Ένας Ρωμιός ταξιδεύει στον κόσμο part 8, Rio de Janeiro/Βραζιλία Chupa!
​
**Disclaimer:**
​
**Αυτο δεν ειναι νεο ποστ, ούτε κάποια προσπάθεια να μαζέψω καρμα, αλλα επειδή εχω λιγο ενα θεμα με την ομοιομορφία και την οργάνωση απλα εκανα μια επεξεργασία σε αυτο το ποστ για να συμβαδίζει με την μορφη που εχουν τα επομενα.Αργότερα οταν θα πιάσουμε το παρτ 20 και κανω και ενα κατάλογο με αναφορες στα ποστ. Και θα συνεχίσουμε ετσι μεχρι τα επόμενα 20.**
​
​
​
​
*Ειπα να γραψω ενα μικρο μαθημα ιστοριας για να μπειτε στο κλίμα*
​
​
Οτιδήποτε και να πεις για την χωρα αυτη, δεν φτάνει.
Όλοι οι Ελληνες αγαπάνε την Βραζιλία, και υπάρχει αντίστοιχη ανταπόκριση. Μπορώ να βεβαιώσω πως είναι απο τις λιγες χώρες μαζι με Ιταλία και Ισπανία που ακομα εκτιμούνε την Ελλάδα στα δύσκολα αυτα χρόνια που περνάνε. Για τους υπολοίπους, είμαστε οι ενοχλητικοί κάγκουρες γείτονες που εχουν δυνατά την μουσική και ζητάνε πάντα δανικά λεφτά.
​
Λίγο η σχεδόν μυθολογική διάσταση του ποδοσφαίρου, λίγο το σάμπα, λίγο η μόνιμη χαρούμενη διάθεση των κατοίκων, κανει την χωρα αυτη να ειναι βγαλμένη απο παραμύθι. Η κατάσταση κατω απο την επιφάνεια είναι κατα πολυ διαφορετική…
​
Η πολύχρονη χούντα και μετα οι δημοκρατίες της μπανάνας που επακολουθήσαν αφήσαν μια ιδιαίτερα μεγάλη πληγή που δεν πρόκειται ποτε να επουλωθεί πλήρως. Κάποια χρόνια, που κατά λάθος κατάφεραν να σηκώσουν κεφάλι, συναντήσαν την στενότερη αντίσταση απο τα λομπι των εταιρειών με αποτέλεσμα να υπάρξει μια κοινωνικοπολιτική ελεύθερη πτώση χειρότερη απο πριν.
​
Το έγκλημα τα ναρκωτικά και η πορνεία δεν ηταν επιλογή, ήταν ανάγκη βιοπορισμού. Σε ενα κρατος που στην δεκαετία του 80 ο βασικός μισθός ηταν 80 δολάρια, με την εκκλησία και η κυβέρνηση να ειναι σθεναρά αντίθετη με την αντισύλληψη, ειχε ενα αποτέλεσμα τα τέσσερα ή και πέντε παιδιά να είναι κοινωνικά αποδεκτό. Γιατι; Η κυβέρνηση ήθελε φτηνό εργατικό δυναμικό για να προσφέρει στην μεσαία και ψηλή τάξη. Η εκκλησία ηθελε συνεχής φουρνιές απο αμόρφωτα πρόβατα να στάζουν τα χρήματα τους, μήπως γίνει ενα θαυμα και ξεφύγουν απο την μιζέρια.
Απίστευτα ποσοστά εγκληματικότητας, με δεκάδες φόνους και εκατοντάδες κλοπές σε μια μέρα ειναι απόλυτα φυσιολογικό. Στις ειδήσεις τα βάζουν μαζι με το πρόγνωση του καιρού προς το τέλος, πολλές φορές ούτε αναφορά.
​
Οποτε, άμα έχεις την ατυχία να γεννηθείς στην κατώτερη τάξη, έχεις δυο επιλογές: Να σακατευτείς στη δουλειά για ενα μηνα και να πάρεις 80 δολάρια (που στην Βραζιλία μπορείς να ζεις οριακά με αυτά) ή το έγκλημα, τα ναρκωτικά και η πορνεία και να βγαλεις παραπάνω απο τα 80 σε μια μερα.
