Tja, vrij logisch dat er personeelstekorten zijn. Die arbeidsvoorwaarden zijn echt om te janken. Maar dat is uiteraard een politieke keuze waar we met ons stemgedrag invloed op hebben.
Als iedereen nou eens ophoudt met gehandicapt zijn is dit probleem zo opgelost. /s (*voor de zekerheid)*
Merk het ook al jaren bij mijn eigen werk. Veel open vacatures, steeds hoger verzuim, sneller verloop van personeel, hogere werkdruk en minder en minder waardering.
Laatst een dienst gehad waar er twee mensen ‘vast personeel’ waren, de rest vooral ZZPers. Totale ervaring van het vaste personeel op die groeo was samen goed voor 1,5 jaar in de gehandicaptenzorg.
Goed ZZPers moesten weg vanwege schijnzelfstandigheid, dus wordt via een wettelijk truukje andere ZZPers binnengehaald, die na een jaar weer weg zijn.
Met de jaren wordt het steeds maar treuriger om in de gehandicaptenzorg te werken, maar je blijft toch omdat je hart nu eenmaal in deze branche ligt.
Ik heb net een werkreeks van 8 dagen gehad vanwege het personeels tekort. En het gaat alleen maar erger worden. Wij hebben een enorme leegloop van personeel binnen de organisatie. Maar de organisatie doet er ook niet veel aan om het personeel te houden.
Managers “verplichten” je om extra diensten op te pakken en geven “werkopdrachten” uit terwijl ze hiermee het CAO overtreden. En zetten je enorm onder druk.
Wij hebben collega’s die blessures hebben en eigenlijk thuis moeten revalideren. Maar niet ziek durven te melden. Ziek zijn overkomt je, je ziek melden is een keuze is een motto van onze manager. Of “je neemt maar een paracetamolletje”.
Plus het gezeik van familie, wie denken dat wij alles moeten regelen zoals mee naar ziekenhuis afspraken. Tot het regelen van bloemen omdat familie jarig is en de cliënt naar die verjaardag gaat. Of het schoonhouden van de slaapkamers, terwijl familie dit ook gewoon moet doen. Regelmatig gemopper vanuit hun omdat ze een 10 verwachten en wij maar een 6 kunnen leveren.
Cliënten gaan ook in gezondheid achteruit omdat wij niet meer de zorg kunnen bieden die nodig is. Of gezondheidsklachten te laat zien doordat we overhaast alles moeten doen. Gedragsmedicatie is WZD en gedragswetenschappers verwachten dat wij interventies bieden, waar we de mankracht en tijd niet voor hebben. Dus cliënten gaan ook mentaal kapot. Ik zie cliënten wegkwijnen die vroeger enorm vrolijk waren.
Maar een spelletje spelen of een rondje lopen met hun kan ik niet. Omdat ik soms alleen het hoognodige kan doen.
Ik sta regelmatig alleen op een groep waar je met twee mensen hoort te staan.
We komen niet toe aan de administratie en hebben vaak geen tijd om te rapporteren.
Maar de druk wordt vanuit managment alleen maar meer en meer verhoogt, terwijl steeds meer mensen ontslag nemen. En hun snappen maar niet waarom er mensen weggaan en ze geen mensen kunnen vinden.
Ik ben zelf opzoek naar een andere baan. Ik vind mijn collega’s en cliënten enorm leuk. Maar niet op de manier hoe het nu gaat.
Het is een gigantische negatieve spiraal. Als je als verzorger niet de tijd krijgt om goede zorg te verlenen geeft dat gigantische stress. Want je werkt om goede zorg te verlenen. Daarbovenop zullen de clienten en hun famillie boos zijn wat nog meer druk geeft. Uitval of vertrek van collega’s zorgen dat dit erger wordt en zo val je verder de diepte in.
Heb het gezien bij mijn vrouw die een aantal maanden overspannen thuis zat en nu zoekt naar dagbesteding werk omdat dat beter is dan woonbegeleiding, waar de echte zorg en druk plaatsvindt.
