Zes jaar lang bracht Martin Oppedijk (63) de kranten rond in Heiloo, alle kranten van uitgevers Mediahuis en DPG, die dat samen regelen – of zouden moeten regelen. Maar in januari ging het mis.
Ankie Hoogzaad zag het al aan zijn loopje: ‘Ik zei nog tegen Aad: dat gaat niet goed met die meneer.’
Haar man, Aad Tijssen. We zitten in hun huiskamer. Klaas Oortgijsen en Bert Scholten uit de buurt zijn er ook. ‘Ik kreeg een enorme spanning op mijn borst’, zegt Martin Oppedijk. Toen we het al een half uurtje over hem hadden, is Klaas gaan vragen of hij er niet bij wilde komen, Martin woont ook in de buurt. En begint nu even zwaar te hijgen om te demonstreren hoe erg het was, die laatste dagen.
Ankie: ‘Dat het zó erg was!’
Martin: ‘Ja joh. De derde dag stortte ik in elkaar. Toen was het over en uit.’
Martin moest naar het ziekenhuis en bleek een hartritmestoornis te hebben. En zijn wijk zat van de ene op de andere dag zonder kranten, dat ging niet anders, of het bezorgen kon zijn dood worden.
Martin legde het per e-mail uit aan zijn werkgever. Na zes jaar opstaan om half drie ’s nachts deelde die mee dat bezorgers zich aan een maand opzegtermijn moeten houden, ‘geen sterkte of zo’.
Maar dat ging echt niet meer. En abonnees in de wijk (50 doordeweeks, 64 in het weekend) gingen de krant bellen en online melden: de bezorging is opeens gestopt. Dit bracht geen oplossing: 10 procent van alle abonnees kreeg rond die tijd al vaak geen krant door het gierende tekort aan bezorgers.
Bert: ‘Het is ook schandalig wat zij verdienen.’
Aad: ‘De krantenuitgeverij is een omgekeerde piramide: onderaan zitten de bezorgers en bovenin krijgen ze steeds meer.’
Bert zocht het adres van het depot op waar de bezorgers de kranten ’s ochtends vroeg in hun kratten leggen en ging daar toen de krant maar zelf halen. Daarna stelde hij met Aad en Klaas en nog wat mensen uit de buurt een rooster op, zodat ze de hele stapel om de beurt konden oppikken. Op dat rooster kon je zien bij wie je krant die dag lag. En daar kon je hem dan ophalen.
De krantenkast met v.l.n.r.: Bert, Klaas, bezorger Martin, Aad en Ankie. Beeld Margriet Oostveen
De krantenkast met v.l.n.r.: Bert, Klaas, bezorger Martin, Aad en Ankie.Beeld Margriet Oostveen
Zo ging het maanden. De depothoudster vroeg de afhalers of ze zelf geen bezorger wilden worden, ‘die zei dat het anders afgelopen was’. Maar Aad had verderop in de straat zo’n boekenkastje gezien, waar voorbijgangers oude boeken uit mogen pakken. ‘Ik zei: als ik net zo’n huisje voor kranten mag neerzetten, dan wil ik dát wel doen.’
Het mocht, maar alleen met een officieel bezorgerscontract voor Aad en een vergoeding van ongeveer 200 euro per maand, die hij als gepensioneerd gezinstherapeut eigenlijk niet nodig heeft. Aad betaalt er nu een benzinevergoeding uit voor de depothouder, die de kranten nu elke dag bij hem aflevert.
Aad kocht een kist voor op de oprit bij de kringloopwinkel. Buurman Nico timmerde er een leuk dakje aan, en een glazen deurtje. Daarin liggen nu alle kranten die ze in deze wijk lezen: de Volkskrant, NRC, het Noord-Hollands Dagblad, de Telegraaf, het Algemeen Dagblad, Trouw en Het Financieele Dagblad. Gebroederlijk naast elkaar, met de bezorgerslijsten erbij, waarop de abonnees nu zelf hun naam afstrepen als ze hun krant ophalen. Ankie: ‘Al die verschillende kranten. En ze bijten elkaar niet.’ Aad: ‘Ze praten juist even gezellig rond de krantenkast.’
Aad en Ankie kregen chocola, bier, een stapel ansichtkaarten: allemaal dolgelukkige lezers. En kranten die niet worden opgehaald legt Aad elke avond bij de achterdeur. Daar haalt weer een andere buurman ze op, voor de duivenvereniging, die oud papier inzamelt.
Aad schreef over zijn gouden oplossing naar de Volkskrant. De eerste keer is zijn briefje niet geplaatst. De tweede poging wel. Nu krijgt hij reacties tot uit Friesland, waar iemand al aan een krantenkast voor de Sneeker Courant werkt.
Aad: ‘Maar iemand zei ook: in een grote stad gaat dit nooit.
