De bass dreunt door de betonnen wanden van Ahoy. Over de reling van de podiumplaatsen hangt een hand met een plastic beker en vijf meter verder tapt de barman biertjes aan de lopende band. Onder de trap golft een zee van mensen, boven het publiek glimt een enorme discobal in de vorm van het Vrienden van Amstel-logo. Rode doeken hangen aan het plafond, lichten schieten alle kanten op. Deze ruimte in Ahoy is geen concertzaal meer, maar een levensechte bruine kroeg, de grootste van Nederland.
Zachte stemmen zweven door de ruimte. Achtergrondzangeressen neuriën op het middenpodium, breekbaar en bijna voorzichtig. Dan komen daar Joshua Nolet en Typhoon naar beneden. Ze zakken uit het plafond, staand op een plateau. Iedereen kijkt naar boven, wijst omhoog en wacht vol spanning af hoe de 28e editie van Vrienden van Amstel geopend gaat worden. “Vrienden van Amstel, ik zie het al, jullie zijn niets veranderd…” klinkt het door de zaal. De vloer trilt mee en nog voordat zij op het grote podium staan, barst het feest los.
De hele avond blijft het zoeken; links, rechts, midden of toch boven je. Artiesten verschijnen uit het niets, verdwijnen weer en komen terug via een ander podium. Ogen schieten heen en weer. Voor elke act wijzen mensen alle kanten op, speculerend over wie als volgende opkomt en waar. Het ene moment wordt er uit volle borst meegezongen en gedanst, en het andere moment staat iedereen stil en kijkt naar hetzelfde punt.
Dat gebeurde bij Danny Vera. Alleen in het midden, met een retro-microfoon voor zich en één lamp op hem gericht. Iedereen wist, nu komt Roller Coaster. Mensen speculeren en fluisteren, “Dit liedje zingt hij altijd alleen”. Na een minuut van zijn nummer, inderdaad alleen, gezongen te hebben, roept bij Bente bij zich. Ze stapt het licht in en samen zingen zij verder, zij in het Nederlands, hij in zijn eigen woorden. De zaal verandert in een hemel van telefoonlampjes. Niemand springt of danst. Iedereen zingt zacht en kijkt vol bewondering naar Bente en Danny Vera. Van feestelijke nummers, naar zo’n kwetsbaar moment wat van hen samen is.
Een half uur later is datzelfde publiek een kolkende kroeg. Zodra Guus Meeuwis en Yves Berendse Het Dondert en het Bliksemt inzetten, verandert de dynamiek in Ahoy. De vloer voelt plakkerig aan en het bier vliegt door de lucht. Mensen verliezen hun bekers in de lucht en schreeuwen lacherig ‘Sorry!” tegen de persoon bij wie de beker in zijn nek belandde. Overal polonaises, zelfs bij het barpersoneel. Het dondert, het bliksemt en het regent inderdaad meters bier.
Alsof dat nog niet genoeg is, rijdt er ineens een piano op een bierkar door de zaal. Paul de Leeuw staat erop, samen met Guus, Bente, Meau, Claude, Typhoon en Ronnie Flex. Ze zingen de echte kroegenhits, tappen bier voor het publiek en rijden door de zaal, terwijl iedereen meezingt. Als zij bijna aan het eind van hun rondje zijn, zakt er ineens een auto uit het dak; Kraantje Pappie en La Fuenta nemen het over. Het tempo gaat omhoog, de beats worden harder en de armen gaan in de lucht.
Het herkenbare nummer De Hoogste Tijd van André Hazes klinkt en het publiek weet dat de avond tot een einde is gekomen. De artiesten lopen via het podium aan de zijkant naar het midden en zingen, proosten en dansen daar voor een laatste keer. Na dit nummer nemen zij dezelfde route weer terug en is zijn de podia leeg. Totdat het midden podium openklapt en er een DJ-tafel uit komt. DJ’s Lucas& Steve en La Fuente staan daar. Zonder iets te zeggen, begint dan echt het laatste feestje van de avond.
Een klein tiental DJ-hits verder, klinkt daar Titanium. Davina Michelle zingt en is luid te horen in de zaal, maar nergens te zien. Daarboven staat ze, op zo’n 20 meter hoogte, op een plateau. Blond lang haar een een zwart leren pakje aan. Bij de uithaal van Titanium springt ze van haar plateau en vliegt door de zaal heen. Rechts pakt ze een biertje uit iemands hand, vliegt naar de andere kant van de zaal, maakt een salto en geeft dat volle biertje aan iemand aan de linkerkant van de zaal. Het publiek kijkt met open mond omhoog.
Vuurwerk knalt en de zaal schreeuw, juicht en klapt enthousiast voor deze eindact. De lampen gaan aan en dat was de 28e editie van Vrienden van Amstel Live in Ahoy. Drie uur na het begin van de show stroomt Ahoy leeg, met natte schoenen, lege handen en bier en confetti nog in je haar.