​
Εκει μια πορνη χαμηλού/μέτριου επιπέδου μπορεί να βγαλει άνετα 800 δολαρια σε 10 μερες, οσο δηλαδή και μια δασκαλα δημοτικού σχολείου.
Ενα βαποράκι το ιδιο. Μια ληστεία, εξαρτάτε ποσο γάτα ειναι ο άλλος… Και τα χρήματα ανεβαίνουν εκθετικά οσο αλλάζουμε κατηγορία, και φτάνουν σε τρελά επίπεδα. Οποτε μπορείς ευκολα να καταλαβεις πως αμα εισαι σε ενα τετοιο κυκλο “εργασίας” για 3 και η 4 γενιές, πολλή δύσκολα θα αλλάξεις και θα πας στον μισθό των 80 δολαριων. Μεχρι και οι πρόσφατες αλλαγες απο την προηγούμενη κυβέρνηση που αύξησε τον βασικο στα 700 δολαρια δεν ειχε αποτελεσμα. Γιατι απλα ετσι αύξησε τον κύκλο εργασιών για την πορνεία και ναρκωτικά
​
Εχω ακούσει χιλιαδες φορες την καραμελα πως στην Βραζιλία ειναι ολοι μαυροι. Αλλα σχεδον ολοι ξεχνανε μια λεπτομερια: Δεν υπαρχουν ντόπιοι βραζιλιανοι. Μπορείς να πεις πως ειναι οι ινδιάνοι της Βραζιλίας μα και αυτοι ειναι ερυθρόδερμοι. Και ειναι ελάχιστοι τωρα πια.
Η Βραζιλία ανακαλύφτηκε το 1500 και αποικίστηκε απο Πορτογάλους που απο την μερια τους έφεραν αφρικανους σκαβους για τις φαρμες τους. Απο το 1800 και μετα ήρθαν και μερικοί Ισπανοί. Τελους του 1800 αρχες του 1900 καταργήθηκε η σκλαβιά και αρχισαν να έρχονται πολλοί Ευρωπαίοι μετανάστες, αλλα με τους σκλαβους ελευθερους και με νεο εργατικο δυναμικό απο ευρωπη, αρχισε ενας μικρος διαχωρισμός. Ολες οι υψηλού επιπεδου εργασιες ηταν δεσμευμένες για τους Ευρωπαίους, και οι πρώην σκλαβοι επερναν ο,τι απομένει. Δηλαδη συνέχισαν να ειναι αγροτες και ανειδίκευτοι εργάτες, με τις αντίστοιχα χαμηλές απολαβές. Με τους μονους που μπορουσαν να ειναι κοινωνικά αποδεκτοί, ηταν με τους ινδιάνους που και αυτοί δεν ειχαν καλύτερη τυχη.
​
Φτανουμε στους δυο μεγαλους παγκόσμιους πολεμους που και εκει παλι εχουμε τρομερή εισροή απο μετανάστες και πρόσφυγες. Αυτοι όμως έχουν μια διαφορά, εκτος απο τον απλο κοσμο που θελει να αποφύγει την φτωχια μετα του πολεμου, εχουμε και παρα πολλους που ειναι “λουλουδια”. Εχουμε κυνηγημένους ναζι, Γιαπωνές αυτοκρατορικούς, και Ιταλοι φασιστες. Ολοι αυτοι ερχονται φορτωμένοι με πολλα χρήματα που η Βραζιλία τα δέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες. Και με ποιον θα συνεργαστούν; Με τους πρώην σκλαβους; ή τους ινδιάνους; Φυσικα και με τους Ευρωπαίους! Με την δεκαετια του 80 και την έλλειψη συμφωνίας έκδοσης εγκληματιών, γεμιζει η βραζιλια με λουλουδια παλι και το φαινόμενο επαναλαβαίνεται. Οποτε το χασμα μεταξη φτωχών πρωην σκλαβων και πλουσίων Ευρωπαίων συνεχίζει να μεγαλώνει.
