Ένας Ρωμιός ταξιδεύει στον κόσμο part 13. Cartagena, Spain & Singapore. Το μασαζ δεν σε παει…

Απο την αρχή ηξερα οτι θα το έτρωγα άσχημα το πεος. Λιγο η γραμματέας μας, που εχει μη φιλικές σχέσεις με το γεωγραφία, λίγο η εταιρεία που πήγαινα εχει ιστορικό με τις μαλακιες χωρις λογο, λιγο οτι το αφεντικο δεν τον ενδιέφερε τι ταλαιπωρία μπορεί να τραβήξει κάποιος.

​

Το αρχικό σχέδιο ηταν:

\-Φευγω βραδυ για Cartagena με την Turkish μεσω Τουρκιας,

\-τελειώνω την δουλειά την δευτερη μερα,

\-γυρναω με την Turkish μεσω Τουρκιας,

\-φτανω Ελλαδα βραδυ της δευτερης μερας,

\-την τριτη μερα Φευγω μεσημέρι για Singapore με την Turkish μεσω Τουρκιας.

​

Ειναι φανερό πως γυρνάω Ελλαδα ουσιαστικά για ώρες, δεν ηταν καν ουτε για ενα μπάνιο και ενα φαγητό. Θα ηταν πιο πρακτικό, να καθόμουνα στο αεροδρόμιο, να έτρωγα εκει σαν ανθρωπος, να εκανα και ενα μπανιο, και θα εχει και χρόνο να κοιμηθώ 8 ωρες! (ασε που θα γλύτωνε ο πελατης και δυο εισιτήρια, Τουρκια-Ελλαδα / Ελλαδα-Τουρκια). Και εγω θα ήμουνα πιο ανετα και πιο φτηνά για τον πελατη.

​

Το λεω στην γραμματέα, με κοιτα σαν μοσχάρι. Δεν καταλαβε τίποτα…

Το λεω στο αφεντικο, δεν απαντάει, τραβάει και ενα κλάσιμο (στην κυριολεξία, ειναι το αγαπημένο του σπορ), και μετα οταν το τοξικό νεφος διαλύθηκε, και μπόρεσα να πάω στο γραφείο του (δυο ωρες) μου λεει:

​

Τωρα ειναι αργα, και η “γραμματεύς” έδωσε ηδη το οκ, και έχουν κλείσει εισιτήρια.

​

Δάγκωσα ενα ΓΤΧΣ&ΓΤΠΣ, και πήγα να ετοιμάσω την χαρτουρα για τα πλοια. Ενα καμπανάκι χτυπούσε στο μυαλό μου πως θα μπλέξω και αλλο…

​

Έφτασα Cartagena, και πήγα κατευθείαν στο ξενοδοχείο για ύπνο γιατί η επόμενη μερα θα ηταν πολυ δύσκολη.

Ξυπνάω το πρωί στης 6:00 και παίρνω τηλέφωνα. Θα παω στο πλοιο στις 12:00 μου λενε… Καλα παμε, και πρεπει να τελειώσω μεχρι της 16:00 γιατι πετάω στις 18:00 για Τουρκια.

Ο χρονος ειναι ισα ισα για την δουλεια.

Μεσα στα νευρα βγαινω μια βολτα στην πολη.

​

[https://imgur.com/a/m2e90GY](https://imgur.com/a/m2e90GY)

​

Όμορφη πολη, εκανα μερικες βολτες

Σαν το σύμπαν να μου στέλνει μήνυμα, βρίσκω μια κλινική που εχει ειδίκευση στις κωλοτρυπίδες (εχω φωτογραφία). Θα πέσει γαμήσι τις επόμενες μερες λεω…

Ρωτώ τι γίνεται με την κλινική αυτη, μου λενε πως κανει κυρίως λεύκανση και ανακατασκευή πρωκτού. Δεν ήξερα πως οι Ισπανοί ειναι τοσο μερακλήδες.

​

Γυρνάω στο ξενοδοχείο και ανεβαίνω στο πλοιο στις 12. Εκει με παίρνει τηλέφωνο η σύζυγος και μου λεει πως στην Ελλαδα υπάρχει απεργία με τους Ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας. Κάνω ενα γρήγορο ελέγχω και βλεπω πως το έχουν ανακοινώσει εδω και 2 μερες. Παίρνω το γραφείο τηλέφωνο και μου λενε πως αποκλείεται, γιατί τα εισιτήρια βγήκαν.

​

Αποφάσισα πως δεν θα βγάλω ακρη με το τούβλο, την λεω να παρει τον πελάτη και να τον ενημερώσει γιατι πρεπει να τελειώσω την δουλειά. Φυσικά και δεν το έκανε.

