Ένας Ρωμιός ταξιδεύει στον κόσμο, Part 4. Κιότο / Ιαπωνία.

Ένας Ρωμιός ταξιδεύει στον κόσμο, Part 4. Κιότο / Ιαπωνία.

​

**Disclaimer:**

**Αυτο δεν ειναι νεο ποστ, ούτε κάποια προσπάθεια να μαζέψω καρμα, αλλα επειδή εχω λιγο ενα θεμα με την ομοιομορφία και την οργάνωση απλα εκανα μια επεξεργασία σε αυτο το ποστ για να συμβαδίζει με την μορφη που εχουν τα επομενα.**

**Αργότερα οταν θα πιάσουμε το παρτ 20 και κανω και ενα κατάλογο με αναφορες στα ποστ.**

**Και θα συνεχίσουμε ετσι μεχρι τα επόμενα 20.**

​

*REMIX*

​

Αυτό θα είναι λίγο μεγαλύτερο θέμα, γιατί…. Ιαπωνία! Το απόλυτο κοινωνιολογικό χάσμα από την Ελλάδα. Οτιδήποτε κάνουμε σωστά, εκεί είναι λάθος και αντίστροφα. Αγαπημένη Χώρα με Χ κεφαλαίο. Η επιτομή της κομψότητας, οργάνωσής και αποτελεσματικότητα. Και ανωμαλίας.

​

Πήγα εκεί με 10 συναδέλφους από πολλές χώρες οπότε από μόνοι μας είμασταν για δέσιμο. Με πτήση της Qatar με ενδιάμεση σταση Doha. Εκεί τα πράγματα δεν πήγαν καλά. Μας πέρασαν για τρομοκρατική οργάνωση μάλλον. Ξεβράκωμα και cavity search (κωλοδαχτυλο στην δημοτική).

​

Μετά από αυτήν την πολύ ευχάριστη έκπληξη μας ανεβάζουν στο αεροπλάνο. Εκεί που λέμε πάμε για ύπνο και αναλογιζόμενοι την πρόσφατη χαμένη αθωότητα μας…μας ανακοινώνουν ότι υπάρχει πρόβλημα και πρέπει να αλλάξουμε αεροπλάνο. Κατεβήκαμε και κοιτούσαμε μήπως ταξιδεύει μαζί μας ο Κούλης.

​

Ξανά στο αεροδρόμιο και μετά από μια ώρα ακούμε τα ονόματά μας στα μεγάφωνα…πάμε να δούμε τι μας θέλουν και μας λένε ότι υπάρχει κάτι σε μια βαλίτσα που δεν τους άρεσε και πρέπει να κάνουν έλεγχο. Τελικά ήταν ένα εξειδικευμένο εργαλείο που είχε ένας συνάδελφος που δεν τους άρεσε. Έδωσε κάποια χαρτιά και τακτοποιήθηκε το θέμα χωρίς εκ νέου κωλοδαχτυλο, προς την λύπη ενός συναδέλφου.

​

Ανεβάζουν τα ζώα (εμείς) στο αεροπλάνο και πετάμε. Ξύπνησα στην Ιαπωνία, Τόκιο.

​

Εκεί μας λένε ότι πρέπει να πάρουμε λεωφορείο για Κιότο, μετά τρένο για μια μικρή πόλη εκεί κοντά. Κάποιοι θέλουν να καπνίσουν πριν το λεωφορείο, και εκεί που πάνε να ανάψουν τσιγάρο έξω από το αεροδρόμιο, πετάγεται έντρομοι μερικοί Ιάπωνες που ήρθαν να μας βρουν.

Απαγορεύεται λέει. Το τσιγάρο μόνο σε ιδιαίτερα σημεία.

Και σε εξωτερικούς χώρους δεν επιτρέπεται.

(Μετά μάθαμε ότι δεν είναι ακριβώς έτσι αλλά σε πολυσύχναστο χορούς είναι καλύτερα να μην καπνίζει κανείς)

​

Φτάνουμε νεκροί στο “ξενοδοχείο”

​

… Τα εισαγωγικά είναι γιατί οι Ιάπωνες δεν το έλεγαν hotel αλλά dormitory. Αμέσως σκέφτηκα τα χειρότερα. Αλλά πάλι καλά, τα δωμάτια ήταν μικρά μεν, ίσα ίσα ένα κρεβάτι, ένα γραφείο και ένας νιπτήρας. Καθαρά, πολύ. Χεστρα πουθενά…Μας κατεβάζουν για ενημέρωση. Μας είχε αναλάβει η ioko.

