Ik zie helaas ook dat Twitter om een of andere reden denkt dat ik graag berichten ontvang van mensen die juist wat Derksen heeft gedaan baggetaliseren. Het zijn precies dezelfde mensen die eerder coronaontkenners, anti-vaxxers, en Rusland-sympathisanten waren.
Ik ben voor vrijheid van meningsuiting, maar wat mij betreft is het geen goede ontwikkeling dat social media deze mensen een ~~zeepdoos~~ *preekstoel* geeft. Allemaal erg schadelijk voor de slachtoffers.
EDIT: zie /u/RonnieJamesDionysos
Eens met Heleen, ik vind het kwalijk dat het OM nu ineens na 2 dagen tijd heeft om een onderzoek te starten, terwijl het feit verjaard is, er geen aangifte ligt, terwijl niet een bekend is wie het slachtoffer is en of ze überhaupt wel bestaat.
En dat terwijl er nog honderden aangiften liggen waar niks mee wordt gedaan omdat er te weinig tijd en geld is.
De selectieve verontwaardiging wanneer bij Jinek 2 jaar geleden een vergelijkbaar feit wordt opgebiecht en er om wordt gelachen.
Jinek is schijnbaar alleen verontwaardigd over seksueel misbruik wanneer het vrouwen overkomt.
> “Wat in veel gesprekken voorbijkwam, was de lacherige reactie aan tafel op het verhaal van Derksen”
Aan tafel? In heel de studio. Het valt me op dat ik maar weinig kritisch hebt gelezen over die andere mensen, rené, steven, etc.
Herbeleven en erkenning vinden gebeurt continu. Zeker tegenwoordig, nu elke dag het nieuws vol staat met seksueel wangedrag.
Heel erg dit, maar ook zwaar irritant dat je van te voren al weet dat media in 2022 dit weer tot op het randje gaan uitmelken met artikelen als dit.
Volgende week een artikel over dat mensen achter de schermen dit verhaal al wisten. Dan een artikel over dat Johan nog meer opmerkingen heeft gemaakt en dat nog 2 maanden lang.
Merk dat ik zelf dat gevoel van onrechtvaardigheid ook moeilijk kan loslaten vooral omdat er een maatschappelijke discussie is over iets wat in mijn ogen gewoon over fatsoen gaat. En dan vooral de hele discussie over of het wel eerlijk is voor Derksen en de whataboutisms over alle eerdere voorvallen die vergelijkbaar zouden zijn waar geen ophef over ontstaan is. Er was een poll in de Stentor waar 74% wel vond dat Derksen kon blijven (55% vond het sowieso maar overtrokken en dat hij niet moest toegeven aan de cancelcultuur en 19% vond dat hij zijn fout had toegegeven en prima weer op tv kon komen). Daar zinkt mij de moed echt van in mijn schoenen, hoe veel erger moet het dan worden voordat er ophef mag ontstaan? Hij is niet eens gecancelled, hij is opgestapt omdat hij boos was over de kritiek die hij kreeg en weigerde zijn excuses aan te bieden. Hij heeft gewoon kunnen blijven nadat hij Sylvana Simons met een aap vergeleek, zoveel vrijheid hebben we in dit land en dat ging al alle perken te buiten, dus dat hele argument dat hij monddood gemaakt wordt is van de zotte.
Heb zelf gelukkig niets meegemaakt op het gebied van seksueel geweld maar helaas wel te maken gehad met pesten en kindermishandeling en dat maakt dat ik ook in deze situatie die machteloosheid voel. Het duurt vaak jaren voordat je het kan gaan verwerken of überhaupt aan jezelf kan toegeven dat het echt erg genoeg was om hulp te zoeken en als je je verhaal doet voelen anderen zich vrij om te toetsen of het wel echt allemaal zo erg was want “ieder huisje heeft zijn kruisje” en “was het plagen of pesten?”. En het is prima hoor dat we allemaal een mening hebben, daar hebben we de vrijheid voor, maar waarom is fatsoen en empathie opeens deugdcultuur en overdreven gedoe? Is jouw vrijheid van meningsuiting of die van je favoriete tv persoonlijkheid echt zoveel belangrijker dan de gevoelens van de slachtoffers van seksueel geweld? Vrijheid van meningsuiting is geen vrijheid van tegenspraak, of van de consequenties van die meningen.
