Verhalen zijn helaas al langer bekend, oud-studiegenoot die daar werkte en is weggegaan vanwege de cultuur.
Leidinggevende. Een hond heeft een baas.
Goed stuk dit. Ik heb zelf ook wel eens in een dergelijke omgeving gewerkt en dat is ongelofelijk schadelijk.
Ik liep er in 2016 stage. Niet lang, paar maanden maar, maar lang genoeg om door te hebben: hier zou ik voor geen goud willen werken-werken.
Als uitgeverij is Prometheus echt *top notch*. Hun fonds is divers en uitgebreid, al zitten er ook ongure types als Baudet en Blommestijn. Als het je niet uitmaakt hóe je boek verkocht wordt en met wie je een fonds deelt, zit je er als schrijver prima. Maar dan neem je wel voor lief dat jij en de mensen die samen met jou aan je boek werken met de nek worden aangekeken.
Op het moment dat ik ‘uitgeverij’ las wist ik dat het over Spijkers en Prometheus ging. Maat van me is er gaan werken, ondanks de horrorverhalen. Zit er nog steeds, maar gaat volgens mij niet meer met veel plezier naar werk.
Als je ook gewoon een beetje je baas aan staat te kijken terwijl die je vernedert of beledigd dan zou dit eigenlijk wel ff een wake-up call moeten zijn.
Als iemand tegen je schreeuwt, zeker je baas, dan hoef je maar 1 ding te zeggen: we praten wel even door als je het gesprek op een normale toon kan voeren.
Het is nu een arbeidsmarkt waarin je redelijk makkelijk ‘fuck you’ kan roepen en kan switchen. Maar als dat anders is en je niet ergens makkelijk terecht kan en je vaste lasten hebt etc is het een stuk moeilijker om hier tegenin te gaan. Hoe triest ook.
Laten we beginnen bij het feit dat je niemand je baas is, maar je werkgever
Voor mij een saillant punt; Juist mensen die denken dat het ze het nooit overkomt zijn makkelijk in te lijven in zo’n cultuur.
Of zou het zijn dat dat soort mensen zichzelf makkelijk kunnen overtuigen wanneer ze er eenmaal inzitten. Dus zo’n naar mens filtert makkelijk de opstandige en houd de niet opstandige (die zichzelf voor de gek houden) makkelijker.
Heb wel enigszins moeite met dit verhaal. Maar dat is vooral omdat zij zelf het leven van velen schijnbaar moeilijk heeft gemaakt. Zij heeft hier vele jaren als verlengstuk van de baas andere af zitten snauwen en het leven zuur gemaakt.
Natuurlijk kun je na al die jaren tot inzicht komen en gezien de verhalen hier zal het ook absoluut geen leuke baan zijn geweest. Maar hier heeft zij zelf aan bijgedragen. Dit verhaal had van vele anderen kunnen zijn, alleen dan ook met haar in de hoofdrol als verschrikkelijke leidinggevende.
12 comments
[Dit is een link naar het artikel op archive.is](https://archive.ph/https://t.co/aLWKvynqs5).
[Dit is een link naar het gerelateerde artikel over de werkcultuur bij Prometheus](https://12ft.io/proxy?q=https%3A%2F%2Fwww.volkskrant.nl%2Fnieuws-achtergrond%2Foud-medewerkers-schetsen-angstcultuur-bij-prometheus-hij-schreeuwde-wat-ben-je-nou-voor-debiel%7Eb691a1eb%2F).
Nee dat lijkt mij vanzelfsprekend.
Verhalen zijn helaas al langer bekend, oud-studiegenoot die daar werkte en is weggegaan vanwege de cultuur.
Leidinggevende. Een hond heeft een baas.
Goed stuk dit. Ik heb zelf ook wel eens in een dergelijke omgeving gewerkt en dat is ongelofelijk schadelijk.
Ik liep er in 2016 stage. Niet lang, paar maanden maar, maar lang genoeg om door te hebben: hier zou ik voor geen goud willen werken-werken.
Als uitgeverij is Prometheus echt *top notch*. Hun fonds is divers en uitgebreid, al zitten er ook ongure types als Baudet en Blommestijn. Als het je niet uitmaakt hóe je boek verkocht wordt en met wie je een fonds deelt, zit je er als schrijver prima. Maar dan neem je wel voor lief dat jij en de mensen die samen met jou aan je boek werken met de nek worden aangekeken.
Op het moment dat ik ‘uitgeverij’ las wist ik dat het over Spijkers en Prometheus ging. Maat van me is er gaan werken, ondanks de horrorverhalen. Zit er nog steeds, maar gaat volgens mij niet meer met veel plezier naar werk.
Als je ook gewoon een beetje je baas aan staat te kijken terwijl die je vernedert of beledigd dan zou dit eigenlijk wel ff een wake-up call moeten zijn.
Als iemand tegen je schreeuwt, zeker je baas, dan hoef je maar 1 ding te zeggen: we praten wel even door als je het gesprek op een normale toon kan voeren.
Het is nu een arbeidsmarkt waarin je redelijk makkelijk ‘fuck you’ kan roepen en kan switchen. Maar als dat anders is en je niet ergens makkelijk terecht kan en je vaste lasten hebt etc is het een stuk moeilijker om hier tegenin te gaan. Hoe triest ook.
Laten we beginnen bij het feit dat je niemand je baas is, maar je werkgever
Voor mij een saillant punt; Juist mensen die denken dat het ze het nooit overkomt zijn makkelijk in te lijven in zo’n cultuur.
Of zou het zijn dat dat soort mensen zichzelf makkelijk kunnen overtuigen wanneer ze er eenmaal inzitten. Dus zo’n naar mens filtert makkelijk de opstandige en houd de niet opstandige (die zichzelf voor de gek houden) makkelijker.
Heb wel enigszins moeite met dit verhaal. Maar dat is vooral omdat zij zelf het leven van velen schijnbaar moeilijk heeft gemaakt. Zij heeft hier vele jaren als verlengstuk van de baas andere af zitten snauwen en het leven zuur gemaakt.
Natuurlijk kun je na al die jaren tot inzicht komen en gezien de verhalen hier zal het ook absoluut geen leuke baan zijn geweest. Maar hier heeft zij zelf aan bijgedragen. Dit verhaal had van vele anderen kunnen zijn, alleen dan ook met haar in de hoofdrol als verschrikkelijke leidinggevende.