Misschien niet. Maar op veel plaatsen waar de bezorging stokt, kan het evengoed wèl. Aad: ‘Ik kan me voorstellen dat een krantenkast leuk is voor ouderen die aan huis gekluisterd zijn. Je krijgt wat aanloop. En zoveel werk heb je er niet aan.’
Het enige nadeel, zegt Ankie: zij namen de verantwoordelijkheid van de uitgever over, ‘en die leunt nu weer lekker achterover’.
In de maand dat de krantenkast hier staat, kreeg de Volkskrant er in deze wijk vier abonnees bij
Mooi initiatief vind ik dit. Ook al getuigt het wel van een medogenloos kapitalistisch bedrijf, staat de reactie van de buurt los daar van. En die reactie is perfect: gewoon lokaal, gebroederlijk een oplossing vinden met elkaar. En je hebt aanspraak, meer buurtschap en gemeenschap.
Wie weet kan met meer van dit soort initiatieven de touwtjes in de toekomst weer uit de brievenbussen…
Sympathiek, maar toch vervelend dat DPG alsnog een minimaal bedrag kwijt is voor een goede oplossing van de mensen zelf voor een service die ze nu niet krijgen en lekker hun piramidespel kan blijven spelen.
En dat geven de vrijwilligers zelf dus ook al aan:
>Het enige nadeel, zegt Ankie: zij namen de verantwoordelijkheid van de uitgever over, ‘en die leunt nu weer lekker achterover’.
>
>In de maand dat de krantenkast hier staat, kreeg de Volkskrant er in deze wijk vier abonnees bij.
Ik geef het 2 jaar voordat dit onderdeel van het businessmodel is. Heb je straks een “premium-abonnement” waarbij ze hem wel thuisbezorgen en anders haal je hem zelf maar op, ofzo.
>Martin legde het per e-mail uit aan zijn werkgever. Na zes jaar opstaan om half drie ’s nachts deelde die mee dat bezorgers zich aan een maand opzegtermijn moeten houden, ‘geen sterkte of zo’.
Yikes.
Verder leuk voor de buurt en het bezorgingsbedrijf dat een mooie zak geld kan besparen. Waarschijnlijk iets minder leuk voor martin de bezorger die op zijn 63ste met een hartritmestoornis bij het grofvuil is geschoven. Wel fijn dat het lot van Martin verder in het verhaal weggelaten wordt, dat had de feelgood sfeer een beetje verpest denk ik.
Mooi stukje… ik snap voor sommigen de waarde van een fysieke krant op zaterdag/zondag ochtend maar misschien is het wel tijd voor het helemaal digitaliseren van het krantenabonnement. Hoef je geen bezorgers meer uit te buiten, en het scheelt in de papier recycling.
Overigens hoef ik helemaal geen krantenabonnement, vaak worden de paywalls hier wel omzeild of helemaal integraal gedeeld in de comments.
Zeker een mooie oplossing, het is vooral mooi wanneer de mensen in de buurt elkaar kennen en er onderling goede afspraken zijn.
Zelf ben ik tot voorkort werkzaam geweest in deze branche (contentbeheer / marketing) en er zijn maar enkele wijken waar helemaal geen kranten worden bezorgd. Voor deze wijken is gewoon geen personeel.
Op Terschelling is bijvoorbeeld helemaal geen bezorging, daar is nu een afhaalpunt voor de vaste abonnees.
Valt een bezorger uit? Dan zal de rayonmanager een bezorger van een andere wijk vragen, soms neemt ook de rayonmanager de wijk over. Vaak gaat dit goed en ontvangen de mensen in de ‘vacante’ wijk gewoon een krant. Weliswaar later dan normaal maar daar betalen de lezers niet voor. De uitgevers hebben de intentie om de krant op tijd te bezorgen maar in de voorwaarden zul je lezen dat er geen enkele garantie is dat je de krant ontvangt voor een bepaald tijdstip.
> Martin legde het per e-mail uit aan zijn werkgever. Na zes jaar opstaan om half drie ’s nachts deelde die mee dat bezorgers zich aan een maand opzegtermijn moeten houden, ‘geen sterkte of zo’.
Sorry, maar is dit niet een situatie waarbij je je ziek meld, en je vervolgens bij de bedrijfsarts beland om te kijken hoe je het kan oplossen? Waarbij de baas vervolgens 2 jaar loon moet doorbetalen, en je daarna mogelijk in de WIA beland?
Bedachten ze een paywall?
Het is bizar hoe weinig mensen betaald krijgen om die krant te bezorgen.
Dit is toch treurig? Krantenbezorgers krijgen zo weinig betaald dat als er een bijna dood gaat, de enige oplossing is dat een stel bejaarden de distributie zelf om niet gaan verzorgen?
