>Bij vertrek geeft het personeel vaak als belangrijkste reden de hoge werkdruk, zegt Kruithof. “Een jeugdbeschermer heeft op dit moment te maken met 14 à 15 gezinnen. Dit zouden er eigenlijk 8 of 9 moeten zijn.” Een jeugdbeschermer in Rotterdam heeft op moment gemiddeld maar twee uur per week tijd voor een gezin. En dat is inclusief administratie en het zoeken naar passende hulp.
Ah, middle management.
“Minder mensen, dan maar meer werk per persoon.”
“Nog meer mensen vertrekken? Wat raar. Nou ja, dan maar nog meer gezinnen per persoon.”
“Enorme uitloop? Hoge werkdruk? Nou, dat zal dan de schuld van de krapte zijn!”
Als je 8 of 9 gezinnen per persoon hoort te hebben, dan had je het daar bij moeten laten. Je kan personeelstekort niet opvangen met onrealistische verwachtingen van je overgebleven personeel..
Niet geheel verrassend.
Het is het type beroep dat mensen aantrekt die veel van kinderen houden. Maar dit soort mensen zijn daar eigenlijk niet geschikt voor omdat ze niet tegen kinderleed kunnen. Met als gevolg dat ze ook weer snel afscheid moeten nemen om hun eigen mentale gezondheid te beschermen. Wat weer een grotere druk legt op resterende personeel en er een domino effect optreed.
Ik heb 8 jaar in de residentiële jeugdzorg gewerkt en heb ik januari de switch gemaakt naar de gemeente.
Waarom?
8 jaar gewerkt met alle feestdagen, verjaardagen van familie en vrienden, nooit een keer een dag vrij kunnen krijgen zonder een dienst te ruilen
Ik was er wel klaar mee om andermans kinderen op te voeden terwijl die van mij zich afvroegen waar ik was.
Het is noodzakelijk werk en bij vlagen ook heel dankbaar maar kwam salaris echt achtergesteld.
Alleen de gehandicaptenzorg heeft het nog slechter.
Onderbetaald zwaar werk doen?
Wie wil dat nou niet?
Publieke sector al jaren verwaarloosd: deel 260.
Problemen bij belangrijke organisatie, slachtoffers/patiënten de dupe.
6 comments
>Bij vertrek geeft het personeel vaak als belangrijkste reden de hoge werkdruk, zegt Kruithof. “Een jeugdbeschermer heeft op dit moment te maken met 14 à 15 gezinnen. Dit zouden er eigenlijk 8 of 9 moeten zijn.” Een jeugdbeschermer in Rotterdam heeft op moment gemiddeld maar twee uur per week tijd voor een gezin. En dat is inclusief administratie en het zoeken naar passende hulp.
Ah, middle management.
“Minder mensen, dan maar meer werk per persoon.”
“Nog meer mensen vertrekken? Wat raar. Nou ja, dan maar nog meer gezinnen per persoon.”
“Enorme uitloop? Hoge werkdruk? Nou, dat zal dan de schuld van de krapte zijn!”
Als je 8 of 9 gezinnen per persoon hoort te hebben, dan had je het daar bij moeten laten. Je kan personeelstekort niet opvangen met onrealistische verwachtingen van je overgebleven personeel..
Niet geheel verrassend.
Het is het type beroep dat mensen aantrekt die veel van kinderen houden. Maar dit soort mensen zijn daar eigenlijk niet geschikt voor omdat ze niet tegen kinderleed kunnen. Met als gevolg dat ze ook weer snel afscheid moeten nemen om hun eigen mentale gezondheid te beschermen. Wat weer een grotere druk legt op resterende personeel en er een domino effect optreed.
Ik heb 8 jaar in de residentiële jeugdzorg gewerkt en heb ik januari de switch gemaakt naar de gemeente.
Waarom?
8 jaar gewerkt met alle feestdagen, verjaardagen van familie en vrienden, nooit een keer een dag vrij kunnen krijgen zonder een dienst te ruilen
Ik was er wel klaar mee om andermans kinderen op te voeden terwijl die van mij zich afvroegen waar ik was.
Het is noodzakelijk werk en bij vlagen ook heel dankbaar maar kwam salaris echt achtergesteld.
Alleen de gehandicaptenzorg heeft het nog slechter.
Onderbetaald zwaar werk doen?
Wie wil dat nou niet?
Publieke sector al jaren verwaarloosd: deel 260.
Problemen bij belangrijke organisatie, slachtoffers/patiënten de dupe.
Meer op het journaal van 8.