​
Και φτάνουμε στο σήμερα, σε μια Βραζιλία που ναι μεν ΔΕΝ υπάρχει ρατσισμός με την έννοια του διαχωρισμού σε ράτσες, αλλα υπάρχει κοινωνικός ρατσισμός.
​
Απο την μια είναι οι ανειδίκευτοι εργάτες που μπορεί να ειναι σαν ρατσα (ναι στην βραζιλια ειναι κοινωνικά αποδεκτό να μιλας για ρατσες) ινδιάνοι, αφρικανοι ή και παρντο (παρντο ειναι η μιξη αφρικανων με ινδιάνοι ή Ασιατών ή και λευκών, που εχουν ενα χαρακτηριστικό καφετί χρώμα), και απο την αλλη οι πλούσιοι απόγονοι των Ευρωπαίων.
​
***Φτανει με την ιστορια, ακολουθεί μια εμπειρία μου απο το Ριο***
​
​
​
Ξεκινάμε στο τρέξιμο, χωρίς καμία προειδοποίηση…
\-το απόγευμα φεύγεις για Ριο!
​
Αθηνα-Παριση-Ριο με air France, οχι ιδιαίτερη ταλαιπωρία, με μονη εξαίρεση πως ο αρχιμηχανικός ηθελε να κουβαλάμε ο καθένας απο τους 4 μας, απο 15.000 ευρω για να δώσουμε στο πλοιο, για διάφορα έξοδα. Όποτε μας περιόριζε και στο πόσα δικά μας μετρητά μπορούσαμε να έχουμε. Και να πας Βραζιλία χωρις μετρητα δεν λεει…
​
Φτάνουμε χωρίς κάποιο τρελό πρόβλημα, μας λένε πάμε ξενοδοχείο για ξεκούραση και αύριο το πρωί δουλειά. Ναι καλα…
Παμε στα δωμάτια, που ηταν σχετικα καθαρα για ξενοδοχείο που ειναι κοντα σε λιμάνι. Μπάνιο, καφέ και κατω στο λομπυ.
Βρισκόμαστε και οι 4 και λεω να οργανώσω έξοδο, μια και μιλάω τα πορτογαλικά. Οι 2 λενε οκ, ο αρχι μηχανικός οχι λεει γιατι πρεπει να φυλάξει τα 60.000 και δεν εμπιστεύεται το ξενοδοχείο. Στα αρχίδια μου, σκέφτομαι κατσε εδω, καλύτερα!
​
Πάμε για ενα γρήγορο φαγητό και να πλακωθούμε στις μπύρες, και για μια μικρη βολτα στην περιοχή. Ήμασταν μακρια απο τις γνώστες παράλιες όποτε περιοριστήκαμε στους δρόμους γυρω απο το ξενοδοχείο, εξάλλου ειχε αρχιζει να νυχτωνει και στο Ριο δεν περπατας εξω την νυχτα! Γυρνάμε ξενοδοχείο και ζητάμε ταξι για να μας παει σε μια “therma” (ονομα 4Χ4) που ειναι τα τοπικα σπα/μπαρ/μασαζ/βγαζετε-τα-ματια-σας-με-ασφαλεια. Στην είσοδο δυο μπράβους σε ελέγχουν για οπλα κλτ. Μετα περνας απο ενα γραφειο οπου σε κανουν ενα background check και μετα ταμειο για μια μικρη εισοδο, κατόπιν πας στα αποδυτήρια. Εκει βγαζεις τα παντα, (και εσώρουχα) τα βαζεις σε εναν ντουλαπα και σε δίνουν μια ρομπα (σφραγισμένη) παντόφλες μιας χρησης και ενα βραχιόλι που αντιστοιχεί στην ντουλαπα σου. Παντα κατω απο το βλεμμα ενος δίμετρο μπράβου…Μετα