Hah! Ég býð fólki ekki einusinni heim til mín, hvað þá í mat.
Býð engum heim til mín, en ef þau koma samt þá fá þau kaffi. Ekkert annað.
Þarf að hafa í huga að erfiðar aðstæður fyrrum tíð í Norðurlöndum hafa örugglega eitthvað að gera með þetta
Ef kaffi tekst með eða kannski smá bjór og snakk, þá já
Ef einhver kemur inn fyrir þröskuldinn heima hjá mér þá treð ég mat ofan í þá, viljugir eða ekki.
Ég er með ömmu persónuleikann alveg í gegn.
Það kemur aldrei neinn í heimsókn til mín, þannig að… no worries.
Algengi þessara setningar. “Ekkert mál ég læt bara konuna/mömmu mína vippa bara eitthvað upp.”
“Má bjóða þér e-ð?” – “Ha? Nei takk, ómögulega” er samt geðveikt svangur
Ef að það er vinur þá fá þeir alltaf ef að þeim langar en ef ekki þá er ég líklega ekki að tala við þá út af því að ég nenni ekki að tala við nýtt fólk
Bauð ég þeim sjálf? Gestir fara saddir heim, mögulega með afganga í boxi.
Átti ég von á heimsókninni? Gestir fá kaffi, mögulega eitthvað súkkulaði ef unglingurinn er ekki búinn að éta það allt án þess að ég hafi tekið eftir því.
Birtust þeir óvænt? Það liggur við að ég skrúfi fyrir vatnsinntakið svo þeir fái örugglega ekki einusinni kranavatn.
Vá hvað þetta væri fullkomin staðsetning fyrir Ísland
Aldrei myndi ég láta gest fara af mínu heimili þyrstan eða svangan. Nema sumir eru fastir í píslarvættinum og þvertaka fyrir að þiggja nokkuð vott eða þurrt og það er þá bara þeirra mál. Ef mér er boðið eitthvað og ég er svangur/þyrstur segi ég hiklaust já.
Kaffi og kex eða súkkulaðibita. Finnst það þurfi að vera eitthvað í boði. Eitthvað sveita viðhorf kannski
Ef þeir koma á matmálstíma þá fá þeir mat.
Þetta er líklega ennþá verið að tala um börn sem eru að leika við vini sína í kringum kvöldmatarleiti, og það er svosem eitthvað til í því. Þegar ég var krakki var kvöldmatur vanalega sá punktur þar sem við vorum send heim að borða, og ef við vildum halda áfram að leika gátum við bara hitt hvort annað eftir mat. Að lámarki var hringt heim til að athuga hvort það væri í lagi að vinurinn borðaði með okkur svo að foreldrar þeirra væru ekki að búast við barninu heim í mat.
Hef aldrei sem fullorðinn einstaklingur haft gesti heima í kringum matartíma og ekki boðið þeim að borða með mér: ekki talandi um að flestir gestir sem ég hef heima hjá mér um matartíma eru gestir ég sérstaklega bauð heim til mín og líklega er að búast við í mat.
Ég býð fólki yfirleitt til mín til að borða með mér.
Kaffi og kleinur auðvitað. Svona instagram síður eru endalaust að bulla.
Ég býð alltaf uppá ef fólk er ekki farið þegar kvöldmaturinn er.
Fólk tekur mjög sjaldan við boðinu, það er oftast búist við að fólk borðar heima hjá sér hef ég tekið eftir.
smá með kaffinu kannski, en ekki mat
Ég fæ nú ekki oft gesti, en síðast þegar það gerðist heyrði ég annað þeirra segja eitthvað um burrito svo ég eldaði bara burrito á línuna.
Hah! Ég er bókstaflega með flatkökur og hangikjöt alltaf tilbúið ef fólk kemur í heimsókn
Maður býður nú alltaf upp á kaffi 🙁
Þegar ég rifja upp æskuárin þá var mér oft boðið að borða með þegar ég var heima hjá vinum sem ég þekkti vel og hafði þekkt lengi, sérstaklega ef það var frídagur. En annars var það almennt þumalputtareglan að á kvöldmatartíma fór maður að tygja sig og halda heim. Finnst það fín regla, enda kvöldmatartíminn fjölskyldustund og ég held að flestum foreldrum finnist þægilegast að hafa kvöldmatinn í svolítið föstum skorðum.
Ég á meira erfitt með að þyggja mat
Nánast alltaf
Damn! Now i must budget for food, when i finally visit🤣
Not even biscuits? 😮
I’m really not sure about this, comparing Sweden and the UK for instance I think the Swedes are far more likely to go in for fika.
Can’t comment on Iceland, I haven’t had any of my Icelandic friends for 40 years or more so never been invited to their homes.
