Τι βλέπετε να αχνοφαίνεται στους ζωγραφικούς πίνακες;
To αριστερό είναι η κόκκινη (μουσταρδί) επανάσταση του γνωστού Νικηφόρου και όχι του Στάμου;
Γιατί αχνοφαίνεται ο Λένιν και η Κόκκινη πλατεία.
Λέω μήπως ο Θόδωρος ο Στάμος έκλεψε από το μόνο αληθινό ταλέντο.
Αυτό που κάθε φορά που κάποιος κάνει εμετό πάνω σε χαρτί και μετά το σκουπίζει με αλουμινόχαρτο καλείται καλλιτέχνης και το “έργο” μπαίνει σε έκθεση/πινακοθήκη ποτέ δεν το κατάλαβα.
Η μοντέρνα τέχνη δεν είναι τέχνη απλά ικανοποιεί το εγώ κάθε ψωνισμενου κουλτουριαρη
Reject modernity.
Τι έμπνευση… Μετά πρέπει να πέθανε από υπερκόπωση 🤣
όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε τα κατακερματισμένα σχήματα που κυριαρχούν στη σύνθεση και οι τρεις πίνακες έχουν την ίδια κυρίαρχη χρωματική τονικότητα που στηρίζεται στο διάλογο . Μετά από μια πρώιμη θητεία στη ζωγραφική του καμβά, στην αφαίρεση και στο κολλάζ, η τέχνη του κατακτά τον χώρο. Έχουν διαρρήξει την επιφάνεια του καμβά και χειρονομούν, άλλοτε απειλητικά άλλοτε παρακλητικά, επιζητώντας όχι μόνο μια θέση στο φως αλλά και το δικαίωμα να αρθρώσουν τον δικό τους λόγο, να διαμαρτυρηθούν.
Τέχνη bitches!
εχω μια πετσετα που την εχω μονο για οταν τον παιζω μηπως να γραφω πανω “dont try to smell it” και να παω να το εκθεσω σε κανα μουσειο μοντερνας τεχνης
Ξέχασες το /ς
Ειλικρινά ίσως είμαι ακούλτουρος, αλλά αυτό με την μοντέρνα τέχνη δεν μπορώ να το καταλάβω… Έχεις κάτι πίνακες που μπορεί να τους φτιάξει και ο 8χρονος ανιψιός μου και κάθονται όλοι και θαυμάζουν…
Εμένα μ αρέσουν. Είναι αισθητικά άρτια στο μάτι. Και δεν είναι κακό να βλέπουμε πράγματα που δεν είναι σαφή ή δεν τα καταλαβαίνουμε. Προσφέρουν ένα ερέθισμα και που αν το αφήσεις ελεύθερο σου δίνει την ευκαιρια να ταξιδέψεις με τη φαντασία σου κ τη σκέψη
Και πίσω από το πορτοκαλί ηλιοβασίλεμα, αχνοφαίνεται…
Όταν πήγα στην πινακοθήκη δεν μπήκα καν στο κόπο να πάω στον τελευταίο όροφο, ήξερα τι με περιμένει.
ITT: Γιατί οι ελληνικές πόλεις είναι κακασχημες.
Ξέπλυμα χρήματος / μειωμένη φορολογία.
Μ’αρεσει που οπότε ανεβαίνει έργο σύγχρονης(ή “σύγχρονης) τέχνης στο sub μαζεύονται όλοι να πουν την αποψαρα τους για το τι είναι τέχνη και τι όχι.
Μέχρι reject modernity διαβάσαμε(χωρίς να θέλω να στοχοποιησω τον συγκεκριμένο που το ειπε), που μοντερνιστες ήταν ο Monet, ο Picasso, ο Dali, ο Munch, ας πούμε. Απ’οτι φαίνεται ούτε αυτοί ήταν καλοί, έπρεπε 4 αιώνες μετά να ζωγραφιζουν όπως ο Michelangelo.
Ίσως, λέω ίσως, οι άσχετοι και οι δήθεν να μην είναι οι άνθρωποι που πέρασαν όλη τους τη ζωή μελετώντας και εξασκοντας την τέχνη τους, αλλά εσείς.
Ο αριστερος πινακας παντως ειναι αυθεντικος Παχατουριδης.
Πηγαίνετε σε όποιο χρωματοπωλείο θέλετε και δείτε τον πάγκο, τον τοίχο, την επιφάνεια τέλος πάντων που κάνουν δειγματισμό τις μπογιές και τα σπρέι.
