Omdat de prijzen belachelijk hoog zijn misschien? Dat we verlies wordt gemaakt komt alleen door bizarre grond prijzen en andere ontwikkel kosten.
Gewoon meer geld verdienen /s
Lang artikel maar de moeite waard. De twee belangrijkste lessen:
– Sociale huurwoningen worden verplicht voor zulke lage bedragen verhuurd dat het extreem verlieslatend is nieuwe huurwoningen te bouwen — voor elke euro investering verliezen ze bijna 70 cent. (En dat is eigenlijk niets iets dat je van corporaties kunt vragen zonder veel geld bij te stoppen, wat niet gebeurt.)
– Door regelgeving mogen kleine minder duurzame of minder goed uitgeruste woningen niet meer worden gebouwd. Maar veel van die eisen sluiten bepaalde groepen huurders met andere wensen daardoor uit. En maakt goedkoop wonen voor bijvoorbeeld studenten onmogelijk. Een belangrijk citaat in dat verband is:
> Onlangs was ik op een bijeenkomst over volkshuisvesting, waar de Amsterdamse lijsttrekker Lian Heinhuis van de PvdA wist te melden dat ze ‘niet in een stad wil wonen met hokken van 25 vierkante meter’. In een interview een paar jaar geleden vertelde ze over haar eigen aankomst in de stad.* ‘In 2006 kwam ik in Amsterdam wonen in een kamertje op het Singel, driehoog-achter, acht vierkante meter, vierhonderd euro per maand.’ Damn Lian, klinkt strijdig met de mensenrechten – hoe was dat? ‘Ik was trots. Want nu was ik zelfstandig en een inwoner van de mooiste stad van Nederland.’
>Waarvan akte: sommige mensen wonen liever in een klotewoning op een prachtplek, dan in een prachtwoning op een kloteplek. Bijvoorbeeld: Lian Heinhuis (de mens) die dat nu wordt verboden door Lian Heinhuis (de politicus).
Wil of kan?
De hele truc is altijd geweest om de socialehuur woningen te bekostigen uit de bouw en verkoop van particuliere woningen. Je bouwt een woonwijk, de projectontwikkelaar bouwt 20% sociale huurwoningen met verlies en dat maakt hij goed met de winst op de 80% van de rest van de wijk.
Dus dat verhaal dat de woningbouw corporaties er geld op toe moeten leggen is onzin. Van alle bestaande huurwoingen van +20 jaar oud zijn door de verhuurders al helemaal afbetaald.
Het probleem is dat er niet meer wordt gebouwd, dus die 80% is er niet meer.
Hoe meer de overheid en politiek zich met iets bemoeit, hoe slechter het gaat. In de geschiedenis al veel bewezen, communisme etc. Maar veel mensen vinden theorie en idealisme fijner dan iets in de realiteit brengen. Theorie is ook veel makkelijker vorm te geven..
Ik herken dit. In het dorp waar ik woon moet ook gebouwd worden. Die huizen moeten(!!!!) van de bewoners naar lokale inwoners gaan, of daar in ieder geval eerst aangeboden worden. Wat op zich fair is. Prima.
Maar wat ze vanuit de dorpsraad intekenen is een plan met 25 woningen per hectare: grote tuin, veel ruimte. Die huizen zijn vervolgens onbetaalbaar voor diezelfde dorpsbewoners.
De overkoepelende gemeente legt de ondergrens op 50 woningen per hectare, met een minimaal percentage sociale woningbouw. De zaal was te klein. Want ook onze dorpsraad wil het liefste “de goede sfeer” in het dorp behouden (lees: wit) en daar hoort geen sociale huur bij.
Mooi Cruyfiaans samengevat die titel.
Het probleem zijn de grondprijzen en de mensen die hier aan verdienen. De overheid moet hier veel beter beleid op maken zodat de grond minder speculatief wordt. Tevens heeft de overheid dubbele incentives en zijn gemeentes maar wat blij met de hoge prijzen. We hebben een leider nodig die harde maatregelen durft te implementeren – om serieuze wijziging doorgevoerd te krijgen.
Het gaat niet om niet kunnen betalen.
De echt reden is dat 69% van Nederlanders een eigen woning bezit. En diegene die een woning bezitten zijn ook meer waarschijnlijk van te gaan stemmen.
Die grote groep woningbezitters zouden razend zijn indien hun woning op 1 klap 30% minder waard zou zijn.