​

Ioko. Δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ. Ήταν κάτι σαν προφητεία. “Θα είναι σαν Γιαπωνέζα, αλλά δεν θα είναι.” (Trade mark , Παϊσίος)

​

Δύο μέτρα. Ξανθιά με σμαράγδι σκιστά μάτια. Μακριά ισια μαλλιά μέχρι μέση. Στιλέτο με δερμάτινο παντελόνι και μετάξι πουκαμίσα χωρίς στηθόδεσμο.

Ήταν μισό Australian μισό Γιαπωνέζα. Τέλεια Αγγλικά, που είναι θέμα στην Ιαπωνία.

Μας έλεγε κάποιους κοινωνικούς κανόνες για να μην κάνουμε καμιά μαλακια.

​

Όχι σωματική επαφή με τους άλλους, όχι χειραψία. Στους άνδρες να κοιτάμε έντονα στα μάτια, στις γυναίκες με τίποτα. Να μην μιλάμε έντονα. Να μην φυσάμε την μύτη, αλλά να την ρουφάμε…

​

Και άλλα πολλά, αλλά όλοι απλά την κοιτούσαμε και μας έτρεχαν τα σάλια. Τα μισά τα χάσαμε.

​

​

Κάποια φαση λεει για τον κανονισμό της κοινόχρηστης τουαλέτας. Εκεί ξύπνησα.

​

Ιαπωνία, η χωρα του ανατέλλοντος ηλιου και του κοινοχρήστου χεσίματος

​

Εκει στο dormitory για καποιο λογο υπηρχε κοινόχρηστη τουαλέτα. Πρωτα μια αιθουσα για να βγαζεις τα ρουχα. Μετα μια μεγαλη αιθουσα, που ειχε μια σειρα απο χεστρες, ΧΩΡΙΣ πορτες και διαχωριστικα. Σε αλλο τοιχο, σειρες απο χαμηλά ντουζ που πλένεσαι καθιστός σε πλαστικές καρέκλες. Και αλλου μια μεγαλη εσωτερική πισίνα με καυτο νερο και αλατα.

​

Υποτίθεται πως πρωτα κανεις ενα γρηγορο ντουζ, μετα πας και μουλιάζεις στην πισινα σαν αστακός (παρεα με τους Ιαπωνες που μουλιάζουν τα παπαρια τους και το γαριδακι που εχουν για πεος) και τελος ξεπλένεσαι στο ντουζ και φευγεις.

​

Θεμα: Γιαπωνέζικες πουτσες.

​

Ναι, ειναι μικρες. ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΕΣ.

​

Υπαρχει περίπτωση να μην της δεις απο την τριχα. Και δεν εχουν και πολλες τριχες. Εχουν πρόβλημα, μεγαλο. (ή μικρο καλύτερα)

​

Εκει νιώθεις σαν πρωταγωνιστές σε πορνοταινίες και ας μην την εχεις μεχρι το γόνατο. Αλλα ειναι άβολα, γιατι σε καρφώνουνε ολοι, μερικοί μάλιστα θελουν να βγαλουν και φωτογραφίες!

​

Το μεγαλο προβλημα ειναι να θελεις να χεσεις και ο διπλα Ιάπωνας να θελει να σε πιανει κουβεντα για το πεος σου. ΔΕν…με τίποτα…

​

Οταν τους ρωτησα για τις χεστρες και την απουσια των χωρισμάτων, ειπαν πως βοηθά την ομαδικη εργασια και το σμίξιμο τον δεσμων. Εμενα το μονο πραγμα που σφίχτηκε, ηταν η κωλοτρυπίδα μου.

​

Μετα απο λιγο ξεκουραση στην απίστευτη κρεβατοκάμαρα που είχαμε στην διαθεση μας λεει η ioko οτι θα μας αναλαβει καποιος low level executive γραφιάς, για μια βολτα και ελαφρύ ποτο. Δυστυχώς ηταν η τελευταία φορα που ειδαμε την θεα.

