Stuivers omdraaien bij mensen die onderop de inkomensladder staan. Het korten van inkomsten van iemand van 21 op de uitkering van de ouders is weer een typisch Nederlandse regel. In plaats van het ‘kind’ een kans geven om iets op te bouwen wordt deze gestraft vanwege de financiële situatie van de ouders. Bijstand moet een redmiddel zijn. In de praktijk is het echter vaker een probleem voor degene die het ontvangt. Gezeur over tientjes vanuit onze zeer welvarende overheid. Het duwt mensen daarom vaan richting oneerlijke manieren van inkomsten en in andere situaties zorgt het voor dusdanig veel stress dat mensen geen uitwegen meer zien. In mijn optiek is het doel, zo min mogelijk mensen in de bijstand en als het echt niet anders kan, zo snel mogelijk er weer uit. Dat doe je niet door te straffen en te korten maar juist door te vertrouwen en te investeren.
Het is gewoon tijd voor Universal Basic Income. Wonen en levensmiddelen zijn een recht.
Wie niet werkt zal niet eten, wie niet kan werken help je. Helaas zit de bijstand vol uitvreters die gewoon niet willen werken.
De overheid heeft bepaald dat de gemeenten verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van de bijstandsuitkering. Dan lijkt het mij niet meer dan logisch dat dezelde gemeentes zeggenschap krijgen over de uitvoering van dit beleid. Regionale problematiek vereist regionale oplossingen.
Mocht de overheid een one-size-fits-all beleid aan willen houden dienen ze deze verantwoordelijkheid weer terug te nemen en een landelijk beleid te voeren.
Korten op de bijstand is het meest schooierige deel van de Nederlandse wet. wanneer je als bijstandontvanger een keer boodschappen krijgt van je buurman word je in theorie al gekort. Wat los je daar nou mee op?
Deze wetgeving is volledig doorgeslagen en contraproductief. Er word veel geld gespendeert aan sociale recherge die moet controleren hoeveel tandenborstels er in de badkamer staan. Vervolgens word de bijstand met terugwerkende kracht teruggevorderd. Dit kan deze persoon natuurlijk niet betalen, want ze zitten in de bijstand. Ze komen door de schulden op straat en vervogens moet de maatschappij weer betalen voor de opvang. Wat overigens weer veel duurder is dan het bedrag dat je teruggevordert is en tevens toch niet inbaar is.
Dit soort onzinwetgeving kost de maatschappij alleen maar geld. Het is pesten van de lagere klasse. Gemeenten waarbij dit veel gebeurt zouden gepubliveerd moeten worden. Politici en ambtenaren die hier aan mee werken met naam en foto in de krant.
Overigens moet je beslissingen van het korten op de uitkering altijd bezwaar maken, verzoeken om uitstel van betaling tot uitspraak en gelijk opnieuw bijstand aanvragen. De overheid is gebonden aan het bestuursrecht en dient deze juist uit te voeren. Zij zullen dus altijd uw bezwaar moeten behandelen. De overheid heeft doorgaans 6 of 12 weken de tijd om uw bezwaarschrift te behandelen. Zijn ze te laat dan kunt u de overheid in gebreke stellen en een dwangsom op leggen.
Op deze manier maak je armoede structureel en overerfbaar. Een kind van een bijstandouder krijgt niet de kans om te ontsnappen. Geen uitzicht op een eigen woning, inkomen van het kind wordt vanaf 18 jaar bij de ouder gekort. De ouder moet kostgeld gaan vragen aan het kind, waardoor het kind net zo goed niet kan gaan werken. Voor de ouder geldt het zelfde: werken loont alleen bij een vaste baan. Vanaf de 21-ste verjaardag van het kind moeten ze samen in de bijstand. We zijn weer terug bij: als je voor een dubbeltje geboren bent, word je nooit een kwartje.
7 comments
[removed]
Stuivers omdraaien bij mensen die onderop de inkomensladder staan. Het korten van inkomsten van iemand van 21 op de uitkering van de ouders is weer een typisch Nederlandse regel. In plaats van het ‘kind’ een kans geven om iets op te bouwen wordt deze gestraft vanwege de financiële situatie van de ouders. Bijstand moet een redmiddel zijn. In de praktijk is het echter vaker een probleem voor degene die het ontvangt. Gezeur over tientjes vanuit onze zeer welvarende overheid. Het duwt mensen daarom vaan richting oneerlijke manieren van inkomsten en in andere situaties zorgt het voor dusdanig veel stress dat mensen geen uitwegen meer zien. In mijn optiek is het doel, zo min mogelijk mensen in de bijstand en als het echt niet anders kan, zo snel mogelijk er weer uit. Dat doe je niet door te straffen en te korten maar juist door te vertrouwen en te investeren.
Het is gewoon tijd voor Universal Basic Income. Wonen en levensmiddelen zijn een recht.
Wie niet werkt zal niet eten, wie niet kan werken help je. Helaas zit de bijstand vol uitvreters die gewoon niet willen werken.
De overheid heeft bepaald dat de gemeenten verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van de bijstandsuitkering. Dan lijkt het mij niet meer dan logisch dat dezelde gemeentes zeggenschap krijgen over de uitvoering van dit beleid. Regionale problematiek vereist regionale oplossingen.
Mocht de overheid een one-size-fits-all beleid aan willen houden dienen ze deze verantwoordelijkheid weer terug te nemen en een landelijk beleid te voeren.
Korten op de bijstand is het meest schooierige deel van de Nederlandse wet. wanneer je als bijstandontvanger een keer boodschappen krijgt van je buurman word je in theorie al gekort. Wat los je daar nou mee op?
Deze wetgeving is volledig doorgeslagen en contraproductief. Er word veel geld gespendeert aan sociale recherge die moet controleren hoeveel tandenborstels er in de badkamer staan. Vervolgens word de bijstand met terugwerkende kracht teruggevorderd. Dit kan deze persoon natuurlijk niet betalen, want ze zitten in de bijstand. Ze komen door de schulden op straat en vervogens moet de maatschappij weer betalen voor de opvang. Wat overigens weer veel duurder is dan het bedrag dat je teruggevordert is en tevens toch niet inbaar is.
Dit soort onzinwetgeving kost de maatschappij alleen maar geld. Het is pesten van de lagere klasse. Gemeenten waarbij dit veel gebeurt zouden gepubliveerd moeten worden. Politici en ambtenaren die hier aan mee werken met naam en foto in de krant.
Overigens moet je beslissingen van het korten op de uitkering altijd bezwaar maken, verzoeken om uitstel van betaling tot uitspraak en gelijk opnieuw bijstand aanvragen. De overheid is gebonden aan het bestuursrecht en dient deze juist uit te voeren. Zij zullen dus altijd uw bezwaar moeten behandelen. De overheid heeft doorgaans 6 of 12 weken de tijd om uw bezwaarschrift te behandelen. Zijn ze te laat dan kunt u de overheid in gebreke stellen en een dwangsom op leggen.
Op deze manier maak je armoede structureel en overerfbaar. Een kind van een bijstandouder krijgt niet de kans om te ontsnappen. Geen uitzicht op een eigen woning, inkomen van het kind wordt vanaf 18 jaar bij de ouder gekort. De ouder moet kostgeld gaan vragen aan het kind, waardoor het kind net zo goed niet kan gaan werken. Voor de ouder geldt het zelfde: werken loont alleen bij een vaste baan. Vanaf de 21-ste verjaardag van het kind moeten ze samen in de bijstand. We zijn weer terug bij: als je voor een dubbeltje geboren bent, word je nooit een kwartje.