βγαινεις στο θεμα της ημερας. Τεράστιος χώρος πολυώροφος, παντου αιθουσες για καποιες χρησεις, σαουνες, μασαζ, ποτα, μουσικη, οτι θελεις! Οτι βλέπεις που φορα ρομπες ειναι πελατες (ανδρες/γυναίκες) ο,τι φοραει μαγιό ειναι υπάλληλοι (ανδρες/γυναίκες). Θελεις να κανεις παιχνίδι με αλλον πελατη; κανενα πρόβλημα. Υπαρχουν στους πανω οροφους αιθουσες για “κουβεντα”. Σε γυάλισε η κοπελα με τα ποτα; Την λες, κατσε μαζι μου, οταν σε φερει το ποτο και πας για κουβεντα. Υπαρχουν για ολα τα γουστα, γυρο στις 120 κοπελες. Ανδρες υπάλληλοι αρκετα λιγοτεροι, γιατι υπαρχουν αλλες “therma” που ειδικεύονται σε αυτο. Τιμες για κουβεντα γυρο στα 70-120 δολαρια, αναλογος την κοπέλα. Εισοδος και ποτα πολυ φτηνά. Το βασικότερο ειναι η ασφαλια που εχεις εκει μεσα, στο μονο πραγμα που κινδυνεύεις ειναι να καρφωθείς σε καμία τεντα απο αλλον πελάτη καθώς περνας απο διαδρόμους.
​
Αφου περασαμε το βραδυ στην κουβεντα, γυρισαμε στο ξενοδοχείο αρκετα αργα. Και λεγαμε τι θα μας περιμένει αυριο…
​
[https://imgur.com/a/FB2ZdN8](https://imgur.com/a/FB2ZdN8)
​
Το πρωί 07:00 ενω περναμε πρωινό, μας λεει ο αρχιμηχανικός πως το πλοιο θα καθυστερήσει τουλαχιστον δυο μερες λογου φόρτου εργασίας στο λιμάνι. Πριν προλάβει να τελειώσει την προταση του, βγήκαμε στο δρομο και πήραμε ταξί. Πρωτη σταση το αγαλμα του Χριστού, εκει πρέπει να πας πρωι για να προλάβεις να δεις κατι. Το ταξι σε παει μεχρι της πρόποδες του βουνου και μετα απο εκει ανεβαίνεις με ενα ειδικό τρενάκι. Εκει πανω η θεα ειναι το κατι αλλο…Μαγευτική πολη, θαλασσα και δασος ολα συνδυασμένα αρμονικά.
Μετα μια βολτα απο το Μαρακανα. Στην Βραζιλια αυτο το σταδιο εχει το επιδεδο θαυμασμού ενος καθεδρικού ναου. Εχει μια απίστευτη αύρα.
Κατόπιν μια βολτα κοπακαμπανα-ιπανεμα-λεμπλον. Το πρόβλημα ητανε πως πήγαμε εκει στο δικο τους χειμώνα, οπου η 25 βαθμους για αυτους ειναι παγωνιά σχετικα με τα 45 που κανει το καλοκαίρι. Οποτε οι παραλιες ηταν σχετικα αδειες, αλλα οκ μονο να βλεπεις την απέραντη άμμος για χιλιόμετρα ειναι χορταστικό. Κατσαμε σε ενα απο τα κιοσκ στην παραλια για μπυρα και παναρισμενες γαριδες γεμιστες με τυρί. Θανατος!
Σημειωση πως τα κιοσκ αυτα ειναι σχετικα ακριβα αλλα με παρα πολυ καλη ποιοτητα. Μερικά εχουν μεχρι και υπόγειες κουζίνες που θα ζηλεύανε και τα πιο ακριβά εστιατόρια.
