Want in feite is het zo gegaan met haar dochtertje, nadat zij in september 2019 te maken kreeg met huiselijk geweld en daarna met haar kinderen in een blijf-van-mijn-lijfhuis terechtkwam. Jeugdzorg was toen al jaren betrokken bij haar gezin – ze had ooit zelf om hulp gevraagd – één keer eerder kwam het tot een uithuisplaatsing. Toen kwamen haar dochtertje en zoontje na drie weken terug, nadat de rechter eraan te pas kwam.
Deze keer liep het anders. Yvonne had in het blijf-van-mijn-lijfhuis haar gezin onder moeilijke omstandigheden draaiende gehouden. Maar de kerst van 2019 zou één worden zoals vanouds, met lekker eten en familie. Alleen: over die viering – en de veiligheid – ontstond een conflict met jeugdzorg. Yvonne kreeg te horen: als ze niet snel zou terugkeren naar het blijf-van-mijn- lijfhuis, zouden haar kinderen uit huis geplaatst worden. In allerijl ging ze, angstig voor wat zou gebeuren als ze niet gehoorzaamde. Maar de uithuisplaatsing ging niet van tafel. ,,Toen ben ik boos geworden. Toen heb ik uit emotie gezegd: dan zie ik jullie wel in de rechtbank.”
**Snel gegaan**
,,Daarna is het heel snel gegaan. Ik moest mijn meisje afgeven op oudjaarsdag, om 09.00 uur. Er was politie, er waren mensen van jeugdzorg. Ze hing huilend aan mijn nek.” Het erge is: Yvonne is een goede moeder, die zichzelf heeft ontwikkeld tot een ‘krachtige en consequente ouder’. Ze heeft het zwart-op-wit nota bene, in beschikkingen van de rechter, diedeze krant inzag. De rechter concludeert dat er in een te vroeg stadium is besloten dat de toekomst van Yvonnes dochtertje in een pleeggezin ligt: ‘onbegrijpelijk’ en ‘zeer kwalijk’.
Yvonnes zoontje, dat ook uit huis geplaatst werd, is weer thuis. ,,Het gaat heel goed met hem. Op school haalt hij goede cijfers, het laagste is een 7.” Zijn leeftijd heeft hem geholpen. ,,Toen mijn zoontje 12 werd, mocht hij de rechter zelf vertellen dat ik een goede moeder ben, dat ik hem nooit geslagen heb, dat hij bij mij wilde wonen. Die rechter luisterde en vond dat ook mijn dochtertje terug zou moeten keren. Ze zei dat ze bij onze zaak betrokken zou blijven.”
**Verdwenen**
Maar net zoals hulpverleners steeds van het toneel verdwenen, waarna steeds een nieuwe verscheen – door onderbezetting is het verloop binnen jeugdzorg enorm – keerde ook deze rechter niet terug. ,,Mijn dochtertje mag zelf nog niet spreken zoals mijn zoontje, ze is nog maar 8. Nu wordt gezegd dat ze te gehecht is aan haar pleegmoeder, een vrouw die zelf geen kinderen heeft.”
Boos wordt Yvonne niet meer, ze is door schade en schande wijs geworden. ,,Dan hebben ze me.” Ze doet alles wat jeugdzorg haar opdraagt, als ze haar dochtertje maar terug kan krijgen. ,,Ik volg therapie, ik doe de bezoeken volgens de regels. Ze zeggen dat ze angstig voor me is. Maar toen ze bij een afscheid tegen mijn dochtertje zeiden dat ze naar haar ‘andere mama’ ging, brak ze de boel af. ‘Ik heb maar één mama!’, riep ze, ‘en dat is zij’. Dat bén ik. Maar ik mag niks zeggen. Ik word totaal gevoelsdood gemaakt. Toen ik te horen kreeg dat een bezoek op de 15de zou zijn, maar mijn meisje op de 14de op me zat te wachten, kreeg ze niet te horen dat de fout bij jeugdzorg lag en vroeg ze me waarom ik haar was vergeten.”
,,Ik mocht niet vertellen hoe dat kwam. Ik had haar willen zeggen: mama zou je nooit vergeten. En als ik nu kon, zou ik haar vertellen dat ik enorm veel van haar houd. Dat ik never nooit zal opgeven, dat ik alles zal doen om haar terug te krijgen, wat het me ook kost. Je krijgt geen kinderen om een ander voor ze te laten zorgen. Ik wil haar ‘s avonds zelf in haar bedje kunnen leggen, al mijn liefde en warmte kunnen geven. Maar het moederschap van mijn dochter is me afgepakt.”