11 comments
Zes jaar lang bracht Martin Oppedijk (63) de kranten rond in Heiloo, alle kranten van uitgevers Mediahuis en DPG, die dat samen regelen – of zouden moeten regelen. Maar in januari ging het mis.
Ankie Hoogzaad zag het al aan zijn loopje: ‘Ik zei nog tegen Aad: dat gaat niet goed met die meneer.’
Haar man, Aad Tijssen. We zitten in hun huiskamer. Klaas Oortgijsen en Bert Scholten uit de buurt zijn er ook. ‘Ik kreeg een enorme spanning op mijn borst’, zegt Martin Oppedijk. Toen we het al een half uurtje over hem hadden, is Klaas gaan vragen of hij er niet bij wilde komen, Martin woont ook in de buurt. En begint nu even zwaar te hijgen om te demonstreren hoe erg het was, die laatste dagen.
Ankie: ‘Dat het zó erg was!’
Martin: ‘Ja joh. De derde dag stortte ik in elkaar. Toen was het over en uit.’
Martin moest naar het ziekenhuis en bleek een hartritmestoornis te hebben. En zijn wijk zat van de ene op de andere dag zonder kranten, dat ging niet anders, of het bezorgen kon zijn dood worden.
Martin legde het per e-mail uit aan zijn werkgever. Na zes jaar opstaan om half drie ’s nachts deelde die mee dat bezorgers zich aan een maand opzegtermijn moeten houden, ‘geen sterkte of zo’.
Maar dat ging echt niet meer. En abonnees in de wijk (50 doordeweeks, 64 in het weekend) gingen de krant bellen en online melden: de bezorging is opeens gestopt. Dit bracht geen oplossing: 10 procent van alle abonnees kreeg rond die tijd al vaak geen krant door het gierende tekort aan bezorgers.
Bert: ‘Het is ook schandalig wat zij verdienen.’
Aad: ‘De krantenuitgeverij is een omgekeerde piramide: onderaan zitten de bezorgers en bovenin krijgen ze steeds meer.’
Bert zocht het adres van het depot op waar de bezorgers de kranten ’s ochtends vroeg in hun kratten leggen en ging daar toen de krant maar zelf halen. Daarna stelde hij met Aad en Klaas en nog wat mensen uit de buurt een rooster op, zodat ze de hele stapel om de beurt konden oppikken. Op dat rooster kon je zien bij wie je krant die dag lag. En daar kon je hem dan ophalen.
De krantenkast met v.l.n.r.: Bert, Klaas, bezorger Martin, Aad en Ankie. Beeld Margriet Oostveen
De krantenkast met v.l.n.r.: Bert, Klaas, bezorger Martin, Aad en Ankie.Beeld Margriet Oostveen
Zo ging het maanden. De depothoudster vroeg de afhalers of ze zelf geen bezorger wilden worden, ‘die zei dat het anders afgelopen was’. Maar Aad had verderop in de straat zo’n boekenkastje gezien, waar voorbijgangers oude boeken uit mogen pakken. ‘Ik zei: als ik net zo’n huisje voor kranten mag neerzetten, dan wil ik dát wel doen.’
Het mocht, maar alleen met een officieel bezorgerscontract voor Aad en een vergoeding van ongeveer 200 euro per maand, die hij als gepensioneerd gezinstherapeut eigenlijk niet nodig heeft. Aad betaalt er nu een benzinevergoeding uit voor de depothouder, die de kranten nu elke dag bij hem aflevert.
Aad kocht een kist voor op de oprit bij de kringloopwinkel. Buurman Nico timmerde er een leuk dakje aan, en een glazen deurtje. Daarin liggen nu alle kranten die ze in deze wijk lezen: de Volkskrant, NRC, het Noord-Hollands Dagblad, de Telegraaf, het Algemeen Dagblad, Trouw en Het Financieele Dagblad. Gebroederlijk naast elkaar, met de bezorgerslijsten erbij, waarop de abonnees nu zelf hun naam afstrepen als ze hun krant ophalen. Ankie: ‘Al die verschillende kranten. En ze bijten elkaar niet.’ Aad: ‘Ze praten juist even gezellig rond de krantenkast.’
Aad en Ankie kregen chocola, bier, een stapel ansichtkaarten: allemaal dolgelukkige lezers. En kranten die niet worden opgehaald legt Aad elke avond bij de achterdeur. Daar haalt weer een andere buurman ze op, voor de duivenvereniging, die oud papier inzamelt.
Aad schreef over zijn gouden oplossing naar de Volkskrant. De eerste keer is zijn briefje niet geplaatst. De tweede poging wel. Nu krijgt hij reacties tot uit Friesland, waar iemand al aan een krantenkast voor de Sneeker Courant werkt.
Aad: ‘Maar iemand zei ook: in een grote stad gaat dit nooit.