​
[https://imgur.com/a/VwhUsTg](https://imgur.com/a/VwhUsTg)
​
Γυρίσαμε πισω στο ξενοδοχείο, οπου ο αρχιμηχανικός ειχε κουραδιαστει σε μια πολυθρόνα και έκλεγε την μοίρα του. Κάνουμε ενα μπανιο και ξανά εξω. Του λεμε απο ευγένεια αμα θελει να ερθει μαζι μας για βολτα, αλλα πριν προλαβει να απαντησει ειμασταν ήδη στο ταξι…
​
​
Εχουμε και άλλα…
​
​
Το προηγούμενο βραδύ που πήγαμε στο 4Χ4 οι δυο συνάδελφοι μου δεν ειχαν και μεγαλη τυχη γιατι κόλλησαν με καποιες κοπελες απο την αρχη, που δεν ηταν και ιδιαίτερα εμφανίσιμες, για να το πούμε ευγενικά. Ηταν κάπως μεγάλης ηλικίας, λίγο ακόμα και θα ξεκινούσε η διαδικασία της σήψης.
Είπαμε στο μαγαζί ειχε για ολα τα γουστα, οπότε κάλυπτε και την προ-νεκροφιλία.
​
Οποτε είπαν οτι αυτη την φορά θα πανε για τα υψηλά επίπεδα. Και όντως, βρήκαν δυο θέες πανύψηλες (πανω απο 1.90) ξανθιές με γαλάζιο μάτι. Αλλα, υπαρχει ενα θεμα. Οπως εχω γραψει, στην Βραζιλια υπαρχουν πολλους προσφυγές απο την ναζιστική γερμάνια. Οταν βλεπεις ψηλη ξανθιά με γαλάζιο μάτι, ειναι σχεδόν σίγουρο πως ο πάππους της ήτανε υψηλόβαθμο στέλεχος των ναζί. Οποτε θελει λιγο προσοχη…
​
Κάτσαμε για λιγο για ενα ποτο και μιλουσαμε ολοι μαζι. Εγω με την Γιαπωνέζα-ινδιάνα που γνώρισα το προηγούμενο βράδυ, η κοπελα ηταν πολυ γλυκιά δεν υπήρχε λόγος για αλλαγή, και οι συνάδελφοι μου με το γυναικείο τμημα της γκεστάπο. Δεν λεω, ηταν κουκλες, αλλα εχω την πολιτική να μην πλησιαζω τον λουτσο μου στα χαρακώματα του Τρίτου Ράιχ.
​
Πιασαμε κουβεντα για διάφορα, χωρις κανενα σημάδι κίνδυνου. Ηταν πολυ ευχαριστα, οι κοπέλες πολυ μορφωμένες αλλα ειχαμε ενα μικρο πρόβλημα στην επικοινωνία με τους συνάδελφους. Αυτες ξερανε πορτογαλικα ιταλικα και γερμανικα. Ελαχιστα αγγλικα. Οποτε η κουβεντα ηταν λιγο περιορισμένη προς την μερια μου μονο. Οταν εφτασε η ωρα να ανεβουμε για τα υπολιπα θεματα της βραδιας, με ρωτα οσ ενας πως λεγεται το στοματικό στα πορτογαλικά.
​
\-Μπορεις να πεις sexo oral, αλλα ειναι πολυ επίσημο, οποτε πες απλα chupa (“σουπα” με παχη σ οπως το shit στα αγγλικα) που σημαίνει ρουφα.
​
\-οκ ευχαριστω, λεει και φευγουν επανω.
​
Μετα απο την κοινωνική μου συνεύρεση με την κοπέλα, (καπου δυο ωρες) κατεβαίνω και βλέπω στο κυρίως σαλόνι του 4χ4 τους συναδελφους. Ο ένας με λίγο περίεργο ύφος και ο αλλος ηταν μούσκεμα.
​
\-Τι εγινε; ολα καλα;
\-Σχετικα… ενταξη, οκ. Δεν με έπεισαν ομως.
\-Για πες, ασε τα σάπια
​
Και Ξεκινάει:
​
\-Πήραμε ενα μεγάλο δωμάτιο απο κοινού, γιατι δεν μπορουσαμε να αποφασισουμε ποιος θα παει με ποια. Ετσι σκευαστήκαμε πως μπορούμε να αλλαζουμε μεταξύ μας και οι κοπελες δεν ειχαν πρόβλημα. Στην αρχή ολα φανταστικά, ουτε στις πιο τρελες μας φαντασιώσεις.