​

Ερχετε ο τυπος, στην ωρα του, και μας παει εκει κοντα σε ενα “μπαρακι”. Οχι, τα εισαγωγικά δεν ειναι τίποτα πονηρά, απλα οι Ιάπωνες εχουν περιεργη νοοτροπία για ολα.

​

Για αυτους “να παμε στο μπαρακι, να πουμε καποια μαλακια, κανενα ποτακι”

​

Ειναι:

​

Ενα μαγαζι, χωρις καμια διακόσμηση, ενα μπαρ στην γωνια, μερικα τραπεζια απλα, απλες καρεκλες (σαν μια κουζινα σπιτιου ας πουμε) καμια 10 τυποι με κουστούμια (παντα) καμένοι στον εγκέφαλο απο την δουλεια….και….χωρις μουσικη! Ουτε κοπελες!

​

​

​

Ετσι, λεει ο γραφιάς που ηταν μαζι μας που το ελεγαν και Shinotaki και απο πανω, ξεδίνουν μετα την δουλεια (τρελα γουστα μιλάμε) μιλάνε για την δουλεια, (κόλλημα) και δεν εχουν γυναικες να τους αποσπούν απο το κεφι τους (την μιζέρια δηλαδη). Προφανως μετα πανε σπιτι, τραβανε μια χοντρη και λυποθυμουν.

​

Κατσαμε λιγο και φύγαμε, σχολιάζοντας οτι μαλλον εδω θα αυτοκτονήσουμε.

​

Στο δωμάτιο πια, με ειχε πιασει μαλακια, λεω δεν γινεται αυτο θα βγω παλι εξω και θα γυρναω. Οντως στα 30 λεπτα βρήκα ειναι μαγαζι που ελεγε απο εξω girl bar! Παίρνω τηλέφωνο τους αλλους αλλα ειχαν ξεραθεί.

​

​

​

Μπαινω μεσα, μακροστενο μαγαζι, ενα μπαρ κατα ολο το μηκος, 5 άντρες εντελώς ζαντα και 7(!) κοπελες πισω απο το μπαρ.

​

Κάθομαι και έρχεται τρέχοντας μια κοπελα και σκαει ενα χαμογελο και λεει “κατι” δεν καταλαβα χριστό.

​

Πετάγεται ο ζαντας διπλα μου και λεει “ποση ωρα”…

Όπα εδω ειμαστε… ξερω εγω, μια δυο…

Μεταφραζει αυτος και χαρα η κοπελα

(εγω να δεις)

Μου λεει

\-Γυρο στα 60 δολαρια.

Οκ τζαμι σκέφτομαι.

Παλι μου λεει κατι η κοπελα, και ο ζαντομεταφραστής λεει χωρις καν να γυρισει το κεφαλι

\-“τι να σου βαλει για ποτο;”

\-Σακε, εγω (στην Ρωμη κανεις οπως οι Ρωμαιοι).

Την κανω νοημα ποσο για το ποτο και με κοιτά περίεργα.

Ξανα. Τιποτα, απλα χαμογελαει.

Γυρναω στον ζαντα, που ειχε αρχιζει να λιώνει σιγα σιγα, τον ρωταω ποσο κανει το ποτο.

​

Με κοιταει, δεν μιλαει, κλείνει τα ματια, και μετα απο λιγο τα ξανα ανοίγει, σαν να ευχόταν να ειχα εξαφανιστεί.

Με προφανή απογοήτευση που δεν του εκανα την χαρη, λεει “πλήρωσες για δυο ωρες ποτο και κουβεντα”.

​

Κάτσε η κοπέλα ηρθε για κουβέντα?!??! Ο Ζαντας με απορία λεει “τι περίμενες δλδ?”

​

…

​

Εκατσα δυο ωρες, πηρα και μερικα ακομα ποτα. Στην πορτα οατν εφευγα, ακουω ολες οι κοπελες να με χαιρετάνε χαρουμενα και γυρναω και βλεπω 7 χαμογελα και την ζαντα να εχει κουραδιασει σε μια πολυθρόνα.

​

Θα γράψω και αυτό το κείμενο για το Κιότο, και μετά θα αλλάξουμε θέμα για να μην είμαι κουραστικός. Και επειδή είναι και επίκαιρο και διφορούμενο…. Ουκρανία.

