Hoezo uit beeld? Er wordt helemaal geen moeite gedaan om ze
in beeld te krijgen/houden. Mijn ervaring hiermee:
Ik ben bij mijn vriendin ingetrokken en laat een Oekraïense vrouw
met haar bejaarde moeder mijn huis (45 km verderop) gebruiken. Mijn huis ligt
op een paar honderd meter van een officiële opvanglocatie van de gemeente. Op
deze locatie wordt geregeld/is aanwezig:
– Huisarts
– Tandarts
– Psychologische hulp
– Hulp bij inschrijven bij de gemeente en andere officiële handelingen
– Dagbesteding
– Tolken
– Fietsen en fietslessen
– Vervoer (tot voor kort mochten ze gratis OV gebruiken, dat mag nu niet meer)
– Hulp bij werkgerelateerde zaken
– Hulp bij verzekeringen
– Hulp bij bankzaken
– Hulp bij boodschappen/kleding/levensbehoeften
De Oekraïners die ik help wonen hier nu dus ruim binnen loopafstand
vanaf, alleen: ze mogen nergens gebruik van maken. Dat betekent dat alles op
mijn schouders valt. Ik rij er steeds 45km heen, ga dan bijvoorbeeld met ze
naar de gemeente voor het inschrijven (dat kost wel een aantal uur), breng ze terug en rij dan weer de 45 km terug. Ik heb via een fietsenmaker (Werkman Ede, ze hebben een fiets helemaal opgeknapt en gratis meegegeven!!) een fiets geregeld en rij heen en weer voor
fietsles. Ik regel afspraken met de huisarts en gelukkig rijden de buren ze
daar dan heen. Wat me nog niet gelukt is en wat gewoon niet wil lukken (ik heb
daar al dagen in zitten): Een tandarts. Waar de huisarts ook een volle wachtlijst
heeft, heeft de huisartsenpraktijk haar uiterste best gedaan om ons zo veel
mogelijk te ontzorgen, de tandartsen daarentegen (ik heb er inmiddels meer dan 20
meermaals gebeld!) weigeren te helpen of zelfs maar mee te denken. Mijn vrije dagen
beginnen hard op te raken.
De ervaring is zeker wel positief, het zijn waanzinnig interessante
en dankbare mensen en een groot deel van de mensen laat zien dat hun hart op de
juiste plek zit (mijn buren, de medewerkers van de huisartsenpraktijk, de
fietsenmaker om er een paar te noemen). Maar het is wel intens vermoeiend, alles
regelen kost zo veel tijd en je krijgt nergens hulp bij. Ook hebben ze erg veel
meegemaakt en dat is confronterend en hoe lullig het ook klinkt: Dat in
combinatie met alle tijd die het kost maakt het psychologisch en fysiek best
zwaar. Inmiddels ben ik vrijwel uitgeput. En daar voel je je dan weer schuldig en en aansteller over, dat dit zo’n impact heeft. Deze mensen zijn met een reis van 24 uur in een verduisterde trein onder bedreiging van raketaanvallen met 30 mensen in een coupe voor 6 uit Charkiv gevlucht en hebben alles achtergelaten.
Kort samengevat: Er is helemaal niets geregeld voor particuliere opvang, terwijl hiermee juist de officiële opvang ontlast wordt. Hier valt echt heel veel te winnen.
P.S.: Als er iemand een tandarts weet die wèl vluchtelingen
wil helpen (of op zijn minst een beetje wil meedenken) in de regio Apeldoorn – Ede – Arnhem: Laat het alsjeblieft weten!
1 comment
Hoezo uit beeld? Er wordt helemaal geen moeite gedaan om ze
in beeld te krijgen/houden. Mijn ervaring hiermee:
Ik ben bij mijn vriendin ingetrokken en laat een Oekraïense vrouw
met haar bejaarde moeder mijn huis (45 km verderop) gebruiken. Mijn huis ligt
op een paar honderd meter van een officiële opvanglocatie van de gemeente. Op
deze locatie wordt geregeld/is aanwezig:
– Huisarts
– Tandarts
– Psychologische hulp
– Hulp bij inschrijven bij de gemeente en andere officiële handelingen
– Dagbesteding
– Tolken
– Fietsen en fietslessen
– Vervoer (tot voor kort mochten ze gratis OV gebruiken, dat mag nu niet meer)
– Hulp bij werkgerelateerde zaken
– Hulp bij verzekeringen
– Hulp bij bankzaken
– Hulp bij boodschappen/kleding/levensbehoeften
De Oekraïners die ik help wonen hier nu dus ruim binnen loopafstand
vanaf, alleen: ze mogen nergens gebruik van maken. Dat betekent dat alles op
mijn schouders valt. Ik rij er steeds 45km heen, ga dan bijvoorbeeld met ze
naar de gemeente voor het inschrijven (dat kost wel een aantal uur), breng ze terug en rij dan weer de 45 km terug. Ik heb via een fietsenmaker (Werkman Ede, ze hebben een fiets helemaal opgeknapt en gratis meegegeven!!) een fiets geregeld en rij heen en weer voor
fietsles. Ik regel afspraken met de huisarts en gelukkig rijden de buren ze
daar dan heen. Wat me nog niet gelukt is en wat gewoon niet wil lukken (ik heb
daar al dagen in zitten): Een tandarts. Waar de huisarts ook een volle wachtlijst
heeft, heeft de huisartsenpraktijk haar uiterste best gedaan om ons zo veel
mogelijk te ontzorgen, de tandartsen daarentegen (ik heb er inmiddels meer dan 20
meermaals gebeld!) weigeren te helpen of zelfs maar mee te denken. Mijn vrije dagen
beginnen hard op te raken.
De ervaring is zeker wel positief, het zijn waanzinnig interessante
en dankbare mensen en een groot deel van de mensen laat zien dat hun hart op de
juiste plek zit (mijn buren, de medewerkers van de huisartsenpraktijk, de
fietsenmaker om er een paar te noemen). Maar het is wel intens vermoeiend, alles
regelen kost zo veel tijd en je krijgt nergens hulp bij. Ook hebben ze erg veel
meegemaakt en dat is confronterend en hoe lullig het ook klinkt: Dat in
combinatie met alle tijd die het kost maakt het psychologisch en fysiek best
zwaar. Inmiddels ben ik vrijwel uitgeput. En daar voel je je dan weer schuldig en en aansteller over, dat dit zo’n impact heeft. Deze mensen zijn met een reis van 24 uur in een verduisterde trein onder bedreiging van raketaanvallen met 30 mensen in een coupe voor 6 uit Charkiv gevlucht en hebben alles achtergelaten.
Kort samengevat: Er is helemaal niets geregeld voor particuliere opvang, terwijl hiermee juist de officiële opvang ontlast wordt. Hier valt echt heel veel te winnen.
P.S.: Als er iemand een tandarts weet die wèl vluchtelingen
wil helpen (of op zijn minst een beetje wil meedenken) in de regio Apeldoorn – Ede – Arnhem: Laat het alsjeblieft weten!