
Ένας Ρωμιός ταξιδεύει στον κόσμο, part 5 Οδησσός / Ουκρανία. Θα πληρώσεις θες δε θες.
​
**Disclaimer:**
**Αυτο δεν ειναι νεο ποστ, ούτε κάποια προσπάθεια να μαζέψω καρμα, αλλα επειδή εχω λιγο ενα θεμα με την ομοιομορφία και την οργάνωση απλα εκανα μια επεξεργασία σε αυτο το ποστ για να συμβαδίζει με την μορφη που εχουν τα επομενα.**
**Αργότερα οταν θα πιάσουμε το παρτ 20 και κανω και ενα κατάλογο με αναφορες στα ποστ.**
**Και θα συνεχίσουμε ετσι μεχρι τα επόμενα 20.**
​
​
​
**ΞΑΝΑ Disclaimer : αυτές ήταν η προσωπικές μου εμπειρίες. Δεν είμαι ο μέσος ταξιδιώτης ή τουρίστας. Έχω φορτωμένο διαβατήριο με σφραγίδες, βγάζουν μάτι και κουβαλάω μαζί σχεδόν πάντα περίεργα πράγματα. Η σχέσεις μου με της αρχές μιας χώρας είναι διαφορετική. Άλλος άνθρωπος στο ίδιο ταξίδι θα έχει άλλες εμπειρίες. Παρακαλώ να μην γίνει το ποστ έδαφος για πολιτική κουβέντα.**
​
Ξεκινάμε
​
​
​
Δεν ήταν η πρώτη φορά μου σε αυτή την χώρα. Τα πάντα εκεί κινούνται με λάδι. Και ακριβό λάδι. Ταρίφα 100 δολάρια το κεφάλι. Στο αεροδρόμιο ελέγχους από τελωνείο; 100. Για να μπεις στο λιμάνι, 100. Για να βγεις; 100 Έκανες μαλακια και σε κοιτά στραβά ο μπάτσος, 100. Κτλ. Φτάνουμε, βγαίνουμε από αεροδρόμιο μας παίρνει ο Σάσα ο οδηγός. Μας πάει στο ξενοδοχείο. Στο δρόμο κουβέντα και τέρμα hard bass. Στο άσχετο, βγάζει μια φωτογραφία και μας λέει. “Γυναίκα μου! Ομορφιά!” Οκ του λέμε.
​
Μετά από λίγο. “Δες γυναίκα μου” και παρατάει το τιμόνι για να μας δείξει πάλι την φωτογραφία.
Οκ, εμείς…
Μετά ξανά τα ίδια.
Έλεος ρε μαλακα με την γυναίκα σου! Λέει ο ένας από εμάς…
Λέει ο άλλος, ρωτά πόσο; Γιατί; Ρωτήστε ρε μαλακα που σου λέω!
Σάσα πόσο;
150 δολάρια.
\-Καταλαβαίνεις τώρα ρε μαλακα; Μοκο.
​
​
​
Φτάνουμε ξενοδοχείο, και μας λένε πως πρέπει να περιμένουμε για 5 μέρες λόγω λάθος προγραμματισμού. Άψογα. Λέμε πάμε για μπάνιο και θα κατέβουμε σε μια ώρα για βόλτα.
​
Βγαίνουμε έξω, πανέμορφη πόλη. Πολλά μπαρ και καφέ. Τρώμε πίνουμε καλές τιμές, καλό φαγητό.
​
Γυρνάμε πίσω ξενοδοχείο, και βλέπουμε πως ακριβώς απέναντι από εμάς υπάρχει Στριπτίζ μαγαζί. Και οι κοπέλες από εκεί έκαναν γυμναστική στο γυμναστήριο του ξενοδοχείου…
​
Θα το τιμήσουμε, λέμε.
​
Πάμε εκεί το βράδυ και μόλις καθόμαστε, ο καθένας από εμάς έχει και από ένα κωλο στην μούρη του. Δεν προλάβαμε καν να μιλήσουμε. Φεύγουν αυτές περνούν 25 δολάρια, και αμέσως έρχεται δεύτερο γύρο. Και τρίτον. Στο τέταρτο γύρο λέμε ώπα λίγο ήρεμα, να προλάβουμε να πιούμε κάτι και να πούμε μια κουβέντα. Οκ μας λένε, να φύγουμε δλδ. Ναι σε λίγο ελάτε. Οκ 15 δολάρια. Τι; 15 δολάρια. Αφού λέμε να φύγετε. Ακριβώς, 15 δολάρια. Κάνουμε λίγο μανούρα , έρχεται μπράβος. Γιατί δεν πληρώνεται; Μα δεν κάνουν lap dance, τους λέμε να φύγουν. Ναι λέει ο μπράβος, 15 δολάρια!
