>Nadien gaat Bouchez even opzichtig en luid de camera’s opzoeken. De Wever zwaait snel even naar de meute journalisten, maar de Franstalige liberaal stapt er recht op af. “Het gaat niet om politieke spelletjes”, maakt hij duidelijk. “Wij zijn zeer gehecht aan deze regering. Ze moet aanblijven tot 2029. Ik heb vertrouwen in de eerste minister. Hij is de beste die we nu kunnen hebben.” Alleen moet die nog wat meer naar de MR luisteren. Want volgens Bouchez staat “de toekomst van het land” op het spel. Daarom moeten anderen inzien dat extra belastingen een bar slecht idee zijn. “Dit land gaat dood aan belastingen.”
Hoe openlijk manipulatief. “Er zijn geen problemen, iedereen moet gewoon beseffen dat ik gelijk heb”.
>De MR-voorzitter probeert het beeld van zijn partij bij te stellen. Zijn partijgenoten zitten wél constructief aan tafel, meent hij. Bouchez stuurt zijn vicepremier David Clarinval (MR) wél met voorstellen naar het kernkabinet. Hoewel andere partijen beweren dat die weinig realistisch zijn, slaat Bouchez de discussie plat om zich te verweren: “We gaan niet onderhandelen in de media.”
Poging tot goed-nieuws verhaal in vraag gesteld? Discussiepunt voorbij.
>Tegelijk laat hij verstaan dat een eventuele btw-verhoging hem zwaar op de maag blijft liggen. “Ieder heeft zijn rol te spelen”, bakent hij af. “Een voorzitter beschermt zijn politieke lijnen.” Hoewel niemand nieuwe elementen ziet waarom de violen tegen 25 december wel gestemd zouden raken, is Bouchez zeker van zijn stuk. “Tegen Kerstmis komt er een akkoord.”
Wat een openlijke verachting voor het compromis. Hij bekijkt alles vanuit de lens van partijvoorzitter en de rest van de wereld moet zich maar naar zijn beeld schikken.
En in andere media laat Bouchez zich uit “Alles is blijkbaar mijn schuld.”.
Doet me denken aan iemand waarmee ik op school zat. Fils-a-papa met een superioriteitscomplex. Altijd dit soort scenario: probeert zijn wil door te duwen, na een tijd geeft iedereen op te proberen hem van iets anders te overtuigen, hij mag zijn ding doen, het loopt gigantisch fout, mensen wijzen hem er op dat dit gevolg is van hij die zijn wil doordrukt, en dan is het van “Ja blijkbaar is alles mijn schuld”.
Een beetje performance acting, wat morrellen in de marges, het kind een andere naam geven ( zoals de meerwaardebelasting die eigenlijk een solidariteitsbijdrage is ) en het verkopen als een overwinning want het kon veel erger zijn.
Rince and repeat.
Dit kan voor iedere politieker, vorige keer was het Rouseau zijn toer, deze keer is het aan Bouchez om eens in de spotlight te staan,
Ik vraag me dan af wat voor tegenvoorstellen hij doet. Ok, hij wil geen extra belastingen. Niemand staat te springen voor extra belastingen (buiten Vooruit misschien), maar waar gaan ze het geld dan wel halen?
3 comments
>Nadien gaat Bouchez even opzichtig en luid de camera’s opzoeken. De Wever zwaait snel even naar de meute journalisten, maar de Franstalige liberaal stapt er recht op af. “Het gaat niet om politieke spelletjes”, maakt hij duidelijk. “Wij zijn zeer gehecht aan deze regering. Ze moet aanblijven tot 2029. Ik heb vertrouwen in de eerste minister. Hij is de beste die we nu kunnen hebben.” Alleen moet die nog wat meer naar de MR luisteren. Want volgens Bouchez staat “de toekomst van het land” op het spel. Daarom moeten anderen inzien dat extra belastingen een bar slecht idee zijn. “Dit land gaat dood aan belastingen.”
Hoe openlijk manipulatief. “Er zijn geen problemen, iedereen moet gewoon beseffen dat ik gelijk heb”.
>De MR-voorzitter probeert het beeld van zijn partij bij te stellen. Zijn partijgenoten zitten wél constructief aan tafel, meent hij. Bouchez stuurt zijn vicepremier David Clarinval (MR) wél met voorstellen naar het kernkabinet. Hoewel andere partijen beweren dat die weinig realistisch zijn, slaat Bouchez de discussie plat om zich te verweren: “We gaan niet onderhandelen in de media.”
Poging tot goed-nieuws verhaal in vraag gesteld? Discussiepunt voorbij.
>Tegelijk laat hij verstaan dat een eventuele btw-verhoging hem zwaar op de maag blijft liggen. “Ieder heeft zijn rol te spelen”, bakent hij af. “Een voorzitter beschermt zijn politieke lijnen.” Hoewel niemand nieuwe elementen ziet waarom de violen tegen 25 december wel gestemd zouden raken, is Bouchez zeker van zijn stuk. “Tegen Kerstmis komt er een akkoord.”
Wat een openlijke verachting voor het compromis. Hij bekijkt alles vanuit de lens van partijvoorzitter en de rest van de wereld moet zich maar naar zijn beeld schikken.
En in andere media laat Bouchez zich uit “Alles is blijkbaar mijn schuld.”.
Doet me denken aan iemand waarmee ik op school zat. Fils-a-papa met een superioriteitscomplex. Altijd dit soort scenario: probeert zijn wil door te duwen, na een tijd geeft iedereen op te proberen hem van iets anders te overtuigen, hij mag zijn ding doen, het loopt gigantisch fout, mensen wijzen hem er op dat dit gevolg is van hij die zijn wil doordrukt, en dan is het van “Ja blijkbaar is alles mijn schuld”.
Een beetje performance acting, wat morrellen in de marges, het kind een andere naam geven ( zoals de meerwaardebelasting die eigenlijk een solidariteitsbijdrage is ) en het verkopen als een overwinning want het kon veel erger zijn.
Rince and repeat.
Dit kan voor iedere politieker, vorige keer was het Rouseau zijn toer, deze keer is het aan Bouchez om eens in de spotlight te staan,
Ik vraag me dan af wat voor tegenvoorstellen hij doet. Ok, hij wil geen extra belastingen. Niemand staat te springen voor extra belastingen (buiten Vooruit misschien), maar waar gaan ze het geld dan wel halen?
Comments are closed.