Wat een indrukwekkend verhaal, ik het het in één adem uitgelezen
Damn. Goed stuk.
Ik voel echt zo veel woede tegen zo’n man als ik dit lees en me voorstel dat zo’n kindje, getraumatiseerd als ze al pre adoptie was, alleen behoefte had aan veiligheid en geborgenheid en liefde. Dat zo’n man onschuld in een mens kan wegnemen en vervangen door angst en pijn. Verdrietig. En plaatsvervangend trots op de hoofdpersoon.
Dit raakt me zeer diep. Het had mijn verhaal in de zorg kunnen zijn. Ik ben binnenkort dertig en heb nog geen jaar geleden pas voor het eerst gesproken over het misbruik thuis. In de ggz/jeugdzorg begon ik met praten maar daar kreeg ik te horen dat ik respect voor mijn ouders moest hebben. Dat ik moest stoppen met mijn aandachtstrekker gedrag. Dat ik over seks alleen met mijn ouders mocht praten.
Ik geloof niet in de visie dat jeugdzorg en ggz de banden wilden conserveren maar de rest van het verhaal herken ik. Ook het stuk van (bij mij) medepatienten die savonds door de vader werden opgehaald voor een vluggertje in de auto.
Daarvan zei de verpleging toen ik vroeg, waarom jou je dat niet tegen ‘eigen verantwoordelijkheid’ (kind was 15) en, als er dingen gebeuren die ze niet wil dan weet ze waar het politiebureau is.
Toen ik in een boze bui naar dat zelfde politiebureau fietste en zei dat ik aangifte wilde doen van misbruik toen zei de baliedame. “jij bent er een van (ggzterrein) he? Ga jij maar lekker met je psychiater praten kind, want jullie helpen wij hier niet.”
En die boodschap heb ik jaren ter harte genomen.
Prachtig geschreven stuk voor een echt heel heftig verhaal. Het slot verbaast me eigenlijk, dat de vrouw in kwestie zo beheerst over haar adoptieouders kon spreken.
6 comments
[Archiefje](https://archive.ph/dzgJg)
Wat een indrukwekkend verhaal, ik het het in één adem uitgelezen
Damn. Goed stuk.
Ik voel echt zo veel woede tegen zo’n man als ik dit lees en me voorstel dat zo’n kindje, getraumatiseerd als ze al pre adoptie was, alleen behoefte had aan veiligheid en geborgenheid en liefde. Dat zo’n man onschuld in een mens kan wegnemen en vervangen door angst en pijn. Verdrietig. En plaatsvervangend trots op de hoofdpersoon.
Dit raakt me zeer diep. Het had mijn verhaal in de zorg kunnen zijn. Ik ben binnenkort dertig en heb nog geen jaar geleden pas voor het eerst gesproken over het misbruik thuis. In de ggz/jeugdzorg begon ik met praten maar daar kreeg ik te horen dat ik respect voor mijn ouders moest hebben. Dat ik moest stoppen met mijn aandachtstrekker gedrag. Dat ik over seks alleen met mijn ouders mocht praten.
Ik geloof niet in de visie dat jeugdzorg en ggz de banden wilden conserveren maar de rest van het verhaal herken ik. Ook het stuk van (bij mij) medepatienten die savonds door de vader werden opgehaald voor een vluggertje in de auto.
Daarvan zei de verpleging toen ik vroeg, waarom jou je dat niet tegen ‘eigen verantwoordelijkheid’ (kind was 15) en, als er dingen gebeuren die ze niet wil dan weet ze waar het politiebureau is.
Toen ik in een boze bui naar dat zelfde politiebureau fietste en zei dat ik aangifte wilde doen van misbruik toen zei de baliedame. “jij bent er een van (ggzterrein) he? Ga jij maar lekker met je psychiater praten kind, want jullie helpen wij hier niet.”
En die boodschap heb ik jaren ter harte genomen.
Prachtig geschreven stuk voor een echt heel heftig verhaal. Het slot verbaast me eigenlijk, dat de vrouw in kwestie zo beheerst over haar adoptieouders kon spreken.