Χίλιες φορές πιο ενδιαφέροντα έργα θα βρείτε εκεί.
Ήθελα να ήξερα ποιος θα πληρώσει εισιτήριο για να δει αυτά τα “έργα” αλλά μπορεί να είμαι και βλάχος και να μην πιάνω την τέχνη …
“καροτο στο ηλιοβασιλεμα”
Ρε φίλε είχα δει άνθρωπο να φτιάχνει προσομοίωση σπιτιού από κουρτίνες ΚΟΥΡΤΙΝΕΣ! Αυτό είναι ταλέντο, αυτό παίρνει χρόνο, κόπο και αντίληψη του τρισδιάστατου χώρου πόσο μάλλον ταλέντο.
Ένας πίνακας που φτιάχνω σε 2 λεπτά τι χρειάζεται οεο;
Παιδιά, εγώ γουστάρω κάποιος να βλέπει κάτι που δεν του αρέσει και να λέει “δεν μου αρέσει”, αλλά θα έλεγα κρατήστε λίγο και κάποια αμφιβολία. Προσπαθήστε λίγο να το εντάξετε σε ένα γενικότερο πλαίσιο, ιστορικό και καλλιτεχνικό και δείτε το και λίγο σαν παιχνίδι. Δηλαδή
Πχ. Ο αριστερά πίνακας μου θυμίζει Rothko. Έψαξα λίγο τον Στάμο και είναι περίπου σύγχρονος του Rothko (ο Rotho γεννήθηκε το 1903 και πέθανε το 1970, ο Στάμος το 1922 και πέθανε το 1992), επίσης είναι ελληνοαμερικανός και μάλιστα κατατάσσεται στους αφηρημένους εξπρεσιονιστές, όπως και ο Rothko. Άρα αμέσως τους εντάσεις σε ένα κοινό πλαίσιο, οπότε μπορείς να αναρωτηθείς, γιατί είναι σημαντικός ο Rothko; Μήπως για αυτό είναι σημαντικός (αν είναι) και ο Στάμος;
Γιατί ο Rothko είναι σημαντικός; Γενικά αν δείτε πίνακές του είναι περιλαμβάνουν λίγα χρώματα και κυρίως παίζουν με το μέγεθος (κάποιοι είναι τεράστιοι) και με την ένταση του χρώματος και τον συνδυασμό. Αυτό όμως από μόνο του δεν φτάνει. Το ενδιαφέρον είναι πως όταν ο Rothko ζωγράφισε έτσι, ήταν σε μία εποχή που έπαιζαν πολύ άλλα είδη ζωγραφικής, όπως εξπρεσιονισμός και μπαχάους. Ο Rothko και άλλοι έρχονται και σου λένε εγώ αυτό το απορρίπτω και εστιάζω στο βασικότερο, στο χρώμα. Και προσπαθώ να αποδώσω με ένα χρώμα ή ελάχιστα χρώματα ένα απλό συναίσθημα. Αλλά παίζοντας με την κατασκευή του χρώματος (ο Rothko χρησιμοποιούσε αβγό στην μπογιά του πχ) και με το μέγεθος του πίνακα (να καλύπτει έναν ολόκληρο τοίχο) προσπαθεί να δημιουργήσει μία βιβλική κατάνυξη, ένα επιβλητικό κομμάτι.
Έρχεται ο Στάμος και κάνει κάτι παρόμοιο. Ο ίδιος φαίνεται να εστιάζει όχι στο χρώμα σαν συναίσθημα, αλλά στο χρώμα σαν απεικόνιση του γήινου. Ο αριστερά πίνακας πχ είναι φυσικά πορτοκαλί, αλλά δεν είναι το τέλειο μονοκόματο πορτοκαλί του paint. Έχει σημάδια, έχει χαρακιές. Εγώ σκέφτομαι πως μοιάζει με τη φλούδα του πορτοκαλιού όπως πας να το ξύσεις για να βγει. Μήπως αυτό ταιριάζει με την γήινη θεματική του Στάμου; Μήπως κάτι άλλο; Σε βάζει να σκεφτείς όμως. Και το μικρότερο μέγεθος του καμβά μπορεί να λειτουργήσει σαν ένα σχόλιο για την μετάβαση από το επιτακτικό, μεγαλοπρεπές βιβλικό συναίσθημα του Rothko, σε κάτι μικρό και γήινο όπως ένα πορτοκάλι. Οπότε όταν σκέφτομαι το έργο του Στάμου σε διάλογο με το έργο του Rothko, ξαφνικά ο Στάμος μιλάει με τα ίδια μέσα για κάτι διαφορετικό. Ο Rothko ζωγραφίζει αρχέγονα αισθήματα ενώ ο Στάμος ζωγραφίζει βασικά γήινα υλικά. Οπότε βλέπω το ίδιο εργαλείο (το στυλ αυτό) να χρησιμοποιείται για να μιλήσει για κάτι άλλο. Υπάρχει ένας διάλογος ανάμεσα σε ομότεχνους που χρησιμοποιούν παρόμοιο στυλ, αλλά διαφορερική κλίμακα, θεματολογία και εστίαση.
