Voor de luxe woontorens in Park Avenue waar in het artikel naar verwezen wordt, moet je miljardair zijn om van zo’n aanschaf niet wakker te liggen. Een boomer met een koophuis en 65 jaar aan spaarcentjes is een miljonair.
Misschien moeten we één of twee extra woorden hebben voor de stap tussen het zijn van een miljonair en een miljard.
Als iedereen genoeg te eten heeft en een plek om te wonen dan mogen ze zo rijk zijn als ze willen.
wij hebben gezamenlijk ingezien dat leven onder een bepaald minimum grote risico’s met zich meebrengt. Voor de persoon of het gezin zelf, maar zeker ook voor de maatschappij. Denk aan ziekte, kindermishandeling, criminaliteit, etc.
Daarom hebben wij in Nederland een minimumloon, en een sociaal vangnet. Dit heeft zijn nadelen, zeker. Maar ik geloof dat het over het algemeen best goed werkt. En dus een hoop ellende bespaart.
Ik zie ook dat een persoon of gezin met een zeer groot vermogen ook allerhande nadelige gevolgen kan hebben voor de maatschappij. Denk aan criminaliteit, slecht werkgeverschap, misbruik, onevenredige invloed voor eigen gewin in het publieke bestuur, de publieke ruimte en het publieke debat. Ik geloof dat er een grens is waarboven de kans op een netto-negatief effect op de maatschappij te groot wordt. Net als bij armoede dus.
Mijn stelling is dus dat wij allemaal beter af zijn als wij behalve een sociaal _minimum_ ook een sociaal _maximum_ in voeren. Ook hier zullen de voordelen ruim opwegen tegen mogelijke nadelen.
Lastig van extreme rijkdom aanpakken is dat vermogende mensen het geld hebben om ook dit debat te vertroebelen. Een truuk is bijvoorbeeld om onder hun gestelden ook bang te maken dat ze aangepakt gaan worden, zo dat Jan TweeKeerModaal gaat roepen dat miljardairs beschermd moeten worden.
Het is ze gegund.
Nogal wat apparte redeneringen in dit artikel. Hij vergelijkt de miljonairs van vandaag met die uit de jaren 60 terwijl een miljoen natuurlijk een totaal andere waarde heeft vandaag de dag. Ook wordt er aan het eind het voorbeeld gegeven van de mooie binnensteden in Italië die door de toenmalige vermogende klasse zijn gebouwd waar het gepeupel vandaag de dag wat geld via het toerisme aan kan verdienen. Of die 16e eeuwse Italiaanse metselaar die deze architecturele wonders gebouwd heeft deze gebouwen ook zo mooi vond terwijl hij in de avond honger leed wordt even terzijde gehouden natuurlijk.
De gemiddelde 2 of 3 keer modaal verdiener laten denken dat zijn belangen dezelfde zijn als die van een Bill Gates is al eeuwenlang een drogreden geweest.
6 comments
Eet alle rijken. Neem plastic bestekjes mee.
Woorden om naar te leven.
https://open.spotify.com/track/0Nbs5XLH4uYn4lPDHcRUyC?si=3dIqNPjUQ-2m7xFQiYYn7g
Maak er wel tegelijkertijd een feestje van hè 🥳
Superrijken =/= miljonairs.
Voor de luxe woontorens in Park Avenue waar in het artikel naar verwezen wordt, moet je miljardair zijn om van zo’n aanschaf niet wakker te liggen. Een boomer met een koophuis en 65 jaar aan spaarcentjes is een miljonair.
Misschien moeten we één of twee extra woorden hebben voor de stap tussen het zijn van een miljonair en een miljard.
Als iedereen genoeg te eten heeft en een plek om te wonen dan mogen ze zo rijk zijn als ze willen.
wij hebben gezamenlijk ingezien dat leven onder een bepaald minimum grote risico’s met zich meebrengt. Voor de persoon of het gezin zelf, maar zeker ook voor de maatschappij. Denk aan ziekte, kindermishandeling, criminaliteit, etc.
Daarom hebben wij in Nederland een minimumloon, en een sociaal vangnet. Dit heeft zijn nadelen, zeker. Maar ik geloof dat het over het algemeen best goed werkt. En dus een hoop ellende bespaart.
Ik zie ook dat een persoon of gezin met een zeer groot vermogen ook allerhande nadelige gevolgen kan hebben voor de maatschappij. Denk aan criminaliteit, slecht werkgeverschap, misbruik, onevenredige invloed voor eigen gewin in het publieke bestuur, de publieke ruimte en het publieke debat. Ik geloof dat er een grens is waarboven de kans op een netto-negatief effect op de maatschappij te groot wordt. Net als bij armoede dus.
Mijn stelling is dus dat wij allemaal beter af zijn als wij behalve een sociaal _minimum_ ook een sociaal _maximum_ in voeren. Ook hier zullen de voordelen ruim opwegen tegen mogelijke nadelen.
Lastig van extreme rijkdom aanpakken is dat vermogende mensen het geld hebben om ook dit debat te vertroebelen. Een truuk is bijvoorbeeld om onder hun gestelden ook bang te maken dat ze aangepakt gaan worden, zo dat Jan TweeKeerModaal gaat roepen dat miljardairs beschermd moeten worden.
Het is ze gegund.
Nogal wat apparte redeneringen in dit artikel. Hij vergelijkt de miljonairs van vandaag met die uit de jaren 60 terwijl een miljoen natuurlijk een totaal andere waarde heeft vandaag de dag. Ook wordt er aan het eind het voorbeeld gegeven van de mooie binnensteden in Italië die door de toenmalige vermogende klasse zijn gebouwd waar het gepeupel vandaag de dag wat geld via het toerisme aan kan verdienen. Of die 16e eeuwse Italiaanse metselaar die deze architecturele wonders gebouwd heeft deze gebouwen ook zo mooi vond terwijl hij in de avond honger leed wordt even terzijde gehouden natuurlijk.
De gemiddelde 2 of 3 keer modaal verdiener laten denken dat zijn belangen dezelfde zijn als die van een Bill Gates is al eeuwenlang een drogreden geweest.
Comments are closed.