De eerste politicus die afkomt met een voorstel om de algemene woningprijzen met 30% te doen dalen zodat woningen betaalbaar worden voor jonge mensen, die wordt opgehangen.
Wat woningeigenaars bedoelen met “betaalbaar wonen” is eigenlijk “ik wil dat de jonge mensen die ik persoonlijk ken goedkoop een woning kunnen kopen, maar mijn eigen huis moet wel lekker verder de hoogte in schieten qua prijs”
Betaalbaar wonen hoeft niet meteen sociale huur te zijn, iedereen wil sociale huur omdat het veel te goedkoop is en gaat er nooit meer weg omdat het gat naar de markt veel te groot is. Ondertussen is het voor de overheid, dus de samenleving, schreeuwend duur. Je moet in de categorie vlak erboven investeren, die bestaat nu niet, dan krijg je doorstroom in plaats van 10 jaar wachtrij, en alleen mensen in sociale huur die echt niet anders kunnen. Mensen die anders onder een brug liggen.
Wat ook vaak wordt vergeten: 6 miljoen woningen van gemiddeld 4 ton zijn meer waard dan 7 miljoen woningen van gemiddeld 3 ton. En niet zo’n beetje ook: dat scheelt 300 miljard. 300 miljard waar wel hypotheekleningen tegenover staan, waarvan het onderpand dan verdwijnt. Er hoeft dan in de economie maar *iets* te gebeuren om een crisis zoals die in 2008 te ontketenen.
Geen enkele overheid gaat dat risico lopen. Liever 100.000 daklozen dan omgevallen banken.
Zoals wel vaker: privatisering is niet altijd het juiste antwoord.
Ik denk wel dat we het willen betalen maar dat er een paar mensen zijn die de huisvesting van 7 kikkers boven die van de mens stellen.
En dan zijn er nog regels die er voor zorgen dat 0,1 parkeerplaats te weinig, de bouw van een wijk niet kan goedkeuren.
Volgens mij hebben we geen noodwet immigratie nodig.
Maar een noodwet wonen, zodat we dit soort punten en komma geneuzel ff aan de kant kunne schuiven en gewoon kunnen gaan bouwen.
Dan wordt de rekening ook vanzelf weer goedkoper. (Vraag vs aanbod)
14 comments
Omdat de prijzen belachelijk hoog zijn misschien? Dat we verlies wordt gemaakt komt alleen door bizarre grond prijzen en andere ontwikkel kosten.
Gewoon meer geld verdienen /s
Lang artikel maar de moeite waard. De twee belangrijkste lessen:
– Sociale huurwoningen worden verplicht voor zulke lage bedragen verhuurd dat het extreem verlieslatend is nieuwe huurwoningen te bouwen — voor elke euro investering verliezen ze bijna 70 cent. (En dat is eigenlijk niets iets dat je van corporaties kunt vragen zonder veel geld bij te stoppen, wat niet gebeurt.)
– Door regelgeving mogen kleine minder duurzame of minder goed uitgeruste woningen niet meer worden gebouwd. Maar veel van die eisen sluiten bepaalde groepen huurders met andere wensen daardoor uit. En maakt goedkoop wonen voor bijvoorbeeld studenten onmogelijk. Een belangrijk citaat in dat verband is:
> Onlangs was ik op een bijeenkomst over volkshuisvesting, waar de Amsterdamse lijsttrekker Lian Heinhuis van de PvdA wist te melden dat ze ‘niet in een stad wil wonen met hokken van 25 vierkante meter’. In een interview een paar jaar geleden vertelde ze over haar eigen aankomst in de stad.* ‘In 2006 kwam ik in Amsterdam wonen in een kamertje op het Singel, driehoog-achter, acht vierkante meter, vierhonderd euro per maand.’ Damn Lian, klinkt strijdig met de mensenrechten – hoe was dat? ‘Ik was trots. Want nu was ik zelfstandig en een inwoner van de mooiste stad van Nederland.’
>Waarvan akte: sommige mensen wonen liever in een klotewoning op een prachtplek, dan in een prachtwoning op een kloteplek. Bijvoorbeeld: Lian Heinhuis (de mens) die dat nu wordt verboden door Lian Heinhuis (de politicus).
Wil of kan?
De hele truc is altijd geweest om de socialehuur woningen te bekostigen uit de bouw en verkoop van particuliere woningen. Je bouwt een woonwijk, de projectontwikkelaar bouwt 20% sociale huurwoningen met verlies en dat maakt hij goed met de winst op de 80% van de rest van de wijk.
