Tienduizenden mensen die arbeidsongeschikt zijn, leven in armoede door de WIA: ‘Menselijke maat is ver te zoeken’

5 comments
  1. De tekst vergeet te benoemen waardoor het percentage bepaald word, daar ligt voor mij het grootste probleem.

    Ze kijken namelijk naar wat je belemmeringen zijn en aan de hand daarvan worden er 3 banen gekozen die je nog kan doen. Daarvan
    word het middelste salaris bekeken en dit word vergeleken met je sv-loon (berekening van je salaris incl vakantietoeslag, 13e maand etc) en wat je minder verdiend bepaald je afkeuring.

    Zo word er niet gekeken of je je huidige werk nog kan doen voor minder uur. Ook word er niet gekeken naar beschikbare vacatures in je regio. En je moet maar geluk hebben dat de arts je beperkingen mee neemt.

    Stel je voor dat je voor een laag loon 40 uur werkt, en je kan nog maar deels je werk uitvoeren, dan is de kans groot dat je werk kan doen waarbij je, op basis van 40 uur meer verdient. Je zal dan nooit die 35% halen. Maar als je veel verdient, is de kans groter dat je die 35% aan salaris verlies haalt.

    Aan de andere kant, als je bijvoorbeeld een whiplash hebt, is het medisch niet aantoonbaar dat je iets mankeert en zal de arts minder belemmeringen noteren dan waar je echt last van hebt. Wat resulteert in beroepen die nooit voor 40 uur kan doen, maar waar je afkeuringspercentage lager uitvalt.

    Het hele systeem is gericht op standaard vragenlijstje en er is niets menselijks aan. Je word niet gehoord en vragen worden niet beantwoord en het duurt enorm lang voor je uitslag hebt. Het draagt totaal niet bij aan mensen deel te kunnen laten nemen aan de arbeidsmarkt en maatschappij.

  2. Wat niet wordt genoemd is dat iemand die psychiatrisch ziek is niet 100% afgekeurd kan worden tenzij diegene opgenomen is. Mijn patiënt vertelde huilend uit schaamte bij de verzekeringsarts dat standaard zelfzorg hem vaak niet lukt. Hoe moet je 5 uur per week werken als wassen of slapen niet eens dagelijks lukt.

    Het systeem is te lelijk voor woorden. En de verzekeringsarts en arbeidsdeskundige wezen naar elkaar voor hoe ver mijn patiënt was afgekeurd. Ze durfden er beide zelf geen verantwoordelijkheid voor te nemen naar mijn patiënt.

  3. Mja. Ik zat in een burnout, en kon maar 6 uur per week werken en dat in een kringloopwinkel. Voor de aanvraag van de WIA kreeg ik een telefoontje van een verzekeringsarts van het UWV en die concludeerde dat ik geen urenbeperking had in hoeveel ik kon werken, en de computer gaf aan dat als ik 40 uur ging werken in een fabriekshal voor staalindustrie, ik genoeg zou verdienen. Dus daarom geen WIA.

    Dit was compleet onmogelijk voor me. Ik had geen energie of concentratie om me om te scholen. En niet om van 6 naar 40 uur te gaan in 1 stap. In bezwaar gegaan, en na 3 maanden opnieuw afgewezen door een andere arts van het UWV die dacht dat ik loog.

    Wat ik uiteindelijk heb gedaan is een standaard WW uitkering aanvragen en in een half jaar tijd thuis mijn uren opgebouwd met werken achter een computer van 6 tot 28 uur terwijl ik deed alsof ik solliciteerde. Uiteindelijk mijn oude functie weer op kunnen pakken.

    Maarja het UWV heeft me alleen maar meer stress opgeleverd waardoor mijn herstel alleen maar langer duurde.

Leave a Reply