Misschien niet. Maar op veel plaatsen waar de bezorging stokt, kan het evengoed wèl. Aad: ‘Ik kan me voorstellen dat een krantenkast leuk is voor ouderen die aan huis gekluisterd zijn. Je krijgt wat aanloop. En zoveel werk heb je er niet aan.’
Het enige nadeel, zegt Ankie: zij namen de verantwoordelijkheid van de uitgever over, ‘en die leunt nu weer lekker achterover’.
In de maand dat de krantenkast hier staat, kreeg de Volkskrant er in deze wijk vier abonnees bij
Mooi initiatief vind ik dit. Ook al getuigt het wel van een medogenloos kapitalistisch bedrijf, staat de reactie van de buurt los daar van. En die reactie is perfect: gewoon lokaal, gebroederlijk een oplossing vinden met elkaar. En je hebt aanspraak, meer buurtschap en gemeenschap.
Wie weet kan met meer van dit soort initiatieven de touwtjes in de toekomst weer uit de brievenbussen…
Sympathiek, maar toch vervelend dat DPG alsnog een minimaal bedrag kwijt is voor een goede oplossing van de mensen zelf voor een service die ze nu niet krijgen en lekker hun piramidespel kan blijven spelen.
En dat geven de vrijwilligers zelf dus ook al aan:
>Het enige nadeel, zegt Ankie: zij namen de verantwoordelijkheid van de uitgever over, ‘en die leunt nu weer lekker achterover’.
>
>In de maand dat de krantenkast hier staat, kreeg de Volkskrant er in deze wijk vier abonnees bij.
Ik geef het 2 jaar voordat dit onderdeel van het businessmodel is. Heb je straks een “premium-abonnement” waarbij ze hem wel thuisbezorgen en anders haal je hem zelf maar op, ofzo.
>Martin legde het per e-mail uit aan zijn werkgever. Na zes jaar opstaan om half drie ’s nachts deelde die mee dat bezorgers zich aan een maand opzegtermijn moeten houden, ‘geen sterkte of zo’.
Yikes.
Verder leuk voor de buurt en het bezorgingsbedrijf dat een mooie zak geld kan besparen. Waarschijnlijk iets minder leuk voor martin de bezorger die op zijn 63ste met een hartritmestoornis bij het grofvuil is geschoven. Wel fijn dat het lot van Martin verder in het verhaal weggelaten wordt, dat had de feelgood sfeer een beetje verpest denk ik.
Mooi stukje… ik snap voor sommigen de waarde van een fysieke krant op zaterdag/zondag ochtend maar misschien is het wel tijd voor het helemaal digitaliseren van het krantenabonnement. Hoef je geen bezorgers meer uit te buiten, en het scheelt in de papier recycling.
Overigens hoef ik helemaal geen krantenabonnement, vaak worden de paywalls hier wel omzeild of helemaal integraal gedeeld in de comments.
Zeker een mooie oplossing, het is vooral mooi wanneer de mensen in de buurt elkaar kennen en er onderling goede afspraken zijn.
Zelf ben ik tot voorkort werkzaam geweest in deze branche (contentbeheer / marketing) en er zijn maar enkele wijken waar helemaal geen kranten worden bezorgd. Voor deze wijken is gewoon geen personeel.
Op Terschelling is bijvoorbeeld helemaal geen bezorging, daar is nu een afhaalpunt voor de vaste abonnees.
Valt een bezorger uit? Dan zal de rayonmanager een bezorger van een andere wijk vragen, soms neemt ook de rayonmanager de wijk over. Vaak gaat dit goed en ontvangen de mensen in de ‘vacante’ wijk gewoon een krant. Weliswaar later dan normaal maar daar betalen de lezers niet voor. De uitgevers hebben de intentie om de krant op tijd te bezorgen maar in de voorwaarden zul je lezen dat er geen enkele garantie is dat je de krant ontvangt voor een bepaald tijdstip.
> Martin legde het per e-mail uit aan zijn werkgever. Na zes jaar opstaan om half drie ’s nachts deelde die mee dat bezorgers zich aan een maand opzegtermijn moeten houden, ‘geen sterkte of zo’.
Sorry, maar is dit niet een situatie waarbij je je ziek meld, en je vervolgens bij de bedrijfsarts beland om te kijken hoe je het kan oplossen? Waarbij de baas vervolgens 2 jaar loon moet doorbetalen, en je daarna mogelijk in de WIA beland?
Bedachten ze een paywall?
Het is bizar hoe weinig mensen betaald krijgen om die krant te bezorgen.
Dit is toch treurig? Krantenbezorgers krijgen zo weinig betaald dat als er een bijna dood gaat, de enige oplossing is dat een stel bejaarden de distributie zelf om niet gaan verzorgen?