​

Φτανω στο αεροδρόμιο στην Ισπανία, οπου εκει και επίσημα μου λενε πως δεν υπάρχει πτήση για Ελλάδα απο Τουρκία λογού απεργίας. Παίρνω την γραφειο μου…δεν το σηκώνει κανεις.

Παίρνω τον πελατη, τον ενημερώνω, και μένει μαλακας…τον ρωτω για την γραμματέας άμα τον ενημέρωσε…Φυσικά και δεν το έκανε.

Μου λεει μπες στο αεροπλάνο για Τουρκια και μολις φτάσεις θα τα πούμε.

​

Φτάνω Τουρκια και παίρνω τηλέφωνο…μου λεει το θεϊκό:

Θα βρεις όποιο μεσω μπορείς, με ο,τι κόστος και θα γυρίσεις Ελλαδα, για να προλάβεις την πτηση απο εδω…

Γιατι, ρωτω εγω ο κοίνος θνητός, να μην αλλάξουμε την πτήση να ξεκινάει απο εδω Τουρκια;

Και μου απανταει:

Αμα μας εχει πει η γραμματέας για το πρόβλημα νωρίτερα αυτο θα κάναμε, τώρα ειναι αργά. μου το κλείνει στα μουτρα.

​

​

Παταω ενα ΓΤΧΣ&ΓΤΠΣ όσο πιο δυνατά άντεχαν τα πνευμόνια μου.

Απαντάει κάποιος απο το βάθος: “Πατρίδα, ΔΩΣΕ!!!”

​

Παω και τον βρίσκω, χαιρετιόμαστε, και αυτος παρόμοιο πρόβλημα, απλα ήταν ιδιότης και γυρνούσε σπιτι του, Θεσσαλονίκη. Μου είπε πως ειναι συνηθισμένο για αυτούς σε τέτοιες περιπτώσεις να γυρνάνε με αυτοκίνητο, ειναι μολις 5-6 ωρες ταξίδι…Εκει μου ηρθε η φλασια…

Παμε μαζι του λεω, θα τα πλήρωσει το αρχίδι ο δικος μου, θα σε αφήσω Θεσσαλονίκη και εγω θα συνεχίσω. Και οχι μονο αυτο θα βρουμε και αλλους!

​

Βγήκαμε εξω και βρήκαμε αλλους δυο που έψαχναν για ταξι, και μετα απο ενα μικρο πλειστηριασμό, με 150 ευρω, ήμασταν 5 ατομα (μαζι με τον οδηγό) μεσα σε ενα ταξι και ξεκινήσαμε το ταξίδι μεχρι τα σύνορα περιπου 300Χλμ 4 ωρες. Απο εκει θα περνάμε αλλο ταξι για Αθηνα, 850Χλμ κοντά 10ωρες. Οποτε ετσι ξεκίνησε ενα μικρο road trip 4 άγνωστων. Παντα η λογική μου για την δουλειά ειναι: Αμα δεν μπορεις να αποφύγεις την πουτσα, τουλάχιστον να την χαρείς κιόλας…

Ηταν ήδη απογευμα…

​

Στην Τουρκια υπαρχει ενα πρόβλημα, τα ορια ταχύτητας ειναι πολυ χαμηλά. Βλεπεις κατι δρομους με οριο 70 ή και 60 Χλμ/Ω όποτε ηταν σχετικά βαρετά. Μονο κοντα στην Κωνσταντινούπολη ειναι ομορφα, μετα ειναι άθλια η κατάσταση. Δρόμοι χωρίς συντήρηση, βρομιά και γενικα τα τοπία θυμιζουν ταινίες του 60. Μαχαλάδες, μικρα άσχημα χωριά, παρατημένα σπίτια. Υπαρχουν βεβαία κατι σημεία που βλέπεις ανάπτυξη, σε κατι οικισμούς εδω και εκει και κάποιες μεγαλες πόλεις, αλλα ειναι η εξαίρεση. Η γενική εικόνα που βλεπεις ειναι: εξαθλίωση, φτωχια και άνθρωποι παρατημένοι απο την κυβέρνηση τους.

Λιγο εξω απο Κωνσταντινούπολη μας κέρασε ο ταξιτζής τσαι απο μια καντινα. Το κλασικό εξαιρετικό Τουρκικο τσαι, που ειναι προσβολή να το αρνηθείς.