Μας χαλασε λιγο η φαση πως μιλούσαν πολυ μεταξύ τους οι κοπελες στα γερμανικά. Ηταν κάπως ξενερωμα να το κανεις και να ακους τα γερμανικά τους.
​
Μετα ξεκίνησαν λιγο να αγριεύουν και να πετάνε κατι “Sieg Heil!” και “Heil, mein Führer!” ή και “mach weiter mein Obergruppenführer!”
Εκει βαλαμε λιγο φρενο και την ειπα για στοματικό. Και εκει με κατουρησε στη μαπα!
​
\-Κατσε, λεω, στα καλα καθουμενα;
\-Ναι, λεει, την μαλακισμένη ναζί
\-Ρε συ μήπως σου ειπε κατι αλλο; μήπως δεν κατάλαβε τι ζήτησες;
\-Οχι ρε, οταν το ζητησα για στοματικό, αυτη με κοίταξε και μου επιβεβαίωσε και ολας “σουβα γρεκο?” και με κατούρησε η βλαμμένη!
​
Εκει κόλλησα, και μετα κατάλαβα…
​
\-Ρε συ του λεω, πες μου ακριβώς πως το ειπες…
\-Την ειπα “σουβα”…
​
Εκει ηταν το μεγαλο λαθος. Chuva (σουβα) ειναι η βροχή. Chupa (σουπα) ειναι το στοματικό…Chuva Greca, ειναι η “ελληνική βροχή” (golden showers)
Πολλα φετιχ στην Βραζιλια εχουν το συνθετικό ελληνικη-ο. Sexo greco(προκτικο), Beijo Greco(rim job), Chuva Greca(golden showers), Chuva Greca negra(κοπρολαγνεία)…
​
Πηγα και βρηκα της Γερμανίδες που απορούσαν τι έγινε (οι δικο μου κανανε φασαρία) και τις εξήγησα.
Εγινε η ιστορία της βραδιάς. Έγιναν διάσημοι οι συνάδελφοι.
​
Οταν φεύγαμε άκουσα απο μεσα να λενε δυνατά ολοι οι θαμώνες Chuva Greca! Chuva Greca!
​
​
Το προηγούμενο βραδύ που πήγαμε στο 4Χ4 οι δυο συνάδελφοι μου ειχαν το επεισόδιο με την βροχη, ειχε αποτελεσμα να μην θελουν να ξαναπάνε εκει. Δεν τους αδικώ, εξαλου ή κωλογριες πέτυχαν ή έφαγαν κατούρημα…ασε και το ρεζίλι σε ολο το μαγαζί.
​
Όποτε το πρωι στο καφε, σχεδιάζαμε τι θα μπορέσουμε να κάνουμε, αμα δεν παμε και πάλι στο πλοιο. Εκει μαθαμε τα νεα απο τον αρχιμηχανικό: Θα περιμένουμε τουλάχιστον αλλες 3 μερες λόγου φόρτου εργασίας στο λιμάνι, δεν υπήρχε ελεύθερο dock για να δέσει το πλοιο. Τρελη χαρα εγω και ο ενας συναδελφος (γιατι πληρωνόμαστε με την μερα) ο αλλος χτιπιοτανε (γιατι πληρωνόταν ταρίφα με την δουλειά, ανεξάρτητα απο μερες).
​
Ο αρχιμηχανικός (μουνοπανο)για να γλιτώσει λευτα απο την εταιρεια του, μας γυρισε το δωματια σε ημιδιαμονη, δηλαδη 20:00 μπαινουμε για υπνο και το πρωι 07:00 μας βγαζουνε απο τα δωματια, και καθόμασταν στο λόμπι.
Δεν μας πειραξε και παρα πολυ, γιατι ειμασταν στις βόλτες συνέχεια.