​
Μας δίνει τον τιμοκατάλογο. Με μεγάλα γράμματα
Lap dance 25
​
Με μικρά από κάτω
^(No lap dance 15)
​
Ήπιαμε το ποτό και φύγαμε…
​
Την άλλη μέρα, είμαστε ακόμη στην αναμονή. Βγαίνουμε για καφέ το πρωί και καθώς γυρνάμε ξενοδοχείο μας περιμένει ο Σάσα.
\-που πήγατε χθες το βράδυ; Σας έψαχνα;
Δώσαμε μια αόριστη απάντηση.
\- σήμερα θα σας βγάλω εγώ!
Απαντάμε ότι είμαστε οκ, τα κανονίζουμε, αλλά μας απαντά ότι δεν δέχεται το όχι για απάντηση. Και επειδή δεν θέλαμε να αποχωριστούμε κανένα μέλος του σώματος μας, δέχτηκαν όλοι μας.
​
Μας βγάζει για καφέ 15 ευρώ, ποτό 50 ευρώ φαγητό 70 ευρώ το άτομο.
​
Μας λέει ότι θα πάμε εκεί όπου δούλευε η γυναίκα του…την κάτσαμε λέμε. Μερικοί κατάφεραν και ξέφυγαν, οι υπόλοιποι μπαίνουμε σε σε πολύ ύποπτο μαγαζί. Μεσα υπήρχαν μόνο τρία χρώματα. Μαύρο, κόκκινο και χρυσό. Παντού δέρμα και νίκελ. Κάποιες αλυσίδες εδώ και εκεί… βλέπουμε την γυναίκα του. Κάτι σαν διασταύρωση Τζόαν Κόλινς και καφέ αρκούδα.
​
Καθόμαστε και μας φέρνουν ποτά. Ο Σάσα λέει ότι είναι κέρασμα… Βγαίνει ο χορός, κοπέλες μέτρια προς το χάλια. Η χορογραφία ήταν κάτι σαν Πάρκινσον με κρίση επιληψίας… Ένας θαρραλέος ζήτησε και lap dance. Το μετάνιωσε λέει, δεν έχει πετύχει χειρότερο στην ζωή του. Βλέπουμε τον τιμοκατάλογο για παγίδες και φαίνεται όλα οκ. Ύποπτα χαμηλές τιμές. Είμαστε πέντε άτομα και πήραμε τρία ποτά, κάτσαμε δύο ώρες. Ήμουν στην άκρη έτοιμος να φύγω άμα αρχίζει κανένα περίεργο. Περνούν απόφαση οι άλλοι να φύγουν, οπότε κάνω νόημα στην Τζόαν Κόλινς για λογαριασμό. Σηκώνει το ποτήρι, ξανά εγώ νόημα. Έρχεται…5.500 ευρώ λέει… μιλάμε μεταξύ μας και εμφανίζεται μια τρίφυλλη ντουλάπα και ρώτα άμα υπάρχει πρόβλημα. Πάμε να πληρώσουμε και λέει δεν δέχεται ευρώ αλλά το δικός νόμισμα. Λέμε να πεταχτεί κάποιος να αλλάξει και λένε δεν υπάρχει περίπτωση. Έχουν δικό τους ανταλλακτηριο μέσα στο μαγαζί. Τα 5500 έγιναν 7000 με την τρελή ισοτιμία τους. Πληρωμή, ανοίγει η πόρτα, φεύγουμε τρέχοντας.
​
Γυρίσαμε στο χιόνι, με -10 με τα πόδια για να χωνέψουμε την μαλακια που κάναμε…
​
Τις επόμενες μέρες κάτσαμε σαν παναγίες, γιατί τα λεφτά είχαν αρχίσει να στερεύουν. Στο πρωινό ακούσαμε από κάτι Γάλλους που ήταν εκεί στο ξενοδοχείο πως υπάρχουν οργανωμένες εκδρομές για το Chernobyl, με κόστος γύρο στα 30 ευρώ το άτομο. Μεγάλη εμπειρία λέω δεν θα ξανά έχω την ευκαιρία τόσο εύκολα.
