Να προσέχετε τους εαυτούς σας και να ζητάτε βοήθεια.
Εκείνη τη μέρα επιστρέφαμε παρέα φοιτητές με το ΚΤΕΛ από Θεσ/νίκη στην Αθήνα. Μας σταμάτησαν κάπου κοντά στην Κατερίνη γιατί μόλις είχε γίνει το ατύχημα και προσπαθούσαμε να μάθουμε τι έχει γίνει (δεν υπήρχε ιντερνετ στο κινητό τότε). Μετά από 2-3 ώρες και αφού είχαμε μάθει τα νέα από την τηλεόραση ξεκινήσαμε πάλι και περάσαμε από τους σχετικά πρώτους το σημείο. Όταν περάσαμε από τα Τέμπη ακόμα δεν είχε καθαρίσει ο δρόμος. Δεν θα ξεχάσω ποτέ όσα είδα, το αίμα και τη φρίκη… Ότι πιο τραγικό έχω δει στη ζωή μου μέχρι σήμερα, ακόμα και αφού έχω βιώσει και άλλες τραγωδίες.
Τραγικη ειδηση. 35 χρονων ε; Πως περνάνε τα χρονια. Ημουν δημοτικο τοτε, δεν μπορουσα να συλληφθω πληρως το μεγεθος της τραγωδίας. Οποτε διαβαζα για αυτη την ιστορια μετεπειτα, σκέφτομουν τους επιζώντες σαν να ειναι ακομα γυμνασιοπαιδα.
Θυμαμαι ειχε βγει και στην Τατιανα πριν χρονια μια επιζούσα. Δεν ξερω κατά πόσο ήταν για τη τηλεθεαση, αλλα ούτε εκεινη φαινόταν σε καλή ψυχολογική κατασταση.
Κριμα…
Άρα τα θύματα στα Τέμπη πλέον μπορούν να θεωρηθούν και 22 γιατί από ότι φαίνεται και εκείνος πέθανε εκείνη τη μέρα απλά με καθυστέρηση 19 χρόνια.
Είναι αυτό που λέμε ‘η ενοχή του ζωντανού’. Μόνο και μόνο που κατάφερε και έζησε 19 χρόνια μετά, είναι άθλος. Δυστυχώς μετά από τέτοιο βίωμα, η ζωή γίνεται βάσανο. Τουλάχιστον ηρέμησε με τον τρόπο του και πέτυχε εσωτερική ηρεμία… Ο θάνατος, πόσο μάλλον μέσω αυτοκτονίας, αποτελεί λύτρωση σε τέτοιες περιπτώσεις…
και μην ξεχναμε τον πορτοσαλτε με την αηδιαστικη μεταδοση που εκανε
Εϊμαι απο Λάρισα. Ημουν 8 χρονών τότε. Θυμάμαι ότι κάθε φορά που πηγαίναμε θάλασσα είχε όλες τις φωτογραφίες στα Τέμπη και σε έπιανε η καρδιά σου. Πλεον έχουν ένα μικρότερο μνημείο. Όποτε σκέφτομαι αυτό το περιστατικό νιώθω φρίκη και θλίψη. Ίσως ο θάνατος ενός ατομου ξεπερνι΄΄εται. Αλλά όταν έχεις χάσει όλους σχεδόν τους συμμαθητές σου, τους φίλους σου. Τι εικόνες είδαν.
Τραγικό, τρομερά τραγικό…
Tembi was the very worst stretch of road on the Εθνική before the tunnel was built. Always accidents and crazy motorcycle drivers.
Ήμουν με το σχολείο μου στην ιδια περιοχή και είχα στείλει μήνυμα στους γονείς μου ότι περνάμε τα Τέμπη.
Πρέπει να είμασταν κανένα 45λεπτο πριν το ατύχημα και οι γονείς μου τρελάθηκαν μέχρι να με βρουν γιατί είχα φάει την μπαταρία στο φιδάκι.
Τα τραυματα ποτε δεν ξεπερνιουνται. Μονο να τα ενσωματωσεις μπορεις στον χαρακτηρα σου.