Στο Tekirdag σταματήσαμε για φαγητό οπως μας πρότεινε ο τυπος απο Θεσσαλονίκη, φαγαμε ενα αψογο κοντοσουβλη απο αρνι και κατι σις κεμπαπ. Χτυπήσαμε και μερικές μπύρες (ήξερε μερος για αυτο ο καρντάσης, παλια πουτάνα). Για οσους δεν ξερουν, ειναι αρκετα δύσκολο αμα δεν ξερεις, να βρεις να αγοράσεις αλκοόλ απο Τουρκια χωρις να εχεις πρόβλημα. Ο ταξιτζής πηρε το κλασικό τους ξινόγαλα.

Μας πηρε ολους ο υπνος, και ξυπνησαμε λιγο εξω απο τα σύνορα. Εκει αποχαιρετίσαμε τον ταξιτζή που θα γυρνούσε αμέσως για Κωνσταντινούπολη. Ηταν βραδάκι

Περάσαμε τα σύνορα με τα πόδια, στην γέφυρα χαιρετίσαμε τους φαντάρους και μπήκαμε Ελλάδα. Εκει πετύχαμε μια φατσα για ταξιτζή και τον είπαμε πως παμε Θεσσαλονίκη και μετα Αθηνα. Του βγηκαν τα ματια εξω, περίμενε να ακουσει μαλλον για Αλεξανδρούπολη, και μας ειπε για κοστος 1000 ευρω. Με λιγο παζαρι απο τον καρντάση, πεσαμε στα 700 ευρω( είπαμε, παλια πουτάνα)

​

Εξω απο Αλεξανδρούπολη μας πρότεινε ο ταξιτζής να παμε για πατσα. Ενα μαγαζι στην ανατολική εισοδο της Αλεξανδρούπολης κολλημένο με ενα βενζινάδικο. Δεν ηταν το μαγαζι κατι τρομερό, αλλα εξαιρετικό πατσας και κοτόσουπα. Φύγαμε καρφι για Σαλονικα Σιτι.

Ο ταξιτζής πρεπει να ηταν ξαδερφος με τον Σουμαχερ γιατι φτασαμε σε κατι παραπάνω απο 2 ωρες…Αφήσαμε τον καρντάση καπου στης δυτικα στην Θεσσαλονίκη (Σταυρούπολη) οχι πριν μας ταΐσει με 3 κιλα μπουγάτσες με κρεμα και καφε και αφου ανταλλάξαμε τηλεφώνα φύγαμε ξημέρωμα για Αθηνα.

​

Κάναμε μια σταση να ξεφορτώσουμε κατι οικοδομικά υλικά (3 κιλα κουραδες ο καθενας) στην Κατερινη. Εχει δρασει καλα η μπουγατσα…Καφε και δρομο.

Αλλη μια σταση στον Βολο για ουζο και μεζε. Κατσαμε λιγο για ξεκουραση και δρομο παλι.

Τωρα καρφι για Αθηνα χωρις αλλες στασεις. Εγω θα προλάβαινα οριακά την πτηση αμα πήγαινα κατευθείαν αεροδρόμιο. Ετσι και εγινε, εφτασα ακριβώς 2 ωρες πριν την πτηση, πλήρωσα το ταξι και οι αλλοι συνέχισαν ωστε να τους αφήσει στα σπίτια τους.

​

Παίρνω τηλέφωνο στον πελατη και τον ενημερώνω πως ειμαι στο αεροδρόμιο.

Μου λεει κατι στο στιλ: “ειδες, δεν ηταν δύσκολο τελικά” και μου το κλεινει παλι στα μουτρα, πριν προλάβω να σχολιάσω για τα γενετικά όργανα της μανούλας του.

​

Μπαινω στο αεροπλάνο και κατεβαίνω Κωνσταντινούπολη. Ακόμα χωρίς να το χωνέψω, τι εχω κανει και σχεδόν σέρνοντας έφτασα στην πύλη για την Singapore. Μπαίνω στο αεροπλάνο και με παίρνει ο υπνος. Ξυπνάω στην Singapore.

​

Εφτασα εκει πρωι, λεω, τουλάχιστον τα δύσκολα περασαν. Με πανε στο ξενοδοχείο, ευτυχώς πολύ κάλο, και μου λενε πως το πλοίο θα φτασει την άλλη μέρα το πρωί. Τζάμι, θα εχω μια ολόκληρη μερα για βολτες, τουρισμο και ξεκούραση.