​
Τελικά μαζευόμαστε 6 άτομα μαζί με τα κρουασάν Γαλλίας και πάμε. Το βαν που μας είχαν διαθέσει ήταν μια αντιγραφή από WV αλλά σοβιετικής κατασκευής. Ο οδηγός μας (ο Ιβάν) ήταν κάτι σαν μεθυσμένος δολοφόνος από ταμείο ανεργίας. Η διαδρομή αρκετά ευχάριστη άμα εξαιρέσεις το θόρυβο από τον κινητήρα και τα κλανιδια του Ιβάν.
​
Φτάνουμε εκεί και μας προετοιμάζει ένας Ουκρανός/Ρωσσος. Μην ανησυχείτε, μην ακουμπάτε τίποτα, όχι φωτογραφίες του αντιδραστήρα κτλ. Μας έδωσε μετά μια ολόσωμη φόρμα από χαρτί μάλλον, δεν κατάλαβα την εξήγηση. Και ένα tag για την ακτινοβολία. Αυτά που αλλάζει το χρώμα με την ακτινοβολία που τρως. Ο ένας ο Γάλλος το βάζει μέσα από την φόρμα μπροστά από τα παπάρια του.
​
Ξεκινάμε την ξενάγηση, περνάμε από κάτι σχολεία, νοσοκομεία, σπίτια όλα φυσικά, σε προχωρημένο στάδιο εγκαταλειψης. Αλλά ήταν διεστραμμένα όμορφα. Παντού χρώμα, παντού λουλούδια ενώ ήταν κρύο. Περίεργο….Και κανένας θόρυβος. Μας είπε πως για να βγάλουμε φωτογραφίες έπρεπε να πάρουμε ειδικά άδεια και ήταν ακριβά και χρονοβόρα. Άμα δεν είχα φάει τα λεφτά με τον μαλακα τον Σάσα θα πλήρωνα.
​
Όλη η εμπειρία δεν μπορεί να περιγραφεί. Δεν υπάρχει (ή εγώ δεν μπορώ) να περιγράψω με λόγια. Ομορφιά, τρόμο και μελαγχολία.
​
Δεν μας πήγε μέχρι το κύριο αντιδραστήρα, αλλά σε μια παρατημένη αίθουσα ελέγχου. Εκεί ο Γάλλος βγάζει το tag το κοιτά στα κλέφτικα και το χώνει ακόμη πιο μέσα, μάλλον στο σωβρακο.
​
Η αίθουσα ελέγχου ήταν κάπως απλή, τίποτα το σπουδαίο, μερικές κονσόλες μερικές καρέκλες, κάτι σοβιετικά πόστερ και ένα ύποπτο ρολόι σταματημένο. Μας το δείχνει με περιφανια ο ξεναγός ότι σταμάτησε την ώρα του ατυχήματος. (Ναι καλά ..)
​
Μετά πήγαμε ξανά στην αίθουσα που βάλαμε τις φόρμες για να της βγάλουμε και να τις κάψουν ( είμαι σίγουρος ότι τις δίνανε στους επόμενους) Εκεί βλέπουμε πως τα tag από όλους είναι εντάξει, αλλά με μια λαμπρή εξαίρεση. Ο Γάλλος που το είχε στα αρχιδια του. Το επόμενο παιδί του θα είναι ο hulk ή είχε παρα πολύ καιρό να τα πλένει.
​
Γυρνάμε στο ξενοδοχείο όπου οι άλλοι τής ομάδας βλέπουμε ότι κανόνισαν για “room service”
​
Γυρνάμε απο την εκδρομή μας στο Chernobil, και μαθαίνουμε πως επιτελούς να πάμε στο πλοιο την αλλη μερα το πρωι (μετα απο 8 μερες εκει, είχαμε αρχίζει να βαριόμαστε). Οι υπολιποι στο ξενοδοχείο βρήκαν κατι άκρες και έκαναν παρτι με ουζα τις προηγούμενες μερες.
​
Οπότε λεμε, ενα ήσυχο ποτακι στο λομπι του ξενοδοχείου το βραδυ και νωρίς για υπνο γιατι την αλλη μερα θα ειχαμε σκίσιμο. Ναι καλά…
​
Ο Σάσα έκανε και άλλη μαλακία, πολύ χοντρή αυτη την φορα.