tl;dr εκείνη την εποχή, με βάση τα υπάρχοντα ρεύματα ζωγραφικής και τις υπάρχουσες επιρροές της εποχής τους, αυτοί οι πίνακες είχαν κάτι να πουν. Μπορεί να έχουν να πουν κάτι και σήμερα. Δεν λέω πως είναι καλοί ή πως δεν είναι καλοί, απλά όταν σκέφτέσαι και το ιστορικό / καλλιτεχνικό πλαίσιο της εποχής τότε κάπως αποκτούν περισσότερο βάθος από το “lol paint.exe go brrrrrr”.
Διακρίνω επιρροές από Μοέμπιους/Μαέβιους Παχατουρίδη, ή είναι ιδέα μου;
Ωραίο (ξέπλυμα χρήματος) πράμα η τέχνη ρε παιδί μου.
Ειδικά αυτός δεξιά, είναι όλα τα λεφτά.
Δε βλεπεται τον ηλιο που φωτιζει τη φυση ενω στα δεξια καραδοκει το σκοτος και το αιμα; Δηλαδη αν σας τα ζωγραφισει σαν φωτογραφια, ειναι καλλιτεχνης, ενω αν κινησει νου και συναισθημα για να καταληξει στο ιδιο συγκινητικο αποτελεσμα μεσω του συμβολισμου, δεν ειναι καλλιτεχνης;
25 comments
Τι βλέπετε να αχνοφαίνεται στους ζωγραφικούς πίνακες;
To αριστερό είναι η κόκκινη (μουσταρδί) επανάσταση του γνωστού Νικηφόρου και όχι του Στάμου;
Γιατί αχνοφαίνεται ο Λένιν και η Κόκκινη πλατεία.
Λέω μήπως ο Θόδωρος ο Στάμος έκλεψε από το μόνο αληθινό ταλέντο.
Αυτό που κάθε φορά που κάποιος κάνει εμετό πάνω σε χαρτί και μετά το σκουπίζει με αλουμινόχαρτο καλείται καλλιτέχνης και το “έργο” μπαίνει σε έκθεση/πινακοθήκη ποτέ δεν το κατάλαβα.
Η μοντέρνα τέχνη δεν είναι τέχνη απλά ικανοποιεί το εγώ κάθε ψωνισμενου κουλτουριαρη
Reject modernity.
Τι έμπνευση… Μετά πρέπει να πέθανε από υπερκόπωση 🤣
όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε τα κατακερματισμένα σχήματα που κυριαρχούν στη σύνθεση και οι τρεις πίνακες έχουν την ίδια κυρίαρχη χρωματική τονικότητα που στηρίζεται στο διάλογο . Μετά από μια πρώιμη θητεία στη ζωγραφική του καμβά, στην αφαίρεση και στο κολλάζ, η τέχνη του κατακτά τον χώρο. Έχουν διαρρήξει την επιφάνεια του καμβά και χειρονομούν, άλλοτε απειλητικά άλλοτε παρακλητικά, επιζητώντας όχι μόνο μια θέση στο φως αλλά και το δικαίωμα να αρθρώσουν τον δικό τους λόγο, να διαμαρτυρηθούν.
Τέχνη bitches!
