Μεγαλώνοντας

Τα πάντα είναι σχετικά και μπορεί αυτά που βλέπω τώρα να τα βλέπει κάποιος άλλος σε κάποια άλλη ηλικία. Το σίγουρο δεν είναι ο χρόνος, αλλά το πέρασμα αυτού. Το σίγουρο δεν είναι πότε θα το δεις, αλλά ότι θα το δεις κάποια στιγμή.

Σκέφτομαι το μονοπάτι του καθένα ως ένα δέντρο με πάρα πολλά κλαδιά, το οποίο στέκεται μπροστά μας. Κάθε κλαδί έχει πολλούς καρπούς και κάθε καρπός είναι μια επιλογή, κάποια στιγμή πρέπει να διαλέξουμε ποιον καρπό θα πάρουμε. Όμως, η επιλογή ενός καρπού σημαίνει πως πρέπει να αφήσουμε τους άλλους. Και κοιτάμε το δέντρο, κοιτάμε όλους τους καρπούς, αλλά δεν αποφασίζουμε τι πρέπει να κάνουμε. Ο χρόνος δεν μας περιμένει. Οι καρποί σαπίζουν και πέφτουν στο έδαφος, μένουν όλο και λιγότερες επιλογές.

Ξεκινάς με όνειρα, στην πορεία βλέπεις πως υπάρχουν πολλοί περιορισμοί και σε αφήνουν αυτά τα όνειρα. Και φτάνει το μέλλον που ονειρευόσουν και είναι ένα τίποτα. Πολλοί καρποί έχουν σαπίσει πια.

Το παρελθόν ξεθωριάζει τελικά. Τίποτα δεν μένει.

Αρχίζουν να πεθαίνουν οι άλλοι γύρω. Κάποιοι τα παρατούν, εσύ μένεις πίσω. Και αναρωτιέσαι τι θα προλάβεις να κάνεις πριν τελειώσει και ο δικός σου χρόνος, γιατί φαίνεται πως ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα, αλλά δεν υπάρχει πρόοδος, δεν μπορείς να κάνεις αυτό που θέλεις, σαν να σου έχουν δέσει τα χέρια. Ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα, αλλά αν προσπαθήσεις να σκεφτείς το παρελθόν, λίγες μέρες φαίνονται σαν να ήταν ολόκληρος μήνας. Γρήγορα και αργά ταυτόχρονα.

Μετά σου μένουν οι αναμνήσεις που σε στοιχειώνουν.

Πολλά πράγματα είναι τα ίδια και τα ίδια, απλά δεν είναι καινούρια πια. Και αν κάνεις κάτι που δεν φέρει πρόοδο σε τίποτα, νιώθεις πως πετάς τον χρόνο σου. Έτσι φεύγουν οι δραστηριότητες που σου έφερναν χαρά.

Most likely καταλήγεις να κάνεις δουλειές χωρίς νόημα. Ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου, και η ζωή σου γίνεται μόνο για τα χρήματα.

Δεν θα πιάσω το θέμα ασθενειών που ίσως γίνονται χειρότερα με την πάροδο του χρόνου, γιατί η ιατρική δεν έχει βρει ακόμη τίποτα, και ο φόβος πού θα καταλήξεις.

Πάνε οι μονόκεροι, βλέπεις τι πραγματικά είναι οι άνθρωποι. Όλοι είμαστε εγωιστές, σε διαφορετικό βαθμό, αλλά όλοι έχουμε εγωισμό. Το να καταλαβαίνεις είναι το πρόβλημα και όσο περνάει ο χρόνος, κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πολλά.

Αλλά ξέρω πως δεν έχει καμία σημασία τι γράφω, γιατί είναι απλά λόγια που θα ειπωθούν άλλες άπειρες φορές στο μέλλον. Αναρωτιέμαι αν απέτυχα ή αν ο,τι και να έκανα, θα βρισκόμουν εδώ ούτως ή άλλως εν τέλει. Λένε πως είμαστε διαφορετικοί, αλλά ώρες ώρες είναι σαν να ακούω τα ίδια λόγια, απλά από διαφορετικά στόματα. Σαν να είναι ο ίδιος άνθρωπος σε διαφορετικό σώμα, *ξανά και ξανά και ξανά*.

Πολύ εύκολο να αποκαλούμε τους ανθρώπους άρρωστους, να τους βάζουμε ταμπέλες, λες και κάτι πάει λάθος με εκείνους και όχι με τον κόσμο. Nah, δεν φταίει το μυαλό σου, την πραγματικότητα βλέπεις.

Και αυτά είναι μόνο για τις γενικές αλήθειες της ζωής, όχι για τα περαιτέρω προβλήματα. Αν έγραφα για τα υπόλοιπα, δεν ξέρω πότε θα σταματούσα να γράφω.

*Τώρα τι; Τώρα καπνοί και χαλάσματα, του παρελθόντος φαντάσματα*

*Αυτό το αύριο που τόσο περίμενα σήμερα ζω, όμως αλλιώς το φαντάστηκα*

*Αυτό το αύριο που τόσο περίμενα είχε παρόντες όλους αυτούς που κάποτε αγάπησα*

*Όχι ανθρώπους δειλούς που για εκείνους το σάλιο μου νιώθω πως τζάμπα το χάλασα*

*Πιο αληθινούς και πιο ντόμπρους, και
πιο ‘ξηγημένους ανθρώπους*

*Όχι νάρκισσους που όλα τα ξέρανε και όλα τα ‘θελαν για τον εαυτό τους*

*Θα είχε υψωμένες γροθιές στους αγώνες μας, όχι γροθιές στα στομάχια μας*

*Δάκρια χαράς θα έχει στα πρόσωπα μας, όχι τα δάκρυα του θρήνου στα μάτια μας*