​

Το επόμενο πρωί ξύπνησα σχετικά εύκολα, δεδομένων των συνθηκών. Κατεβαίνω για breakfast, και βλέπω ένα μπουφέ με ρύζι, κάτι φύκια βρασμένα, ωμά αυγά και άλλα που δεν θυμάμαι. Δυτικό είδους breakfast πουθενά. Ούτε καφέ. Μπούκωμα με το ρύζι, δοκίμασα και λίγο τα φύκια, δεν ήταν και άσχημα. Είχαν γεύση σαν ραδίκια.

​

Μαζευόμαστε στο λόμπι και μας λένε ότι θα πάμε για εκπαίδευση σε άλλο κτίριο με τα πόδια 20 λεπτά από εκεί. Ωραία θα δούμε και λίγο την πόλη. Σημειώνεται πως πρακτικά είμαστε στην βιομηχανική περιοχή του Κιότο αλλά όχι μέσα στην πόλη του Κιότο. (Σαν να είσαι στο Κιότο ανά δεν θα είσαι ® Παϊσίος)

​

Δεν έχω δει στην ζωή μου τόσο καθαρή πόλη. Ενώ τα κτίρια φαίνονται ότι είναι παλαιά, είναι τα πάντα πεντακάθαρα. Το πιο εξωφρενικό για τα δυτικά δεδομένα, ήταν πως η πόλη είχε πολλά κανάλια υπερχείλισης για όμβριων νερών. Αλλά στα νερά των καναλιών υπήρχαν ψάρια! Μάλιστα πολλά και μεγάλα.(θα βάλω φωτογραφίες)

​

Περάσαμε και από ένα σταθμό πυροσβεστικής όπου οι άνθρωποι έκαναν κάθε μέρα ασκήσεις. Σειρήνα, έτρεχαν στο όχημα, φεύγουν, κάνουν ένα γύρο στην πόλη, πίσω, απλώνουν τις μάνικες, μαζεύουν και μετά από 2 ώρες τα ίδια. Δεν σχολιάζω κάποιους πυροσβέστες κάποιας χώρας της Ευρώπης, να μην γίνω κακός.

​

Φτάνουμε στο κτίριο της εκπαίδευσης, μας βάζουν σε μια αίθουσα όλους μαζί και στις 09:05 ακριβώς στο πρόγραμμα έρχεται ο Ιάπωνας να μας διευρύνει το μυαλό.

​

Χαίρομαι που είστε εδώ, μπλα μπλα, μας τιμά η παρουσία σας, μπλα μπλα, ονομάζομαι Κουράδα. (Κόλλημα εμείς) Τυπικά στην Ιαπωνία πρέπει να αναφέρουμε τον άλλο με το “σαν” στο τέλος για δείγμα σεβασμού αλλά εγώ δεν έχω πρόβλημα καταλαβαίνω ότι έχετε την συνήθεια να λέτε “κύριε” οπότε μπορείτε να με φωνάζετε κύριε κουράδα, αντί για κουράδα σαν, που είναι το τυπικό εδώ. (Ακόμα σε σοκ εμείς, κρατιόμαστε)

​

Πετάγεται ο Βαγγέλης (rip καλέ μου φίλε) Δηλαδή κύριε κουράδα, το “σαν” είναι κάτι ας πούμε τι αντίστοιχο του “κύριε”; Κάπως έτσι…λέει ο Ιάπωνας. Μπορούμε να κάνουμε έναν συμβιβασμό, και να σας απευθύνουμε το λόγο όπου αντί για κύριο να χρησιμοποιηθεί το “σαν” οπότε αντί για “κύριε κουράδα” θα σας λέμε “σαν κουράδα”;

​

Δεν αντέξαμε το πλήγμα αυτό. Πέσανε κάτω από τα γέλια ενώ ο Ιάπωνας μας κοιτούσε γεμάτος απορίες

​

Αχ Βαγγέλη, να είσαι καλά εκεί που είσαι.

​

[https://imgur.com/a/I2B5R2Q](https://imgur.com/a/I2B5R2Q)

​

[https://imgur.com/a/q7y1GSE](https://imgur.com/a/q7y1GSE)

​

[https://imgur.com/a/I2B5R2Q](https://imgur.com/a/I2B5R2Q)