Tegenwoordig is er over alles ophef, over alles velt men een oordeel, alles bekeken vanuit zijn of haar eigen perspectief. Dit moet echt stoppen, verplaats je eens on een andere situatie, leg niet op alle slakken zout. De jaren 50, 60, 70, 80 en zelfs 90 waren anders, veel wist men nog niet of moest men nog ontdekken, er was veel meer respect voor andermans spullen en zelfs nog voor de politie. Leraren sprak je niet aan met hun voornaam (belachelijk iets trouwens) en de wereld was vooral veel kleiner en rustiger. Dat je wel eens als tiener of twintiger teveel dronk na een feestje, dan wist je ook dat als je iets overkwam, dat je daar zelf, in ieder geval, mede schuldig aan was.Geen probleem, daar leer je van, gebeurd je niet nog een keer (Nou ja…)
Toen vond men het veel minder belangrijk over hoe je gekleed ging. Je hoeft immers geen selfie te maken voor je social media account. Je belde op om iets af te spreken of je ging er spontaan langs, zat de deur dicht, waren ze niet thuis of waren ze aan het neuken (of andere voor hun belangrijke dingen aan het doen). Veel minder gezeik, zelfs met uitgaan, ik heb nooit een mes bij me gehad. Tuurlijk waren er ook probleemgevallen, die de boel verzieken, maar die kregen dan een pak rammel en dan dropen ze af. Het lijkt nu wel of we op het gebied van emoties een vorm van bloedarmoede hebben. Het zielige kindje, het arme vrouwtje, pedo’s, verkrachters, zwarte piet, moordenaars, vreemdgangers, hoerenlopers, swingers, rokers, dikke mensen, dunne mensen, Poetin de dwerg (sorry dwergen)…. het is alsof we het nu allemaal ineens ontdekken, er van schrikken hoe erg het is en onze afkeuring erover uitspreken tot in het belachelijke. Alles om maar niet uit de groep verstoten te worden, of mede slachtoffer te worden, van oordeel en afmaak gedrag op social media. Mocht het verhaal van Derksen waar zijn, dan werd die meid hoogst waarschijnlijk ergens in de middag wakker met ontzettende koppijn en zal zich misschien verbaast hebben over hoe die kaars in bed terecht is gekomen. En na de eerste kop koffie denkend, ik ga nooit zoveel meer drinken… Tot het volgende weekend weer begon. Als je van alles een probleem maakt heb je zelf (en je omgeving) geen leven. Dat was het, ik wens u en de rest van de zielepietjes een prettig leven toe.
Wat een gejank om niks. Hij heeft duidelijk gezegd dat de kaars tussen de benen stond, EN NIET IN DE DAME IS GEDUWD!
Terecht dat hij zijn excuses niet aan biedt. Mensen pakken tegenwoordig iedere kans om grens overschrijdend gedrag te roepen.
9 comments
[Wel apart dat deze commotie er niet is rond Heleen van Royen die iets vergelijkbaars bekent](https://www.mediacourant.nl/2022/04/heleen-van-royen-bekent-jeugdzonde-en-ontploft-live-op-televisie/)
Ik zie helaas ook dat Twitter om een of andere reden denkt dat ik graag berichten ontvang van mensen die juist wat Derksen heeft gedaan baggetaliseren. Het zijn precies dezelfde mensen die eerder coronaontkenners, anti-vaxxers, en Rusland-sympathisanten waren.
Ik ben voor vrijheid van meningsuiting, maar wat mij betreft is het geen goede ontwikkeling dat social media deze mensen een ~~zeepdoos~~ *preekstoel* geeft. Allemaal erg schadelijk voor de slachtoffers.
EDIT: zie /u/RonnieJamesDionysos
Eens met Heleen, ik vind het kwalijk dat het OM nu ineens na 2 dagen tijd heeft om een onderzoek te starten, terwijl het feit verjaard is, er geen aangifte ligt, terwijl niet een bekend is wie het slachtoffer is en of ze überhaupt wel bestaat.
En dat terwijl er nog honderden aangiften liggen waar niks mee wordt gedaan omdat er te weinig tijd en geld is.
De selectieve verontwaardiging wanneer bij Jinek 2 jaar geleden een vergelijkbaar feit wordt opgebiecht en er om wordt gelachen.
https://www.rtlxl.nl/programma/jinek/6835ea10-0889-4f38-b430-691e30473002
Jinek is schijnbaar alleen verontwaardigd over seksueel misbruik wanneer het vrouwen overkomt.
> “Wat in veel gesprekken voorbijkwam, was de lacherige reactie aan tafel op het verhaal van Derksen”
Aan tafel? In heel de studio. Het valt me op dat ik maar weinig kritisch hebt gelezen over die andere mensen, rené, steven, etc.
Herbeleven en erkenning vinden gebeurt continu. Zeker tegenwoordig, nu elke dag het nieuws vol staat met seksueel wangedrag.
Heel erg dit, maar ook zwaar irritant dat je van te voren al weet dat media in 2022 dit weer tot op het randje gaan uitmelken met artikelen als dit.
Volgende week een artikel over dat mensen achter de schermen dit verhaal al wisten. Dan een artikel over dat Johan nog meer opmerkingen heeft gemaakt en dat nog 2 maanden lang.
