Πώς… ακυρώθηκε η απελευθέρωση της Πόλης

1 comment
  1. >Θυμήθηκα αυτή την παραπολιτική ιστοριούλα της νεότητάς μου, όχι τυχαία. Τώρα που υπάρχει κρίση με την Τουρκία, συναντώ τακτικά συνέλληνες της ηλικίας μου που η πρώτη τους κουβέντα είναι «σιγά μην τα βάλουν οι πολιτικοί μας με τον Τούρκο, αφού είναι φοβιτσιάρηδες και προδότες». Κανένας από αυτούς που εκστομίζουν τον οργισμένο αφορισμό δεν υπηρέτησε στον καιρό του στις ειδικές δυνάμεις ή στο πεζικό και το πυροβολικό στο Ορμένιο του Εβρου ή στη Λήμνο και τη Λέσβο. Κάτι κολασμένοι που δεν είχαν πού την κεφαλήν κλίνη πήγαιναν εκεί.
    >
    >Στη μέγιστη πλειοψηφία τους, οι συνομιλητές μου είχαν κάνει –με πολιτικό μέσο– μετάταξη από το Πεζικό στην Αεροπορία ή στο Ναυτικό και είχαν υπηρετήσει στην Ελευσίνα και στο Παλάσκα ή στο ΓΕΑ και στο ΓΕΝ. Οι δε γιοι τους, με παρέμβαση του ακραιφνούς και ανυπότακτου πατριώτη πατέρα τους προς τον βουλευτή του, υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) κι αυτοί την πατρίδα στο Πολεμικό Μουσείο στα σύνορα Βασιλίσσης Σοφίας και Ριζάρη ή στο ΑΣΑΕΔ (Ανώτατο Συμβούλιο Αθλητισμού Ενόπλων Δυνάμεων) εκεί στις εσχατιές της λεωφόρου Κηφισίας.

Leave a Reply