Tldr; werkgevers willen nog steeds voor een dubbeltje op de eerste rij zitten en ‘heb je al eens yoga geprobeerd’ als je tegen een burn-out aan zit in plaats van structureel werkdruk verlagen.
Werknemers ook niet, want je kan veel beter krijgen in deze krapte. Als je dat nodig hebt tenminste.
> “Het is van belang dat niet alleen werknemers, maar ook werkgevers zich aanpassen aan de huidige arbeidsmarkt”, zegt SCP-onderzoeker Patricia van Echtelt. Daarvoor moeten ze volgens haar creatief gaan nadenken over wat voor werk ze kunnen creëren voor mensen met een grotere afstand tot de arbeidsmarkt.
>”Denk dus niet in bestaande vacatures, maar bijvoorbeeld wel in het opknippen van taken”, zegt Van Echtelt. “Zo kunnen mensen die niet helemaal passen binnen bestaande vacatures ook aan het werk.”
Tja, daar heb je dan weer buitengewoon competente leidinggevenden voor nodig. Iets zegt mij dat het gemiddelde managersniveau in Nederland niet echt opgewassen is tegen die taak.
Achja, op mijn werk is eigenlijk iedereen zeer ontevreden met het nieuwe management (ruim jaar terug geïnstalleerd), behalve de mensen die met het nieuwe management mee gekomen zijn een hoog in de boom zijn geparachuteerd natuurlijk. Het personeelsbeleid is volkomen kut, er zijn veel te veel projecten met een scope die veel groter is dan waar we de kennis voor hebben en natuurlijk veel te kort personeel. In online reviews van het bedrijf als werkgever zie je die omslag enorm duidelijk.
Kreeg ook commentaar waarom ik niet meer mensen aangenomen heb in het afgelopen half jaar. ‘Toevallig’ wist ik dat wel want er stonden nogal wat verbeter punten open:
– beschikbaarheid van management dat te veel kandidaten wil zien
– feedback van management over kandidaten van datzelfde management die je niet krijgt/lang duurt
– de management wens om enkele kandidaten in een laatste gesprek te vergelijken als je al blij moet zijn dat je 1 geschikte kandidaat krijgt
– onrealistische lage salarissen voor nieuwe medewerkers
– at random kunnen we weer geen vacatures op vacaturesites hebben want budget op en niet goedgekeurd
– geen actieve recruiting voor moeilijk vervulbare Vacatures
Enfin, oplossing van management; recruiting budget wordt gereduceerd, ze vinden dat er maar efficiënter gewerkt moet worden. Meer doen met minder. Gevolg is dat door de mindere support er juist meer werk komt te liggen bij de mensen die nu al geen prioriteit/tijd hebben. De andere oplossing zag ik op LinkedIn ’employerbranding specialist’ is begin van de maand begonnen.
Tja.. zo komen we er wel. En ja ik ben aan het solliciteren.
De krapte gaat ondanks een eventuele recessie de komende jaren nog wel doorzetten. Gaat helemaal leuk worden als de vergrijzing er echt begint in te klappen.
Imo word er ook veel te veel naar een diploma papiertje gekeken.
Vriend van mij is MBO opgeleid, maar werken al 10 jaar bij een bedrijf en hebben aangetoond dat zij succesvol grote projecten kunnen leiden. Echter word hen letterlijk gezegd: *”wij kunnen jou niet in de management rol plaatsen want die persoon moet een HBO diploma hebben. Maar jij zou er wel erg geschikt voor zijn”*
Ondertussen zit de 3e manager er al die het toch allemaal niet aan kan (ook omdat die er natuurlijk nog niet zolang werken).
Het zou goed zijn als werkgevers zich bewust maken over de feedback die op dit soort forums gegeven wordt over management. Het is duidelijk dat tot vandaag velen nog steeds niet beseffen dat loyaliteit kweken, de mens als middelpunt nemen, hun bedrijf ten goede zal komen: meer omzet en winst, waar zelfsturing wèl kan werken, minder verloop, en meer passie voor het bedrijf. Met de belabberde manier hoe bijv ‘klantenservice’ uitgevoerd wordt, of hele groepen werkzoekenden al van te voren uitsluiten (50+ / beperking / enz) kan men al goed inschatten hoe een bedrijf zich profileert tov de markt, laat staan eigen personeel. De typische nlse manager houdt niet van faciliteren, begeleiden, of enige zelfreflectie – dan liever de stok achter de deur. U bent namelijk niet veel meer dan een nummer waarvoor 10 anderen – die vervolgens niet gevonden kunnen worden. Hoezo in eigen voet schieten?
Wat als we nou eens wat van die nutteloze middenmanagers in zouden zetten voor nuttig werk?
Ik snap het probleem niet. Arbeidsmarkt is krap -> werkgevers moeten meer concurreren voor werknemers -> lonen gaan omhoog -> falende bedrijven gaan failliet -> vraag en aanbod zijn weer in balans.
> Werkgevers kunnen meer doen om mensen aan het werk te helpen, personeel te behouden of te voorkomen dat mensen voortijdig uitvallen,
Aan werk helpen is nauwelijks een probleem. Onze werkloosheid is al suboptimaal laag. Optimaal is 4-5% volgens economen. Wij zitten daar ruimschoots onder. Werknemers zouden wel makkelijker kunnen worden rondom mensen met een arbeidsbeperking, daar zijn nog wel mensen aan werk te helpen. Maar een klein beetje werkloosheid houd je altijd, tenzij je slavernij invoert. Dat is hoe een goed geoliede economie werkt. Personeel behouden of voorkomen dat mensen voortijdig uitvallen is een ander verhaal. Daar kan wel wat meer aan worden gedaan.