5 comments
Tja, vrij logisch dat er personeelstekorten zijn. Die arbeidsvoorwaarden zijn echt om te janken. Maar dat is uiteraard een politieke keuze waar we met ons stemgedrag invloed op hebben.
Als iedereen nou eens ophoudt met gehandicapt zijn is dit probleem zo opgelost. /s (*voor de zekerheid)*
Merk het ook al jaren bij mijn eigen werk. Veel open vacatures, steeds hoger verzuim, sneller verloop van personeel, hogere werkdruk en minder en minder waardering.
Laatst een dienst gehad waar er twee mensen ‘vast personeel’ waren, de rest vooral ZZPers. Totale ervaring van het vaste personeel op die groeo was samen goed voor 1,5 jaar in de gehandicaptenzorg.
Goed ZZPers moesten weg vanwege schijnzelfstandigheid, dus wordt via een wettelijk truukje andere ZZPers binnengehaald, die na een jaar weer weg zijn.
Met de jaren wordt het steeds maar treuriger om in de gehandicaptenzorg te werken, maar je blijft toch omdat je hart nu eenmaal in deze branche ligt.
Ik heb net een werkreeks van 8 dagen gehad vanwege het personeels tekort. En het gaat alleen maar erger worden. Wij hebben een enorme leegloop van personeel binnen de organisatie. Maar de organisatie doet er ook niet veel aan om het personeel te houden.
Managers “verplichten” je om extra diensten op te pakken en geven “werkopdrachten” uit terwijl ze hiermee het CAO overtreden. En zetten je enorm onder druk.
Wij hebben collega’s die blessures hebben en eigenlijk thuis moeten revalideren. Maar niet ziek durven te melden. Ziek zijn overkomt je, je ziek melden is een keuze is een motto van onze manager. Of “je neemt maar een paracetamolletje”.
Plus het gezeik van familie, wie denken dat wij alles moeten regelen zoals mee naar ziekenhuis afspraken. Tot het regelen van bloemen omdat familie jarig is en de cliënt naar die verjaardag gaat. Of het schoonhouden van de slaapkamers, terwijl familie dit ook gewoon moet doen. Regelmatig gemopper vanuit hun omdat ze een 10 verwachten en wij maar een 6 kunnen leveren.
Cliënten gaan ook in gezondheid achteruit omdat wij niet meer de zorg kunnen bieden die nodig is. Of gezondheidsklachten te laat zien doordat we overhaast alles moeten doen. Gedragsmedicatie is WZD en gedragswetenschappers verwachten dat wij interventies bieden, waar we de mankracht en tijd niet voor hebben. Dus cliënten gaan ook mentaal kapot. Ik zie cliënten wegkwijnen die vroeger enorm vrolijk waren.
Maar een spelletje spelen of een rondje lopen met hun kan ik niet. Omdat ik soms alleen het hoognodige kan doen.
Ik sta regelmatig alleen op een groep waar je met twee mensen hoort te staan.
We komen niet toe aan de administratie en hebben vaak geen tijd om te rapporteren.
Maar de druk wordt vanuit managment alleen maar meer en meer verhoogt, terwijl steeds meer mensen ontslag nemen. En hun snappen maar niet waarom er mensen weggaan en ze geen mensen kunnen vinden.
Ik ben zelf opzoek naar een andere baan. Ik vind mijn collega’s en cliënten enorm leuk. Maar niet op de manier hoe het nu gaat.
Het is een gigantische negatieve spiraal. Als je als verzorger niet de tijd krijgt om goede zorg te verlenen geeft dat gigantische stress. Want je werkt om goede zorg te verlenen. Daarbovenop zullen de clienten en hun famillie boos zijn wat nog meer druk geeft. Uitval of vertrek van collega’s zorgen dat dit erger wordt en zo val je verder de diepte in.
Heb het gezien bij mijn vrouw die een aantal maanden overspannen thuis zat en nu zoekt naar dagbesteding werk omdat dat beter is dan woonbegeleiding, waar de echte zorg en druk plaatsvindt.
Comments are closed.