εχω μια πετσετα που την εχω μονο για οταν τον παιζω μηπως να γραφω πανω “dont try to smell it” και να παω να το εκθεσω σε κανα μουσειο μοντερνας τεχνης
Ξέχασες το /ς
Ειλικρινά ίσως είμαι ακούλτουρος, αλλά αυτό με την μοντέρνα τέχνη δεν μπορώ να το καταλάβω… Έχεις κάτι πίνακες που μπορεί να τους φτιάξει και ο 8χρονος ανιψιός μου και κάθονται όλοι και θαυμάζουν…
Εμένα μ αρέσουν. Είναι αισθητικά άρτια στο μάτι. Και δεν είναι κακό να βλέπουμε πράγματα που δεν είναι σαφή ή δεν τα καταλαβαίνουμε. Προσφέρουν ένα ερέθισμα και που αν το αφήσεις ελεύθερο σου δίνει την ευκαιρια να ταξιδέψεις με τη φαντασία σου κ τη σκέψη
Και πίσω από το πορτοκαλί ηλιοβασίλεμα, αχνοφαίνεται…
Όταν πήγα στην πινακοθήκη δεν μπήκα καν στο κόπο να πάω στον τελευταίο όροφο, ήξερα τι με περιμένει.
ITT: Γιατί οι ελληνικές πόλεις είναι κακασχημες.
Ξέπλυμα χρήματος / μειωμένη φορολογία.
Μ’αρεσει που οπότε ανεβαίνει έργο σύγχρονης(ή “σύγχρονης) τέχνης στο sub μαζεύονται όλοι να πουν την αποψαρα τους για το τι είναι τέχνη και τι όχι.
Μέχρι reject modernity διαβάσαμε(χωρίς να θέλω να στοχοποιησω τον συγκεκριμένο που το ειπε), που μοντερνιστες ήταν ο Monet, ο Picasso, ο Dali, ο Munch, ας πούμε. Απ’οτι φαίνεται ούτε αυτοί ήταν καλοί, έπρεπε 4 αιώνες μετά να ζωγραφιζουν όπως ο Michelangelo.
Ίσως, λέω ίσως, οι άσχετοι και οι δήθεν να μην είναι οι άνθρωποι που πέρασαν όλη τους τη ζωή μελετώντας και εξασκοντας την τέχνη τους, αλλά εσείς.
Ο αριστερος πινακας παντως ειναι αυθεντικος Παχατουριδης.
Πηγαίνετε σε όποιο χρωματοπωλείο θέλετε και δείτε τον πάγκο, τον τοίχο, την επιφάνεια τέλος πάντων που κάνουν δειγματισμό τις μπογιές και τα σπρέι.
Χίλιες φορές πιο ενδιαφέροντα έργα θα βρείτε εκεί.
Ήθελα να ήξερα ποιος θα πληρώσει εισιτήριο για να δει αυτά τα “έργα” αλλά μπορεί να είμαι και βλάχος και να μην πιάνω την τέχνη …
“καροτο στο ηλιοβασιλεμα”
Ρε φίλε είχα δει άνθρωπο να φτιάχνει προσομοίωση σπιτιού από κουρτίνες ΚΟΥΡΤΙΝΕΣ! Αυτό είναι ταλέντο, αυτό παίρνει χρόνο, κόπο και αντίληψη του τρισδιάστατου χώρου πόσο μάλλον ταλέντο.
Ένας πίνακας που φτιάχνω σε 2 λεπτά τι χρειάζεται οεο;
Παιδιά, εγώ γουστάρω κάποιος να βλέπει κάτι που δεν του αρέσει και να λέει “δεν μου αρέσει”, αλλά θα έλεγα κρατήστε λίγο και κάποια αμφιβολία. Προσπαθήστε λίγο να το εντάξετε σε ένα γενικότερο πλαίσιο, ιστορικό και καλλιτεχνικό και δείτε το και λίγο σαν παιχνίδι. Δηλαδή
Πχ. Ο αριστερά πίνακας μου θυμίζει Rothko. Έψαξα λίγο τον Στάμο και είναι περίπου σύγχρονος του Rothko (ο Rotho γεννήθηκε το 1903 και πέθανε το 1970, ο Στάμος το 1922 και πέθανε το 1992), επίσης είναι ελληνοαμερικανός και μάλιστα κατατάσσεται στους αφηρημένους εξπρεσιονιστές, όπως και ο Rothko. Άρα αμέσως τους εντάσεις σε ένα κοινό πλαίσιο, οπότε μπορείς να αναρωτηθείς, γιατί είναι σημαντικός ο Rothko; Μήπως για αυτό είναι σημαντικός (αν είναι) και ο Στάμος;
Γιατί ο Rothko είναι σημαντικός; Γενικά αν δείτε πίνακές του είναι περιλαμβάνουν λίγα χρώματα και κυρίως παίζουν με το μέγεθος (κάποιοι είναι τεράστιοι) και με την ένταση του χρώματος και τον συνδυασμό. Αυτό όμως από μόνο του δεν φτάνει. Το ενδιαφέρον είναι πως όταν ο Rothko ζωγράφισε έτσι, ήταν σε μία εποχή που έπαιζαν πολύ άλλα είδη ζωγραφικής, όπως εξπρεσιονισμός και μπαχάους. Ο Rothko και άλλοι έρχονται και σου λένε εγώ αυτό το απορρίπτω και εστιάζω στο βασικότερο, στο χρώμα. Και προσπαθώ να αποδώσω με ένα χρώμα ή ελάχιστα χρώματα ένα απλό συναίσθημα. Αλλά παίζοντας με την κατασκευή του χρώματος (ο Rothko χρησιμοποιούσε αβγό στην μπογιά του πχ) και με το μέγεθος του πίνακα (να καλύπτει έναν ολόκληρο τοίχο) προσπαθεί να δημιουργήσει μία βιβλική κατάνυξη, ένα επιβλητικό κομμάτι.