28 comments
Hah! Ég býð fólki ekki einusinni heim til mín, hvað þá í mat.
Býð engum heim til mín, en ef þau koma samt þá fá þau kaffi. Ekkert annað.
Þarf að hafa í huga að erfiðar aðstæður fyrrum tíð í Norðurlöndum hafa örugglega eitthvað að gera með þetta
Ef kaffi tekst með eða kannski smá bjór og snakk, þá já
Ef einhver kemur inn fyrir þröskuldinn heima hjá mér þá treð ég mat ofan í þá, viljugir eða ekki.
Ég er með ömmu persónuleikann alveg í gegn.
Það kemur aldrei neinn í heimsókn til mín, þannig að… no worries.
Algengi þessara setningar. “Ekkert mál ég læt bara konuna/mömmu mína vippa bara eitthvað upp.”
“Má bjóða þér e-ð?” – “Ha? Nei takk, ómögulega” er samt geðveikt svangur
Ef að það er vinur þá fá þeir alltaf ef að þeim langar en ef ekki þá er ég líklega ekki að tala við þá út af því að ég nenni ekki að tala við nýtt fólk
Bauð ég þeim sjálf? Gestir fara saddir heim, mögulega með afganga í boxi.
Átti ég von á heimsókninni? Gestir fá kaffi, mögulega eitthvað súkkulaði ef unglingurinn er ekki búinn að éta það allt án þess að ég hafi tekið eftir því.
Birtust þeir óvænt? Það liggur við að ég skrúfi fyrir vatnsinntakið svo þeir fái örugglega ekki einusinni kranavatn.
Vá hvað þetta væri fullkomin staðsetning fyrir Ísland
Aldrei myndi ég láta gest fara af mínu heimili þyrstan eða svangan. Nema sumir eru fastir í píslarvættinum og þvertaka fyrir að þiggja nokkuð vott eða þurrt og það er þá bara þeirra mál. Ef mér er boðið eitthvað og ég er svangur/þyrstur segi ég hiklaust já.
Kaffi og kex eða súkkulaðibita. Finnst það þurfi að vera eitthvað í boði. Eitthvað sveita viðhorf kannski
Ef þeir koma á matmálstíma þá fá þeir mat.
Þetta er líklega ennþá verið að tala um börn sem eru að leika við vini sína í kringum kvöldmatarleiti, og það er svosem eitthvað til í því. Þegar ég var krakki var kvöldmatur vanalega sá punktur þar sem við vorum send heim að borða, og ef við vildum halda áfram að leika gátum við bara hitt hvort annað eftir mat. Að lámarki var hringt heim til að athuga hvort það væri í lagi að vinurinn borðaði með okkur svo að foreldrar þeirra væru ekki að búast við barninu heim í mat.
Hef aldrei sem fullorðinn einstaklingur haft gesti heima í kringum matartíma og ekki boðið þeim að borða með mér: ekki talandi um að flestir gestir sem ég hef heima hjá mér um matartíma eru gestir ég sérstaklega bauð heim til mín og líklega er að búast við í mat.
Ég býð fólki yfirleitt til mín til að borða með mér.
Kaffi og kleinur auðvitað. Svona instagram síður eru endalaust að bulla.
Ég býð alltaf uppá ef fólk er ekki farið þegar kvöldmaturinn er.
Fólk tekur mjög sjaldan við boðinu, það er oftast búist við að fólk borðar heima hjá sér hef ég tekið eftir.
smá með kaffinu kannski, en ekki mat
Ég fæ nú ekki oft gesti, en síðast þegar það gerðist heyrði ég annað þeirra segja eitthvað um burrito svo ég eldaði bara burrito á línuna.
Hah! Ég er bókstaflega með flatkökur og hangikjöt alltaf tilbúið ef fólk kemur í heimsókn
Maður býður nú alltaf upp á kaffi 🙁
Þegar ég rifja upp æskuárin þá var mér oft boðið að borða með þegar ég var heima hjá vinum sem ég þekkti vel og hafði þekkt lengi, sérstaklega ef það var frídagur. En annars var það almennt þumalputtareglan að á kvöldmatartíma fór maður að tygja sig og halda heim. Finnst það fín regla, enda kvöldmatartíminn fjölskyldustund og ég held að flestum foreldrum finnist þægilegast að hafa kvöldmatinn í svolítið föstum skorðum.
Ég á meira erfitt með að þyggja mat
Nánast alltaf
Damn! Now i must budget for food, when i finally visit🤣
Not even biscuits? 😮
I’m really not sure about this, comparing Sweden and the UK for instance I think the Swedes are far more likely to go in for fika.
Can’t comment on Iceland, I haven’t had any of my Icelandic friends for 40 years or more so never been invited to their homes.
Ef það er matartími, þá já absúlút.