Huh. Wel interessant die cultuurverschillen in de zorg en snap de emotionele reactie van de familie wel.
Maar ik ben geen fan van dure en langsurige medische hulp om mensen kostte wat het kost in leven te houden als de kans op een waardig bestaan gewoon bijna nul is.
Ik heb dan ook niet erg veel begrip voor mensen die naar Nederland migreren en dan wel de zorg verwachten zoals ze vanuit de medische cultuur van hun thuisland verwachten/eisen.
Zo werkt dat niet.
Maar goed, de communicatie en begrip daaromheen lijkt me wel heel moeilijk, zeker als het jouw kind is dat in coma ligt en de dokters geven het op.
Ik snap het punt van dit allemaal niet? De keuze om verder te behandelen ligt bij de famillie en als zij er voor kiezen om de patient te laten behandelen in het buitenland is dat toch niet meer ons probleem? Moeten Nederlandse ziekenhuizen een adviesbureau oprichten die buitenlanders overhaalt om dit niet te doen zodat mensen dood kunnen gaan? Snap het perspectief wel van de artsen, maar dit gaat buiten hun domein om.
Dit is één voorbeeld. Het zou interessant zijn om de cijfers te zien van hoe het met de andere patiënten is afgelopen. Pas dan kan er een redelijke conclusie getrokken worden over dat “Nederlandse artsen er ook wel eens naast zitten” of dat het werkelijk nodig is om het beleid nog eens onder de loep te nemen. De emotionele reactie van de familie is natuurlijk wel heel begrijpelijk.
Ik heb die cultuurverschillen absoluut meegemaakt in mijn nu 6 jaren in de zorg. Bepaalde bevolkingsgroepen zijn vaak erg bang voor de dood van hun familie en vrienden. Alles wordt uit de kast gehaald en stoppen met behandelen is soms niet eens te bespreken. Dat ze hun geliefden niet willen verliezen is natuurlijk logisch, maar wij hebben als land met een reden afspraken gemaakt over zinloos lijden en behandelen. Een van de basisprincipes is “niet schaden” en door en doorbehandelen doet soms meer slecht dan goed. Iemand kosten wat kost in leven houden kost onze samenleving heel veel geld en arbeid zonder dat iemand er quality of life ervoor terugkrijgt.
Dit soort kwesties moeten gewoon besproken worden in familiegesprekken. De families van ernstig zieke niet-westerse patiënten die over onze manier van werken klagen, mogen zich ook eens inbeelden waarom wij onze zorg zo hebben ingedeeld.
Een van m’n vrienden kwam met een goed idee na het lezen van dit artikel: een aanvullende verzekering voor zinloos behandelen/lijden. Prima als je je oma kosten wat kost in leven wilt houden, maar dan mag je er zelf voor betalen.
Ik vind het een moeilijke kwestie. Als een patient (n=2) wel, in het buitenland bijkomt en redelijk succesvol revalideert moet je je afvragen waarom Nederlandse artsen degene hadden opgegeven. Zeker als de persoon niet al te oud is (25 en 47 in het artikel), dan vind ik dat wel een terechte vraag.
Anderzijds, toen mijn opa na 95 jaar leven een beroerte kreeg (hij had tot dan toe zelfstandig geleefd en was mobiel) en eenzijdig verlamd was (en zou blijven), toen wilden de artsen heel graag behandelen, terwijl wij als familie de vooruitzichten voor hem eigenlijk te zwak vonden.
5 comments
Huh. Wel interessant die cultuurverschillen in de zorg en snap de emotionele reactie van de familie wel.
Maar ik ben geen fan van dure en langsurige medische hulp om mensen kostte wat het kost in leven te houden als de kans op een waardig bestaan gewoon bijna nul is.
Ik heb dan ook niet erg veel begrip voor mensen die naar Nederland migreren en dan wel de zorg verwachten zoals ze vanuit de medische cultuur van hun thuisland verwachten/eisen.
Zo werkt dat niet.
Maar goed, de communicatie en begrip daaromheen lijkt me wel heel moeilijk, zeker als het jouw kind is dat in coma ligt en de dokters geven het op.
Ik snap het punt van dit allemaal niet? De keuze om verder te behandelen ligt bij de famillie en als zij er voor kiezen om de patient te laten behandelen in het buitenland is dat toch niet meer ons probleem? Moeten Nederlandse ziekenhuizen een adviesbureau oprichten die buitenlanders overhaalt om dit niet te doen zodat mensen dood kunnen gaan? Snap het perspectief wel van de artsen, maar dit gaat buiten hun domein om.
Dit is één voorbeeld. Het zou interessant zijn om de cijfers te zien van hoe het met de andere patiënten is afgelopen. Pas dan kan er een redelijke conclusie getrokken worden over dat “Nederlandse artsen er ook wel eens naast zitten” of dat het werkelijk nodig is om het beleid nog eens onder de loep te nemen. De emotionele reactie van de familie is natuurlijk wel heel begrijpelijk.
Ik heb die cultuurverschillen absoluut meegemaakt in mijn nu 6 jaren in de zorg. Bepaalde bevolkingsgroepen zijn vaak erg bang voor de dood van hun familie en vrienden. Alles wordt uit de kast gehaald en stoppen met behandelen is soms niet eens te bespreken. Dat ze hun geliefden niet willen verliezen is natuurlijk logisch, maar wij hebben als land met een reden afspraken gemaakt over zinloos lijden en behandelen. Een van de basisprincipes is “niet schaden” en door en doorbehandelen doet soms meer slecht dan goed. Iemand kosten wat kost in leven houden kost onze samenleving heel veel geld en arbeid zonder dat iemand er quality of life ervoor terugkrijgt.
Dit soort kwesties moeten gewoon besproken worden in familiegesprekken. De families van ernstig zieke niet-westerse patiënten die over onze manier van werken klagen, mogen zich ook eens inbeelden waarom wij onze zorg zo hebben ingedeeld.
Een van m’n vrienden kwam met een goed idee na het lezen van dit artikel: een aanvullende verzekering voor zinloos behandelen/lijden. Prima als je je oma kosten wat kost in leven wilt houden, maar dan mag je er zelf voor betalen.
Ik vind het een moeilijke kwestie. Als een patient (n=2) wel, in het buitenland bijkomt en redelijk succesvol revalideert moet je je afvragen waarom Nederlandse artsen degene hadden opgegeven. Zeker als de persoon niet al te oud is (25 en 47 in het artikel), dan vind ik dat wel een terechte vraag.
Anderzijds, toen mijn opa na 95 jaar leven een beroerte kreeg (hij had tot dan toe zelfstandig geleefd en was mobiel) en eenzijdig verlamd was (en zou blijven), toen wilden de artsen heel graag behandelen, terwijl wij als familie de vooruitzichten voor hem eigenlijk te zwak vonden.