Έρχεται ο Στάμος και κάνει κάτι παρόμοιο. Ο ίδιος φαίνεται να εστιάζει όχι στο χρώμα σαν συναίσθημα, αλλά στο χρώμα σαν απεικόνιση του γήινου. Ο αριστερά πίνακας πχ είναι φυσικά πορτοκαλί, αλλά δεν είναι το τέλειο μονοκόματο πορτοκαλί του paint. Έχει σημάδια, έχει χαρακιές. Εγώ σκέφτομαι πως μοιάζει με τη φλούδα του πορτοκαλιού όπως πας να το ξύσεις για να βγει. Μήπως αυτό ταιριάζει με την γήινη θεματική του Στάμου; Μήπως κάτι άλλο; Σε βάζει να σκεφτείς όμως. Και το μικρότερο μέγεθος του καμβά μπορεί να λειτουργήσει σαν ένα σχόλιο για την μετάβαση από το επιτακτικό, μεγαλοπρεπές βιβλικό συναίσθημα του Rothko, σε κάτι μικρό και γήινο όπως ένα πορτοκάλι. Οπότε όταν σκέφτομαι το έργο του Στάμου σε διάλογο με το έργο του Rothko, ξαφνικά ο Στάμος μιλάει με τα ίδια μέσα για κάτι διαφορετικό. Ο Rothko ζωγραφίζει αρχέγονα αισθήματα ενώ ο Στάμος ζωγραφίζει βασικά γήινα υλικά. Οπότε βλέπω το ίδιο εργαλείο (το στυλ αυτό) να χρησιμοποιείται για να μιλήσει για κάτι άλλο. Υπάρχει ένας διάλογος ανάμεσα σε ομότεχνους που χρησιμοποιούν παρόμοιο στυλ, αλλά διαφορερική κλίμακα, θεματολογία και εστίαση.
tl;dr εκείνη την εποχή, με βάση τα υπάρχοντα ρεύματα ζωγραφικής και τις υπάρχουσες επιρροές της εποχής τους, αυτοί οι πίνακες είχαν κάτι να πουν. Μπορεί να έχουν να πουν κάτι και σήμερα. Δεν λέω πως είναι καλοί ή πως δεν είναι καλοί, απλά όταν σκέφτέσαι και το ιστορικό / καλλιτεχνικό πλαίσιο της εποχής τότε κάπως αποκτούν περισσότερο βάθος από το “lol paint.exe go brrrrrr”.
Διακρίνω επιρροές από Μοέμπιους/Μαέβιους Παχατουρίδη, ή είναι ιδέα μου;
Ωραίο (ξέπλυμα χρήματος) πράμα η τέχνη ρε παιδί μου.
Ειδικά αυτός δεξιά, είναι όλα τα λεφτά.
Δε βλεπεται τον ηλιο που φωτιζει τη φυση ενω στα δεξια καραδοκει το σκοτος και το αιμα; Δηλαδη αν σας τα ζωγραφισει σαν φωτογραφια, ειναι καλλιτεχνης, ενω αν κινησει νου και συναισθημα για να καταληξει στο ιδιο συγκινητικο αποτελεσμα μεσω του συμβολισμου, δεν ειναι καλλιτεχνης;