Het artikel kort samengevat: kinderen zelf dingen laten onderzoeken en tot conclusies laten komen is de reden dat de kwaliteit van het onderwijs gedaald is. Eerst uitleg van de expert, later pas onderzoek naar andere mogelijkheden.
Ik herinner mij in mijn tijd hier al vragen bij gehad te hebben, en de uitleg die ik kreeg eind jaren 90, begin 2000, was dat door kinderen bijna alles zelf te laten ontdekken, je de kans vergroot op nieuwe inzichten.
Op zich, theoretisch, misschien correct. Maar de vraag is dan: hoeveel bereiken dat, en hoeveel haken af onder die druk?
Een ander argument was: als leerkrachten constant moeten alles uitleggen, zal het kind nooit leren zelfstanding dingen opzoeken.
Er zit een kern van waarheid in, maar de uitvoering in praktijk lijkt mij totaal doorgeslagen. Sommige dingen moet je nu eenmaal uitleggen. En sommige mensen hebben nu eenmaal geen interesse in alles dat ze te zien krijgen.
Want dat was voor mij ook een groot probleem: dit onderzoek bij absoluut alle onderwerpen moeten doen. Terwijl er slechts enkele mij interesseerden. Waar ik hoe dan ook graag opzoekwerk voor deed.
Maar da’s mijn visie. Wat denken andere mensen?
The example of crossing a road is a strange choice. This is a life/death situation where errors cannot be tolerated. However, the situation in the school is not like that. Children, especially in “traditional” education systems, are often afraid of making mistakes in school because the system (at least in their eyes) punishes mistakes. Making mistakes in school means having to repeat tests or having to ask parents for a signature. No idea why they chose this example. “The bar is high”. The bar is high? For a geometry problem? Why should it be????
Another strange example:
“Neem nu: het koningshuis. Het beste is als de leerkracht verhalen vertelt en foto’s toont en het heft in handen neemt. In plaats daarvan krijg je projecten: kinderen moeten zelf op zoek naar informatie, en een presentatie maken.” ”
Why is that the best way? In my opinion history classes in school are one of the most useless unidirectional “brute force” knowledge transfers: teacher talks, children memorize. Wouldn’t it be better if children learn to read historical information, find out what is important and not so important, and see how different facts are linked. Shouldn’t that be the goal of school? How many of you remember the dates of historical events that you had to memorize in school? How do you learn better to work with information? By the teacher showing pictures and telling stories, or by letting the children search information and prepare a presentation?
This here:
” Is dat in het algemeen geen probleem: dat kinderen tegenwoordig vaak trucjes aangeleerd krijgen, in plaats van inzicht?
“De aandacht ligt inderdaad sterk op wat men ‘heuristieken’ noemt: strategieën om een probleem op te lossen. In wiskunde zie je dat sterk. Men leert kinderen welke denkstappen experts maken om een probleem op te lossen. Die stappen moeten ze dan toepassen. Maar expertgedrag nabootsen is niet zo eenvoudig, en het verschaft je ook niet altijd inzicht in wat je precies aan het doen bent. Ook dat is weer een manifestatie van de vorm die het haalt van de inhoud.””
I think this one is a bit unfair to him. I know I’m going out on a limb here, but the journalist seems to be one of those frustrated parents who can’t cope with the new calculation methods in elementary school (which actually uses more heuristics than before) and don’t know much about what actually happens in the class room in the daily interactions between teachers and children (they only see the homeworks that they don’t understand because it’s different from what they learned when they were children). We had a similar situation in the 80s. Tim Surma is probably speaking about more advanced stuff than teaching how to add 8 and 9 (at least that’s my impression after a quick look to “Wijze Lessen”) and his call for more insights might be valid.
2 comments
Het artikel kort samengevat: kinderen zelf dingen laten onderzoeken en tot conclusies laten komen is de reden dat de kwaliteit van het onderwijs gedaald is. Eerst uitleg van de expert, later pas onderzoek naar andere mogelijkheden.
Ik herinner mij in mijn tijd hier al vragen bij gehad te hebben, en de uitleg die ik kreeg eind jaren 90, begin 2000, was dat door kinderen bijna alles zelf te laten ontdekken, je de kans vergroot op nieuwe inzichten.
Op zich, theoretisch, misschien correct. Maar de vraag is dan: hoeveel bereiken dat, en hoeveel haken af onder die druk?
Een ander argument was: als leerkrachten constant moeten alles uitleggen, zal het kind nooit leren zelfstanding dingen opzoeken.
Er zit een kern van waarheid in, maar de uitvoering in praktijk lijkt mij totaal doorgeslagen. Sommige dingen moet je nu eenmaal uitleggen. En sommige mensen hebben nu eenmaal geen interesse in alles dat ze te zien krijgen.
Want dat was voor mij ook een groot probleem: dit onderzoek bij absoluut alle onderwerpen moeten doen. Terwijl er slechts enkele mij interesseerden. Waar ik hoe dan ook graag opzoekwerk voor deed.
Maar da’s mijn visie. Wat denken andere mensen?
The example of crossing a road is a strange choice. This is a life/death situation where errors cannot be tolerated. However, the situation in the school is not like that. Children, especially in “traditional” education systems, are often afraid of making mistakes in school because the system (at least in their eyes) punishes mistakes. Making mistakes in school means having to repeat tests or having to ask parents for a signature. No idea why they chose this example. “The bar is high”. The bar is high? For a geometry problem? Why should it be????
Another strange example:
“Neem nu: het koningshuis. Het beste is als de leerkracht verhalen vertelt en foto’s toont en het heft in handen neemt. In plaats daarvan krijg je projecten: kinderen moeten zelf op zoek naar informatie, en een presentatie maken.” ”
Why is that the best way? In my opinion history classes in school are one of the most useless unidirectional “brute force” knowledge transfers: teacher talks, children memorize. Wouldn’t it be better if children learn to read historical information, find out what is important and not so important, and see how different facts are linked. Shouldn’t that be the goal of school? How many of you remember the dates of historical events that you had to memorize in school? How do you learn better to work with information? By the teacher showing pictures and telling stories, or by letting the children search information and prepare a presentation?
This here:
” Is dat in het algemeen geen probleem: dat kinderen tegenwoordig vaak trucjes aangeleerd krijgen, in plaats van inzicht?
“De aandacht ligt inderdaad sterk op wat men ‘heuristieken’ noemt: strategieën om een probleem op te lossen. In wiskunde zie je dat sterk. Men leert kinderen welke denkstappen experts maken om een probleem op te lossen. Die stappen moeten ze dan toepassen. Maar expertgedrag nabootsen is niet zo eenvoudig, en het verschaft je ook niet altijd inzicht in wat je precies aan het doen bent. Ook dat is weer een manifestatie van de vorm die het haalt van de inhoud.””
I think this one is a bit unfair to him. I know I’m going out on a limb here, but the journalist seems to be one of those frustrated parents who can’t cope with the new calculation methods in elementary school (which actually uses more heuristics than before) and don’t know much about what actually happens in the class room in the daily interactions between teachers and children (they only see the homeworks that they don’t understand because it’s different from what they learned when they were children). We had a similar situation in the 80s. Tim Surma is probably speaking about more advanced stuff than teaching how to add 8 and 9 (at least that’s my impression after a quick look to “Wijze Lessen”) and his call for more insights might be valid.