Dus dat verhaal dat de woningbouw corporaties er geld op toe moeten leggen is onzin. Van alle bestaande huurwoingen van +20 jaar oud zijn door de verhuurders al helemaal afbetaald.
Het probleem is dat er niet meer wordt gebouwd, dus die 80% is er niet meer.
Hoe meer de overheid en politiek zich met iets bemoeit, hoe slechter het gaat. In de geschiedenis al veel bewezen, communisme etc. Maar veel mensen vinden theorie en idealisme fijner dan iets in de realiteit brengen. Theorie is ook veel makkelijker vorm te geven..
Ik herken dit. In het dorp waar ik woon moet ook gebouwd worden. Die huizen moeten(!!!!) van de bewoners naar lokale inwoners gaan, of daar in ieder geval eerst aangeboden worden. Wat op zich fair is. Prima.
Maar wat ze vanuit de dorpsraad intekenen is een plan met 25 woningen per hectare: grote tuin, veel ruimte. Die huizen zijn vervolgens onbetaalbaar voor diezelfde dorpsbewoners.
De overkoepelende gemeente legt de ondergrens op 50 woningen per hectare, met een minimaal percentage sociale woningbouw. De zaal was te klein. Want ook onze dorpsraad wil het liefste “de goede sfeer” in het dorp behouden (lees: wit) en daar hoort geen sociale huur bij.
Mooi Cruyfiaans samengevat die titel.
Het probleem zijn de grondprijzen en de mensen die hier aan verdienen. De overheid moet hier veel beter beleid op maken zodat de grond minder speculatief wordt. Tevens heeft de overheid dubbele incentives en zijn gemeentes maar wat blij met de hoge prijzen. We hebben een leider nodig die harde maatregelen durft te implementeren – om serieuze wijziging doorgevoerd te krijgen.
Het gaat niet om niet kunnen betalen.
De echt reden is dat 69% van Nederlanders een eigen woning bezit. En diegene die een woning bezitten zijn ook meer waarschijnlijk van te gaan stemmen.
Die grote groep woningbezitters zouden razend zijn indien hun woning op 1 klap 30% minder waard zou zijn.
De eerste politicus die afkomt met een voorstel om de algemene woningprijzen met 30% te doen dalen zodat woningen betaalbaar worden voor jonge mensen, die wordt opgehangen.
Wat woningeigenaars bedoelen met “betaalbaar wonen” is eigenlijk “ik wil dat de jonge mensen die ik persoonlijk ken goedkoop een woning kunnen kopen, maar mijn eigen huis moet wel lekker verder de hoogte in schieten qua prijs”
Betaalbaar wonen hoeft niet meteen sociale huur te zijn, iedereen wil sociale huur omdat het veel te goedkoop is en gaat er nooit meer weg omdat het gat naar de markt veel te groot is. Ondertussen is het voor de overheid, dus de samenleving, schreeuwend duur. Je moet in de categorie vlak erboven investeren, die bestaat nu niet, dan krijg je doorstroom in plaats van 10 jaar wachtrij, en alleen mensen in sociale huur die echt niet anders kunnen. Mensen die anders onder een brug liggen.
Wat ook vaak wordt vergeten: 6 miljoen woningen van gemiddeld 4 ton zijn meer waard dan 7 miljoen woningen van gemiddeld 3 ton. En niet zo’n beetje ook: dat scheelt 300 miljard. 300 miljard waar wel hypotheekleningen tegenover staan, waarvan het onderpand dan verdwijnt. Er hoeft dan in de economie maar *iets* te gebeuren om een crisis zoals die in 2008 te ontketenen.
Geen enkele overheid gaat dat risico lopen. Liever 100.000 daklozen dan omgevallen banken.
Zoals wel vaker: privatisering is niet altijd het juiste antwoord.
Ik denk wel dat we het willen betalen maar dat er een paar mensen zijn die de huisvesting van 7 kikkers boven die van de mens stellen.
En dan zijn er nog regels die er voor zorgen dat 0,1 parkeerplaats te weinig, de bouw van een wijk niet kan goedkeuren.
Volgens mij hebben we geen noodwet immigratie nodig.
Maar een noodwet wonen, zodat we dit soort punten en komma geneuzel ff aan de kant kunne schuiven en gewoon kunnen gaan bouwen.
Dan wordt de rekening ook vanzelf weer goedkoper. (Vraag vs aanbod)
Comments are closed.