​
Ο αρχιμηχανικός βέβαια αρχιζε να περνει τηλεφωνα σε πρακτορες και λιμενικές αρχες και να ωρύετε, πως ειναι απαράδεκτο να μας καθυστερούν τόσο κτλ κτλ, σε σημειο μεχρι να τον κάνουν παρατήρηση απο το ξενοδοχείο να κάνει ησυχία. Εμεις είπαμε να φύγουμε για να μην μας πάρει την μπάλα και εμας τα καντήλια.
​
Πηγαμε μια βολτα στην κοποκαμπανα, για xυμο καρύδας ( [https://imgur.com/a/sjdUb1n](https://imgur.com/a/sjdUb1n) ), φαγαμε κατι μεζεδες και χτυπήσαμε μερικές παγωμένες μπύρες. Σημείωση, στην Βραζιλια οταν λεμε παγωμένες ειναι όντως παγωμένες, εχει μεχρι και μερικους κρυσταλλους απο παγο μεσα η μπυρα. Σε σερβιρουν σε μπουκαλι του λιτρου, και παντα με μόνωση γυρο απο το μπουκάλι για να μην ξεπαγώνει εύκολα
[https://imgur.com/a/otz8h5T](https://imgur.com/a/otz8h5T)
​
Μετα πηγαμε για φαγητό, φάγαμε σαν ζώα και γυρισαμε στο ξενοδοχείο, οπου ο μαλακας ηταν ακομα στα τηλεφωνα να βρίζει
​
Κατσαμε στον καναπέ στο λομπυ και προσπαθούσαμε να χωνέψουμε. Δεν, με τίποτα,με τοσο κρεας που φάγαμε ήμασταν για σοδες…Πηγα στο μπαρ και ζητησα τι υπαρχει. Εκει με πλησιασε μια τυπησα γυρο στα 60 (μέτρια προς άσχημη)που ηταν στο ξενοδοχείο και παρατήρησε ολη την φασαρια του μαλακα. Καταλαβε πως ελεγε για κάποιο πλοίο και για την καθυστέρηση. Επιασε πως μίλησε με πράκτορα και λιμεναρχείο, και με ρωτησε αν προσπάθησε να μιλήσει με τον cargo master του λιμανιου. Την ειπα πως δεν εχω και μεγαλη σχεση με αυτον, πως ειμαι υπεργολαβία οπως και οι άλλοι δυο.
​
Εκει την ρωτησα, πως καταλαβε ολα αυτα και πως ξερει τα πραγματα πως κινούνται.
​
\-Ειμαι η operation cargo master του λιμανιου, εγω κανονιζω ποιο πλοιο θα μπει μεσα και ποιο θα περιμενει!
​
Μου ειπε και ολας οτι βλεπει ποσο μαλακας ειναι ο αλλος και θελει να τον καθυστερήσει και αλλο επίτηδες. Με ρωταει αμα εχω προβλημα αμα καθυστερήσει και αλλο το πλοιο, λεω κανενα απολύτως, απλα ο ενας θα εχει προβλημα και δεν θα πληρωθει τις εξτρα μερες.
\-Αστο επανω μου! λεει. Να βρεθουμε το βραδυ για ποτα εξω και τα λεμε. Θα φυγει πρωτη αυτη στις 19:00 και θα αφησει μηνημα στην ρεσεπτιον που να παμε…Και φευγει. Ρωταω τον μπαρμαν αμα την ξερει την κυρια και μου λεει ναι ερχετε πολυ συχνα στο ξενοδοχείο και ειναι πολυ φραγκατη. Παντα αφηνει τρελα τιπ, και ειναι ατομο εμπιστοσύνης.