Merk dat ik zelf dat gevoel van onrechtvaardigheid ook moeilijk kan loslaten vooral omdat er een maatschappelijke discussie is over iets wat in mijn ogen gewoon over fatsoen gaat. En dan vooral de hele discussie over of het wel eerlijk is voor Derksen en de whataboutisms over alle eerdere voorvallen die vergelijkbaar zouden zijn waar geen ophef over ontstaan is. Er was een poll in de Stentor waar 74% wel vond dat Derksen kon blijven (55% vond het sowieso maar overtrokken en dat hij niet moest toegeven aan de cancelcultuur en 19% vond dat hij zijn fout had toegegeven en prima weer op tv kon komen). Daar zinkt mij de moed echt van in mijn schoenen, hoe veel erger moet het dan worden voordat er ophef mag ontstaan? Hij is niet eens gecancelled, hij is opgestapt omdat hij boos was over de kritiek die hij kreeg en weigerde zijn excuses aan te bieden. Hij heeft gewoon kunnen blijven nadat hij Sylvana Simons met een aap vergeleek, zoveel vrijheid hebben we in dit land en dat ging al alle perken te buiten, dus dat hele argument dat hij monddood gemaakt wordt is van de zotte.
Heb zelf gelukkig niets meegemaakt op het gebied van seksueel geweld maar helaas wel te maken gehad met pesten en kindermishandeling en dat maakt dat ik ook in deze situatie die machteloosheid voel. Het duurt vaak jaren voordat je het kan gaan verwerken of überhaupt aan jezelf kan toegeven dat het echt erg genoeg was om hulp te zoeken en als je je verhaal doet voelen anderen zich vrij om te toetsen of het wel echt allemaal zo erg was want “ieder huisje heeft zijn kruisje” en “was het plagen of pesten?”. En het is prima hoor dat we allemaal een mening hebben, daar hebben we de vrijheid voor, maar waarom is fatsoen en empathie opeens deugdcultuur en overdreven gedoe? Is jouw vrijheid van meningsuiting of die van je favoriete tv persoonlijkheid echt zoveel belangrijker dan de gevoelens van de slachtoffers van seksueel geweld? Vrijheid van meningsuiting is geen vrijheid van tegenspraak, of van de consequenties van die meningen.
Tegenwoordig is er over alles ophef, over alles velt men een oordeel, alles bekeken vanuit zijn of haar eigen perspectief. Dit moet echt stoppen, verplaats je eens on een andere situatie, leg niet op alle slakken zout. De jaren 50, 60, 70, 80 en zelfs 90 waren anders, veel wist men nog niet of moest men nog ontdekken, er was veel meer respect voor andermans spullen en zelfs nog voor de politie. Leraren sprak je niet aan met hun voornaam (belachelijk iets trouwens) en de wereld was vooral veel kleiner en rustiger. Dat je wel eens als tiener of twintiger teveel dronk na een feestje, dan wist je ook dat als je iets overkwam, dat je daar zelf, in ieder geval, mede schuldig aan was.Geen probleem, daar leer je van, gebeurd je niet nog een keer (Nou ja…)
Toen vond men het veel minder belangrijk over hoe je gekleed ging. Je hoeft immers geen selfie te maken voor je social media account. Je belde op om iets af te spreken of je ging er spontaan langs, zat de deur dicht, waren ze niet thuis of waren ze aan het neuken (of andere voor hun belangrijke dingen aan het doen). Veel minder gezeik, zelfs met uitgaan, ik heb nooit een mes bij me gehad. Tuurlijk waren er ook probleemgevallen, die de boel verzieken, maar die kregen dan een pak rammel en dan dropen ze af. Het lijkt nu wel of we op het gebied van emoties een vorm van bloedarmoede hebben. Het zielige kindje, het arme vrouwtje, pedo’s, verkrachters, zwarte piet, moordenaars, vreemdgangers, hoerenlopers, swingers, rokers, dikke mensen, dunne mensen, Poetin de dwerg (sorry dwergen)…. het is alsof we het nu allemaal ineens ontdekken, er van schrikken hoe erg het is en onze afkeuring erover uitspreken tot in het belachelijke. Alles om maar niet uit de groep verstoten te worden, of mede slachtoffer te worden, van oordeel en afmaak gedrag op social media. Mocht het verhaal van Derksen waar zijn, dan werd die meid hoogst waarschijnlijk ergens in de middag wakker met ontzettende koppijn en zal zich misschien verbaast hebben over hoe die kaars in bed terecht is gekomen. En na de eerste kop koffie denkend, ik ga nooit zoveel meer drinken… Tot het volgende weekend weer begon. Als je van alles een probleem maakt heb je zelf (en je omgeving) geen leven. Dat was het, ik wens u en de rest van de zielepietjes een prettig leven toe.
Wat een gejank om niks. Hij heeft duidelijk gezegd dat de kaars tussen de benen stond, EN NIET IN DE DAME IS GEDUWD!
Terecht dat hij zijn excuses niet aan biedt. Mensen pakken tegenwoordig iedere kans om grens overschrijdend gedrag te roepen.