Μαλακια επιπέδου “βραβείου Νόμπελ μαλακίας”
​
Ουσιαστικά εκβίασε τον έναν από την ομάδα να “πάρει” δύο κοπέλες το ζόρι στο δωμάτιο. Τον χτύπησε την πορτα στο δωμάτιο και μπηκε με τσαμπουκά. Όταν αυτός αρνήθηκε, τον άρπαξε το χέρι και του έσπασε το καρπό, μετά πήρε το διαβατήριο του και εξαφανίστηκε.
​
​
​
Τρέχαμε εμείς μόνοι μας για νοσοκομείο το βράδυ, ενώ ο πράκτορας δεν απάντησε στα τηλέφωνα. Έπρεπε να μπλέξουμε και την πρεσβεία για το θεμα του χαμένου διαβατηρίου και να βρούμε τον πρόξενο να καθαρίσει για το νοσοκομείο. (ξενος να κυκλοφορεί στα νοσοκομεία ΧΩΡΙΣ διαβατήριο ειναι μεγαλο θεμα). Τρέχαμε ολοι το βραδυ να βοηθήσουμε οπως μπορούσε ο καθενας. Φυσικά παντα υπαρχει ενας μαλακας που ειναι “στην πουτσα του ολα” και δεν εκανε τιποτα, κοιμήθηκε σαν τον ζώο.
​
Την άλλη μέρα ο Σασα και πρακτορας ακόμα άφαντος. Ήταν να ανέβουμε στο πλοίο για δουλειά.
​
Αλλά, ο συνάδελφος χωρίς το διαβατήριο φυσικά δεν μπορούσε να ανεβεί. Ασε που ειχε και γυψο στο χερι, που να δουλέψει…
​
​
​
(όταν ανεβαίνεις σε πλοίο για δουλειά ουσιαστικά βγαίνεις απο την χώρα, με ολα τα σχετικα προβλήματα, έλεγχος διαβατήρια, τελωνείο κτλ)
​
​
​
Η δουλειά μας βασίζεται στο πως ο καθένας κάνει ενα τμήμα του ελέγχου στο πλοιο , άλλος τις μηχανές, άλλος τις σωστικές λέμβους, αλλος τα πυροσβεστικά, άλλος των εξοπλισμό τηλεπικοινωνίας κτλ,και στο τελος τα παραδίνουμε τα report μας σε εναν υπεύθυνο του Νηογνώμονα.
​
Αυτος δίνει το τελικό ΟΚ ωστε το πλοιο να παρει τα πιστοποιητικά αξιοπλοΐας και να φεύγει.
​
Όποτε και η δουλειά δεν μπορούσε να κλείσει και έμεινε το πλοίο ξεκρέμαστο. Έπρεπε να αποχωρίσει απο το λιμάνι με προσωρινό πιστοποιητικό, να παει σε αλλο λιμάνι και εκει να ερθει αλλος τεχνικός για αντικαταστάτη του φιλο μας, μαζι με τον υπεύθυνο του Νηογνώμονα και υπεύθυνο της ναυτιλιακής. Μπέρδεμα μεγαλο και εξοδα.
​
​
​
Αναγκαστικά μιλήσαμε με την ναυτιλιακή και είπαμε για το συμβάν με το παλικάρι με το εκβιασμό(ουσιαστικά ηταν ληστεία και επίθεση) και πως ο Σασα μας έβγαλε έξω και μας υπέρ χρέωσε τα πάντα τις προηγούμενες μέρες (Παράληψη βέβαια για το strip club ) έχοντας για τα πάντα αποδείξεις από φαγητό και ποτά.
​
​
​
Γάμησαν τον πράκτορα και δώσανε τα λεφτά μας πίσω, μαζι με μπονους για να μην κανουμε θεμα.
​
Ο πράκτορας εχασε ολα τα μελλοντικά συμβόλαια και μπήκε σε black list και για άλλες ναυτιλιακές.
​
Δεν θα μου φαινόταν περίεργο αμα μάθαινα πως ο Σασα βρέθηκε σε κανενα χαντακι…
​
​
​
Φύγαμε με την βραδινη πτηση, αφου μας γάμησαν παλι σε ελεγχους και λάδωμα στο αεροδρομιο.
​
​
​
[https://imgur.com/a/t6V8qRN](https://imgur.com/a/t6V8qRN)
2 comments
Μαρεσει η υποβόσκουσα αρνητικοτητα σου. Συνέχισε έτσι.
Ρε φίλε, αν ήθελες να οργώσεις κάρμα στο r/greece θα ερχόσουν δηλαδή;