Με αφορμή ένα άλλο νήμα, όπου εκφράστηκαν με μεγάλη βεβαιότητα απόψεις καθαρά αντιεπιστημονικές, αναφέρω εδώ συνοπτικά μερικά πράγματα για την ονοματολογία. Η αντίληψη ότι ο χαρακτηρισμός ενός ονόματος ως χριστιανικού εξαρτάται από την γλωσσική ετυμολογία του είναι εντελώς λανθασμένη. Ο Χριστιανισμός δεν είναι γλώσσα, ούτε ινδοευρωπαϊκή ούτε σημιτική, οπότε ένα χριστιανικό όνομα μπορεί να έχει λατινική η, ακόμα συχνότερα, ελληνική ετυμολογία.
Τι όμως θεωρείται χριστιανικό όνομα; Μ’αυτόν τον όρο, αναφερόμαστε όχι σε όλα τα ονόματα που χρησιμοποιούνται από Χριστιανούς, αλλά σε ονόματα που πρωτοχρησιμοποιήθηκαν από Χριστιανούς. Για παράδειγμα, ο τωρινός πατριάρχης Κωνσταντινούπολης έχει προχριστιανικό, εβραϊκό όνομα (Βαρθολομαίος, γι’αυτό εξάλλου ο [Άδωνης το χρησιμοποίησε](https://www.efsyn.gr/arheio/o-ios/8610_i-alosis-toy-adonidos) ως το όνομα του κακού της αντισημιτικής ιστορίας που εξέδωσε), ενώ οι προκάτοχοι του είχαν προχριστιανικά και μάλιστα θεοφορικά ονόματα (Αθηναγόρας και Δημήτριος).
Επομένως, για τους αρχαιολόγους που μελετούν τις επιγραφές των ρωμαϊκών χρόνων, τα προαναφερθέντα ονόματα δεν είναι ασφαλής ένδειξη για την ύπαρξη χριστιανικών κοινοτήτων. Αντιθέτως, μερικά άλλα ονόματα, λόγω της σύνδεσης τους με σημαντικές μορφές της Χριστιανοσύνης συνήθως χρησιμοποιούνταν από Χριστιανούς. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι ο Στέφανος (από τον Πρωτομάρτυρα) κι ο Ιωάννης (από τον Βαπτιστή). Ωστόσο, για να είμαστε τυπικοί, κανένα απ’τα δύο δεν είναι αποκλειστικά χριστιανικό, εφ’όσον κι αυτά προϋπήρχαν της εμφάνισης του Χριστιανισμού.
Αντιθέτως, ονόματα όπως ο Αθανάσιος, η Σοφία, ο Αγάπιος, η Ειρήνη, ο Χριστόφορος κ.α. είναι καθαρά χριστιανικά. Προφανώς όροι όπως η αγάπη, η σοφία και η αθανασία προϋπήρχαν, αλλά δεν χρησιμοποιούνταν ως προσωπικά ονόματα, γιατί στερούνταν ιδιαίτερου μηνύματος [(ουσιαστικά θρησκευτικού, καθώς η πλειοψηφία των ονομάτων έχει θεοφορικό χαρακτήρα (για παράδειγμα, Διόδωρος, Ελισάβετ, Ποσείδιππος, Λάζαρος και Ηφαιστίωνας)]. Με τον χριστιανισμό όμως οι παραπάνω έννοιες απέκτησαν νέο νόημα, βαθιά θρησκευτικό, οπότε πολλοί Χριστιανοί είτε βάφτιζαν έτσι τα παιδιά τους είτε άλλαζαν οι ίδιοι όνομα, για να δηλώσουν την καινούργα θρησκευτική τους ταυτότητα. Παρόμοια περίπτωση είναι οι μικροί Λαοκράτες, παιδιά κομμουνιστών γονέων που γεννήθηκαν την δεκαετία του ’40. Δεν το εφηύρε ο Λένιν το όνομα, αλλά Λαοκρατάκο σε δεξιών αποχρώσεων οικογένεια δεν θα βρεις.
5 comments
Λαοκρατάκο, έλα να πιες το γάλα σου, θα κρυώσει
Για το σοβαρό του σχολίου: στην Ορθόδοξη Εκκλησία προτιμάται να υπάρχει άγιος ή αγία με το αντίστοιχο όνομα. Προφανώς και ο άγιος μπορεί να είχε π.χ. περσική ή ρωμαϊκή καταγωγή και να μην άλλαξε το όνομά του εντασσόμενος στη νέα θρησκεία.
Καλά όλα αυτά, αλλά χάνεις το νόημα: Ο τύπος νόμιζε ότι θα αποτινάξει τον χριστιανικό ζυγό αν άλλαζε το όνομα του (Βασίλειος) σε *Βασίλης*. Δηλαδή ο Γεώργιος θεωρείται χριστιανός και ο Γιωργάκης ανήκει σε άλλο δόγμα.
Επιβεβαιώνω ως απόγονος κομμουνιστών στην περιοχή του Γράμμου πως το Λαοκράτης ήταν πολύ της μόδας. Έχω τρεις θείους.
Πάντως έμενε ο παππας αρνήθηκε να με βγάλει Θησεα γιατί λέει δεν είναι χριστιανικό . Τον ρωτάει ο πατέρας μου , πως βγάζει Αχιλλέα Ηρακλή και αλλά τέτοια , άρχισε να μασάει τα λόγια του συνεχίζοντας να αρνείτε το Θησέας . Εν τελεί έχω 2 ονόματα αλλά με φωνάζουν Θησεα
Εχω θείες γεννημενες στον εμφύλιο, Λαοκρατία και Δημοκρατία. Ζουν σε χωριό της Βόρειας Ελλαδας και τις φωνάζουν Κουλα και Τουλα.