​
​
Το λεω στους αλλους και ειμαστε ολοι μεσα, εξαλου τι μπορεί να παει στραβα; ετσι δεν ειναι;
​
Όντως στις 18:00 κατεβαίνει αυτη και μπαινει σε μια Porsche 911 που την φερνει ο παρκαδόρος. Στις 19:00 ερχετε μια Chrysler για εμας και μας κανει νοημα ο μπαρμαν να μπουμε και κλεινει το ματι. Μας παει σε ενα εστιατόριο στην περιοχη Μεμλον του Ριο, (η ακριβότερη) και μας λεει να πουμε στην εισοδο οτι ειμαστε μαζι με την Silvia. Εκει μας παει σε πριβε σαλονι οπου εχαν ηδη αρχιζει να σερβιρουν ο,τι θες. Μας λεει και η Silvia να μην παρακάνουμε για θα πάμε μετά για χορο…
​
Μετα μπαίνουμε ολοι στην 911 και παμε στο LEVIANO BAR που επεζε κατι electro,gent-jazz. Γαματο μαγαζι. Και εκει μας το ξεφούρνισε:
\-Να σήμερα εχω γενεθλια, ειμαι μονη μου…δεν θελω να τα περασω ετσι…το κρεβατι μου ειναι κρυο…(ωχ να τα μας)
​
Τα συζητάμε, και τραβάμε κλήρο. Ειμαι ο τυχερος…ενταξη, λεω αλλες 7 μερες εδω, αλλα 700 ευρω πληρωμη, καλα περναμε, αξίζει. Θα σφιξω τα δοντια. Εμπειριες ειναι και αυτες…
​
Φευγουμε μετα απο 2 ωρες…
​
Παω στο δωμάτιο της, τεράστιο, σουιτα με 2 δωματια, 2 μπάνια και σαλόνι. Μου λεει να κατσω στο κρεβατι, και σε ενα δευτερόλεπτο βγάζει τα παντα. Όντως να παντα, μεχρι και τα βυζιά της! (ειχε προσθετικά που ητανε μαζι με τον στηθόδεσμο) Και ειχε δυο τεραστιες ουλες απο το σημειο τον θυλων (που απουσίαζαν) μεχρι και κατω απο τα πλευρα…και αλλη μια ουλη κατω απο τον αφαλό μεχρι την σχεδον στο επίμαχο σημείο.
​
Πλησίασε πολλή κοντά και με πιάνει απο τον σβέρκο και τραβαει για να την γλύψω κατω…Εκει βλεπω οτι το “πραγμα” της ηταν κακοξυρισμένο και οταν καποιες ασπρες τριχες πεταγόταν εδω και εκει. Σαν ενα δασος που περασε πυρκαγιά και καποια δέντρα να γλιτώσανε. Η αποθέωση ήτανε πως σε μια τρίχα κρεμόταν και ενα κομματάκι απο κωλόχαρτο…
​
Καταφερα την τελευταια στιγμη να χαμηλώσω λιγο το κεφαλι και να αποφύγω να πάει το στόμα μου εκει. Πηγε η μητη μου όμως, και δυστυχώς την αρεσε η ιδεα πολύ (την εχω μεγάλη ο άτιμος) Αμα κρίνω απο το τσουναμι ψαρίλας που μου ηρθε, πρεπει να τελείωσε μια φορα ετσι… Αναπνοές μονο απο το στομα, αλλα πρεπει να ρούφηξα το κωλόχαρτο…
​
Μετα με έσπρωξε στο κρεβατι και προσγειώθηκε στα παπαρια μου. Πριν προλαβω να αντιδρασω στον πονο, τον αρπαζει τον λουτσο και το βαζει μεσα…Ο ηχος που εκανε ο λουτσος καθώς εισήλθε στο καμένο δασος ηταν το ποιο αισχρό που εχω ακούσει ποτε. Κατι σαν ενα αγγούρι να μπαινει σε ενα γεματο βαζο απο μαγιονεζα…ξανα και ξανα, ενω η Silvia εκανε γκριμάτσες σαν να ετοιμαζόταν να χέσει.
​
Δεν μπόρεσα να τελιωσω, αυτη μάλλον αλλες δυο.
​
Έχοντας ζήση και αυτο πηγα στο δωμάτιο για βιολογικό καθαρισμό