Edit: ene laatste alinea toegevoegd.
Ik vind het maar een apart verhaal. Jeugdzorg heeft volgens mij inderdaad grote problemen, maar dit verhaal lijkt wel heel erg eenzijdig en ik twijfel een beetje aan de feitelijkheid van dit artikel.
Wat een afschuwelijk verhaal weer. Consistent weer ingrijpen wanneer het niet noodakelijk is, en te zwaar ingrijpen. Ze moeten zich gaan beperken tot de duidelijke gevallen, en zo min mogelijk ingrijpen. Ik heb vaak het idee dat deze organisatie uiteindelijk meer schade aanricht dan ze oplossen.
Ik ben zelf ook een “kind van de jeugdzorg”. Nu, bijna 29 jaar later na uithuisplaatsing, ben ik er nog altijd niet van overtuigd dat Jeugdzorg in de meerderheid van de gevallen beter is voor een kind dan thuis (hoe schrijnend ook). Ongetwijfeld is de wil er wel, maar het budget en het aantal overwerkte maatschappelijk werkers maken het niet mogelijk m goede zorg te geven. Maar o wee als je als ouder bijdehand doet, want dan zullen ze uit principe wel laten zien wie er de baas is: dreigen met ontzetting uit de voogdij, rechtzaken, je kind niet kunnen zien, etc. En… eenmaal in de handen van Jeugdzorg, dan blijf je in de handen van ze.
Gelukkig ben ik bij mijn grootouders vanaf dat moment geweest (officieel toen een pleeggezin), maar mijn broertje werd weggestopt in een kindertehuis. Dit huis was een “doorvoerkamp” waar je maximaal 3 maanden kon zijn en de meeste kids al >16 waren. Hij was 5 en heeft er ruim 2 jaar gezeten. Wat hij daar (en daarna) heeft meegemaakt heeft hem voor altijd verziekt. Uiteindelijk bleef hij maar weglopen naar mijn moeder. Wat overigens ook niet veel beter was, maar in ieder geval hem een soort vastigheid gaf (ze mishandelde niet oid). Omdat hij toen al 16 was, heeft Jeugdzorg hem toen maar laten gaan (als in: we kijken maar de andere kant op).
Bij mij was jeugdzorg niet echt in beeld, waren wel ondertussen voogd en heb in die tijd dan ook die elk jaar tot mijn 18e een ander persoon gehad. Gelukkig waren mijn grootouders vrij jong, en ze hebben jeugdzorg dan ook snel laten weten dat ze de opvoeding dan wel zelf deden zolang er maar niet teveel aan formele afspraken met de voogd was. En de voogden hebben vermoedelijk altijd zoiets gehad van: die heeft het prima, dus we zeggen overal wel ja op. En toen ik 18 was, kreeg ik voor de vorm een briefje (geen begeleiding naar zelfstandig wonen, opleiding oid) en was het gedaan.
Maar mijn ouders werden allerlei dingen beloofd: “als je x doet, dan krijg je ze weer terug!”. Ouder doet x: ja, maar je moet wel in therapie. Ouder gaat in therapie en na een jaar: jaaaa… maar je moet ook Y doen. En zo ging het maar door: aan het lijntje houden, niet duidelijk communiceren (wil het geen liegen noemen), en mijn broertje werd weggehaald onder het mom van: we gaan een onderzoekje doen en aan het eind van de dag krijgt u hem terug (spoiler: didn’t happen). En naar een “reunie” werd niet toegewerkt cq was niet aan de orde. Oh ja, elk kwartaal een uur in een kamertje met een van mijn ouders (gescheiden) onder begeleiding.
In mijn geval ben ik overigens er niet rouwig om dat ik niet terug ging (waren gewoon geen capabele ouders).
Maar mijn punt is dat ik heel goed begrijp dat vanuit het perspectief van de ouders Jeugdzorg een niet te vertrouwen instantie is en alles doet onder het mom van “het beste voor het kind”. Hoe terecht het kind ook uit huis is geplaatst, wees dan duidelijk en laat de ouders niet door hoepels springen terwijl al duidelijk is dat het kind niet meer terug zal gaan.
Alu-hoedje: ik denk dat ze die wortel (en stok!) voorhouden om hoop te geven en er niet direct allerlei rechtszaken worden gestart.