13 comments
[Survivor’s guilt](https://en.m.wikipedia.org/wiki/Survivor_guilt)
Να προσέχετε τους εαυτούς σας και να ζητάτε βοήθεια.
Εκείνη τη μέρα επιστρέφαμε παρέα φοιτητές με το ΚΤΕΛ από Θεσ/νίκη στην Αθήνα. Μας σταμάτησαν κάπου κοντά στην Κατερίνη γιατί μόλις είχε γίνει το ατύχημα και προσπαθούσαμε να μάθουμε τι έχει γίνει (δεν υπήρχε ιντερνετ στο κινητό τότε). Μετά από 2-3 ώρες και αφού είχαμε μάθει τα νέα από την τηλεόραση ξεκινήσαμε πάλι και περάσαμε από τους σχετικά πρώτους το σημείο. Όταν περάσαμε από τα Τέμπη ακόμα δεν είχε καθαρίσει ο δρόμος. Δεν θα ξεχάσω ποτέ όσα είδα, το αίμα και τη φρίκη… Ότι πιο τραγικό έχω δει στη ζωή μου μέχρι σήμερα, ακόμα και αφού έχω βιώσει και άλλες τραγωδίες.
Τραγικη ειδηση. 35 χρονων ε; Πως περνάνε τα χρονια. Ημουν δημοτικο τοτε, δεν μπορουσα να συλληφθω πληρως το μεγεθος της τραγωδίας. Οποτε διαβαζα για αυτη την ιστορια μετεπειτα, σκέφτομουν τους επιζώντες σαν να ειναι ακομα γυμνασιοπαιδα.
Θυμαμαι ειχε βγει και στην Τατιανα πριν χρονια μια επιζούσα. Δεν ξερω κατά πόσο ήταν για τη τηλεθεαση, αλλα ούτε εκεινη φαινόταν σε καλή ψυχολογική κατασταση.
Κριμα…
Άρα τα θύματα στα Τέμπη πλέον μπορούν να θεωρηθούν και 22 γιατί από ότι φαίνεται και εκείνος πέθανε εκείνη τη μέρα απλά με καθυστέρηση 19 χρόνια.
Είναι αυτό που λέμε ‘η ενοχή του ζωντανού’. Μόνο και μόνο που κατάφερε και έζησε 19 χρόνια μετά, είναι άθλος. Δυστυχώς μετά από τέτοιο βίωμα, η ζωή γίνεται βάσανο. Τουλάχιστον ηρέμησε με τον τρόπο του και πέτυχε εσωτερική ηρεμία… Ο θάνατος, πόσο μάλλον μέσω αυτοκτονίας, αποτελεί λύτρωση σε τέτοιες περιπτώσεις…
και μην ξεχναμε τον πορτοσαλτε με την αηδιαστικη μεταδοση που εκανε
Εϊμαι απο Λάρισα. Ημουν 8 χρονών τότε. Θυμάμαι ότι κάθε φορά που πηγαίναμε θάλασσα είχε όλες τις φωτογραφίες στα Τέμπη και σε έπιανε η καρδιά σου. Πλεον έχουν ένα μικρότερο μνημείο. Όποτε σκέφτομαι αυτό το περιστατικό νιώθω φρίκη και θλίψη. Ίσως ο θάνατος ενός ατομου ξεπερνι΄΄εται. Αλλά όταν έχεις χάσει όλους σχεδόν τους συμμαθητές σου, τους φίλους σου. Τι εικόνες είδαν.
Τραγικό, τρομερά τραγικό…
Tembi was the very worst stretch of road on the Εθνική before the tunnel was built. Always accidents and crazy motorcycle drivers.
Ήμουν με το σχολείο μου στην ιδια περιοχή και είχα στείλει μήνυμα στους γονείς μου ότι περνάμε τα Τέμπη.
Πρέπει να είμασταν κανένα 45λεπτο πριν το ατύχημα και οι γονείς μου τρελάθηκαν μέχρι να με βρουν γιατί είχα φάει την μπαταρία στο φιδάκι.
Τα τραυματα ποτε δεν ξεπερνιουνται. Μονο να τα ενσωματωσεις μπορεις στον χαρακτηρα σου.
ποιος μαλακας καθαριζει κρεμμυδια διπλα μου ? :/