> Κοιμηθήκαμε ήσυχοι μέσα στην καταναλωτική ευδαιμονία της ήσυχης δεκαετίας που ξεκίνησε το 1989, της δικής μας Μπελ Επόκ κατά την οποία μας απασχολούσαν μόνο οι δείκτες ανάπτυξης της οικονομίας, και ξυπνήσαμε απότομα στα τέλη της δεκαετίας του 2000 για ν’ αντιμετωπίσουμε εκ νέου τον αγνωστικισμό ενός μέλλοντος που νομίζαμε ότι, σχεδιάζοντάς το, το είχαμε τιθασεύσει. Δεν ξέρουμε πλέον τι μας ξημερώνει, κι αυτή η νεορομαντική μοραλιστική θλίψη έναντι της Ιστορίας που μας αντιστέκεται, αντιστέκεται δηλαδή στην παιδιάστικη απληστία μας για περισσότερη ελευθερία και ηδονιστική πληρότητα, μας καταβάλλει καθημερινά. Όσο οι τεχνοκρατικές-γραφειοκρατικές ηγεσίες αλλά και εμείς οι ίδιοι δεν κατανοούμε ότι η αγωνία της Ευρώπης είναι πρωτίστως αγωνία για περισσότερο νόημα και όχι απλώς για οικονομική ευημερία, τόσο αυτή θα μετατρέπεται σε επιθανάτιο ρόγχο, με ολοένα περισσότερες κρίσεις και πολέμους να συσσωρεύονται στην αυλή μας.
1 comment
> Κοιμηθήκαμε ήσυχοι μέσα στην καταναλωτική ευδαιμονία της ήσυχης δεκαετίας που ξεκίνησε το 1989, της δικής μας Μπελ Επόκ κατά την οποία μας απασχολούσαν μόνο οι δείκτες ανάπτυξης της οικονομίας, και ξυπνήσαμε απότομα στα τέλη της δεκαετίας του 2000 για ν’ αντιμετωπίσουμε εκ νέου τον αγνωστικισμό ενός μέλλοντος που νομίζαμε ότι, σχεδιάζοντάς το, το είχαμε τιθασεύσει. Δεν ξέρουμε πλέον τι μας ξημερώνει, κι αυτή η νεορομαντική μοραλιστική θλίψη έναντι της Ιστορίας που μας αντιστέκεται, αντιστέκεται δηλαδή στην παιδιάστικη απληστία μας για περισσότερη ελευθερία και ηδονιστική πληρότητα, μας καταβάλλει καθημερινά. Όσο οι τεχνοκρατικές-γραφειοκρατικές ηγεσίες αλλά και εμείς οι ίδιοι δεν κατανοούμε ότι η αγωνία της Ευρώπης είναι πρωτίστως αγωνία για περισσότερο νόημα και όχι απλώς για οικονομική ευημερία, τόσο αυτή θα μετατρέπεται σε επιθανάτιο ρόγχο, με ολοένα περισσότερες κρίσεις και πολέμους να συσσωρεύονται στην αυλή μας.