​

[https://imgur.com/a/QLVbFDN](https://imgur.com/a/QLVbFDN)

​

Ένταξη δεν υπαρχει παρόμοια πολη/κρατος σαν την Singapore. Καθαρα, όμορφα και οργανωμένα. Με μια οικονομία που βασίζετε αποκλειστικά με το εμπορείο/ανεφοδιασμοί των πλοιων, ρεει πολύ χρημα. Και ακομη περισσότερο μαύρο χρήμα. Έκανα βόλτες σχεδόν ολο το πρωί για να μου φύγει το πιάσιμο απο το ταξίδι. Άσκοπα όμως…Εδω θέλει ειδικό.

Εδω ειναι και το προβλημα, σχεδων ολα τα μασαζ ειναι…ειδικοί σε κατι αλλο και οχι τοσο μασαζ. Θελει μεγάλη πειθώ για να σε πιστέψουν πως θέλεις όντως μασαζ.

Μετα απο πολλα περίεργα χαμόγελα και ματακια και “no happy end! Real massage!” & “no sar sar” βρηκα κατι κοντα στο ξενοδοχείο.

​

Παω εκει και ηταν όντως οκ, Σοβαρό μαγαζι, υποδοχη με στιλλ ιατρείου και ειδα και μερικους σοβαρους τυπους να βγαινουν απο μεσα με ακριβα κοστουμια. Εδω ειμαστε.

​

Μπαίνω σε ενα θαλαμο, και έρχεται μια γριά με ενα κόκκινο φόρεμα. Εγω στο τραπεζι ανάσκελα με μια πετσετα στα κωλομέρια. Με πασαλείβει με κατι λαδια και ξίδια και ξεκινάει. Πατούσε, έστριβε μάγκωνε, ζουλουσε με απίστευτη δυναμη για την ηλικια της. Ολη η εμπειρία ηταν παρα πολυ καλη, με μονο μια εξαίρεση. Κάπνιζε. Και μαλιστα πολύ. Πρεπει να ειχε φτασει στο 4ο ή 5ο τσιγάρο οταν ξεκίνησε και ο βήχας και απο πανω, με φλέμα…Ηταν πραγματικα αηδία. Πολλες φορες ακουγα την διαδρομη της ροχάλας απο τον λάρυγγα, να την έχει στο στομα, να την επεξεργάζεται για λιγο και μετα ή να την καταπίνει ή να την φτύνει…

​

Κρατιόμουνα να μην ξεράσω, και ειχα ξεχάσει εντελώς τους σωματικούς πόνους. Αμα ηταν εσκεμενη τακτικη, δεν ξερω, πάντως πραγματικά δεν πονούσα.

​

Και εκει ξεκιναει ο πιο hardcore βηχας. Θα μου πεθανει αυτη εδω, και θα εχω μπλέξιμο, αντε να εξηγήσεις τι έγινε. Και εκει η γιαγια κανει ενα θόρυβο σαν να ξεβουλώνει νιπτήρα, και ακούγετε ενα υγρο “πλατσ”.

Σιωπή.

Τίποτα.

Νιώθω κατι ζεστό ψηλά στην σπονδυλική μου στήλη.

Σηκώνω λίγο το κεφαλι να την δω τι εγινε, οποτε λύγισα λιγο την σπονδυλική μου στήλη ετσι οπως ήμουνα ανασκελα, προς τα πανω.

Και εκει νιώθω αυτο το “κατι ζεστό” να κυλά σιγα σιγα προς την κωλοχαραδρα μου…

“Ροχαλα”, σκεφτικα..

​

Δεν μπόρεσα να αντιδράσω και πολυ λογικα εκεινη την ωρα όποτε απλα πετάχτηκα απο το κρεββάτι και στάθηκα όρθιος. Αυτο ηταν που προσπάθησα να κανω βεβαια, αλλα λιγο τα λαδια, λιγο οι χαλαρωμένοι μυς, το αποτελεσμα ηταν να βρεθω με τα μούτρα στο πατωμα και η μύτη να τρεχει αιμα. Οχι μονο αυτο αλλα και σε καθε φορα που προσπαθούσα να σηκωθώ είτε έπιανα κάποια απο τις αμέτρητες ροχαλες που ηταν στο πάτωμα ή γλιστρούσα…

​

Ηρθαν κατι κοπελίτσες και με βοήθησαν να σηκωθώ, με έδειξαν προς τα που είναι και το ντους. Με έχωσαν και δυο ταμπον για την μύτη μου που μάτωνε. Γύρισα πίσω στο ξενοδοχείο.

​

​

Σημείωση. Το πλοίο δεν ήρθε ποτε και ο πελάτης αρνήθηκε τα εξοδα. Ολα αυτα για το τίποτα. Εγω πληρώθηκα πάντως…