Πριν λίγες μέρες ήρθαν τα πρώτα μου καλής ποιότητας ακουστικά, τα beyerdynamics dt770. Ακούω γενικά παρα πολλά είδη μουσικής, με μεγάλη ευχαρίστηση όλη μερα: σε ηχεία στο σπιτι, στο αυτοκίνητο, στα ΄-καινούρια τωρα- ακουστικά κλπ. Ενδεικτικά, έχω αγαπημένους καλλιτέχνες σε genres απο κλασσική/ορχηστρική μουσική, μέχρι ροκ, μεταλ, ηλεκτρονική, παραδοσιακή, ελληνική και ξένη ραπ, country, ηλεκτρονική κλπ. Αναλόγως το mood μου ακούω και άλλη.
Τώρα στο θέμα μας: απο όταν πήρα τα ακουστικά, απολαμβάνω πολύ πολυ παραπάνω απο οτιδήποτε άλλο το άλμπουμ “30 Νυχτρερινά” του Μάνου Χατζιδάκι([https://www.youtube.com/watch?v=m4-\_Gk76pCU](https://www.youtube.com/watch?v=m4-_Gk76pCU)). Έχω κολλήσει. Πιάνω τον εαυτό μου να το ακούει χωρίς την άδεια μου.
Θα μου πείτε “μα καλά τόσα μας λες οτι ακούς”. Ναι, και τα απόλαυσα και αυτά όλα αρκετές μέρες τώρα. Δεν μπορώ όμως να βρώ τίποτα αντάξιο του συγκεκριμένου, τίποτα τόσο μελωδικό, τίποτα που να μου προσφέρει τόση ευχαρίστηση που όταν το ακούω με κλειστά μάτια να θελω να κινηθώ στην μουσική και να δραπετεύσω απο την καρέκλα μου. Το έχει γενικά η μουσική εκτός ελλάδας να είναι απλουστευμένη(συνήθως), όπως απλουστεύθηκε κάποιτε η μουσική που “βγήκε” απο το βυζάντιο. Δοκίμασα αγαπημένα κομμάτια απο όλα τα είδη, πολλά εξαιρετικά αξιόλογα, αλλα τίποτα.
***Παρακαλώ βοηθήστε με να βρω άλλα κομμάτια αντάξια ή και καλύτερα ακόμα αν υπάρχουν. Μπορεί να είναι απο οποιοδήποτε είδος. Μπορεί να ξεκίνησα με “ελληνικό” κομμάτι, αλλα μπορείτε να μου προτείνετε απο οπουδήποτε.***
Ευχαριστώ.
2 comments
Mark Knopfler – Speedway at Nazareth
Pink Floyd – Shine on you crazy diamond (όλα τα κομμάτια)
Lynyrd Skynyrd – Free Bird
Storm Corrosion – Ljudet Innan
Steven Wilson – Drive home
Massive Attack – What your soul sings
Dj Shadow – Changeling
Vangelis – Ask the mountains
Vangelis – Come to me
Για αρχή, δεν το έχει γενικά η μουσική εκτός Ελλάδας να είναι απλουστευμένη, το ακραία αντίθετο συμβαίνει. Τα νυχτερινά του Χατζιδάκι *είναι* απλή μουσική, και αυτό δεν είναι κακό.
Τώρα, για πολύ κοινή αίσθηση θα πω *Το Χαμόγελο της Τζοκόντα*, όλο το δίσκο, το οποίο και ναι, έχει να πει αρκετά κοινά πράγματα με κάποια από τα νυχτερινά.
Για κάποια ακόμα κοινά μπορείς να κοιτάξεις συνθέτες με τις ίδιες επιρροές, π.χ. τον **Fazil Say** στο δίσκο Ilk Sarkilar, ή την **Ευανθία Ρεμπούτσικα**, ιδιαίτερα τα βαλσάκια της, ή τον **Cihat Askin**, όπως στο -Eristi Nevbahar Eyyami- και πολλά άλλα από το Turk Valsleri.
Εκτός από τα βαλσάκια θα σε στείλω σε μία άλλη παράδοση, πάλι που σε “κινεί”, εκείνη του τάνγκο. **-Patotero Sentimental-** από τον Carlos di Sarli, **-Fumando Espero-**, από τον De Angelis, **-Pasional-** από τον Pugliese.
Μετά καταλαβαίνεις ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε από το “Fumblin’ with the Blues” του Tom Waits, το “Violin Concerto No. 1” του Glass στο “In the Death Car” του Bregovic, καθώς όλα αυτά είναι η αρχή για να βρεις όντως μουσική.
Και βέβαια να θυμόμαστε ότι ακόμα και έτσι, δεν συγκρίνονται με τίποτα να τα ακούς λάιβ, από όργανα χωρίς ενίσχυση.
edit: schematic-social stuff