> Een hoog salaris en goede arbeidsvoorwaarden zijn in deze krappe arbeidsmarkt niet genoeg.
Alsof werkgevers daar wel in veranderen. Werkgevers willen helemaal niets veranderen, en gaan zich dan afvragen waarom ze niemand kunnen vinden. Al zouden ze alsnog niemand vinden als alle werkgevers tegelijk zouden omslaan. Dat us een beetje het punt van een arbeidstekort. Er is meer werk dan mensen om het te doen. Maar ze zouden tenminste tegen elkaar op kunnen concurreren.
> Volgens het SCP kunnen werkgevers bijvoorbeeld de werkdruk voor het huidige personeel verlagen,
Dat is ook wel een spreekwoordelijke kan met wormen. Ik kan ergens wel begrijpen op een advocaat-van-de-duivel manier waarom ze geen werkdruk willen verlagen. Niet dat ik het ermee eens ben, wel dat als ik een werkgever was, die gedachtengang ook in mij zou opkomen. Als je al te weinig mensen hebt, dan wil je het werk dat er ligt verdelen onder de werknemers die er wél zijn. Als je dat ook vermindert wordt er helemaal geen werk meer gedaan. Maar als je werknemers een burnout krijgen, ben je zelf ook weer verder van huis. Ik zeg dan ook niet dat een hoge werkdruk een goed idee is, dat is het niet, alleen dat het erg moeilijk te verlagen is als je al een tekort hebt.
Je zou door werkdruk te verminderen wel mensen bij andere bedrijven kunnen wegsnoepen, maar dat is een risico. Zeker als alle bedrijven het zouden doen, want dan sta je allemaal weer op gelijke voet. Ik heb zelf het geluk dat ik werk op een plek waar weliswaar de werkdruk vrij hoog is, maar waar erg makkelijk wordt gedaan met hoe je daarmee omgaat. Je hebt absoluut de ruimte om rustig aan te doen. Dat is enorm fijn, zou eigenlijk veel meer moeten gebeuren, maar als ik een werkgever was zou ik er ook terughoudend in zijn.
> scholingen en trainingen aanbieden en de optie geven voor thuiswerken. Daarnaast zouden ze meer kansen kunnen bieden aan mensen met een arbeidsbeperking.
Maar daar om de arbeidstekorten en werkdruk kan je inderdaad nog wel thuiswerken. Alleen willen veel werkgevers dat ook niet. Waarom snap ik niet, de enige reden die ik kan bedenken is wantrouwen. Sommige mensen zijn op werk juist minder efficiënt dan thuis. Sommige mensen kunnen niet makkelijk op het werk komen. En veel werk kan prima vanaf afstand. Geef gewoon die optie.
En kansen geven aan mensen met een arbeidsbeperking is ook een ding. Veel werkgevers klampen zich maar vast aan het idee van een 40-urige werkweek. Liever hebben ze niemand dan dat ze 2 mensen voor 25-30 uur inhuren. Aanpassen aan de huidige situatie op de arbeidsmarkt is er niet bij. Ik heb zelf een arbeidsbeperking. Ik heb ook een extreem gewild diploma, maar ik heb vrolijk ik weet niet hoe lang in de bijstand gezeten.
Uiteindelijk is er een arbeidstekort. Als je meer banen hebt dan Nederlanders tussen de 18 en 67, dan kan je niet ergens een blik werknemers openen. Die zijn er gewoon niet. Maar je zou verwachten dat er wel geconcurreerd wordt. Als één bedrijf de lonen verhoogt, wil iedereen daar ineens werken. En de andere bedrijven moeten dan maar volgen, anders zitten ze zonder personeel. Met dingen als arbeidsvoorwaarden en werkdruk kan je ook concurreren. Als alle werkgevers dat doen zit je nog steeds met een arbeidstekort, want je kan niet een paar miljoen werkwillende jongvolwassenen uit de leegte toveren. Maar het gekke is dat het helemaal niet gebeurt. Werknemers willen zelfs in de huidige situatie voor een dubbeltje op de eerste rij zitten.
> “Kortom de wil om inclusief te zijn is er, maar er wordt vaak nog niet naar gehandeld”, zegt Van Echtelt.
Lees: ze doen vooral aan virtue signalling, maar als ze er zich eens voor moeten inlezen is dat teveel moeite, want eigenlijk boet het de werkgevers niks.
>Onveranderd hoge werkdruk
>
>Geen ruimte voor salarisverhogingen ondanks recordprofit
12 comments
Tldr; werkgevers willen nog steeds voor een dubbeltje op de eerste rij zitten en ‘heb je al eens yoga geprobeerd’ als je tegen een burn-out aan zit in plaats van structureel werkdruk verlagen.
Werknemers ook niet, want je kan veel beter krijgen in deze krapte. Als je dat nodig hebt tenminste.
> “Het is van belang dat niet alleen werknemers, maar ook werkgevers zich aanpassen aan de huidige arbeidsmarkt”, zegt SCP-onderzoeker Patricia van Echtelt. Daarvoor moeten ze volgens haar creatief gaan nadenken over wat voor werk ze kunnen creëren voor mensen met een grotere afstand tot de arbeidsmarkt.
>”Denk dus niet in bestaande vacatures, maar bijvoorbeeld wel in het opknippen van taken”, zegt Van Echtelt. “Zo kunnen mensen die niet helemaal passen binnen bestaande vacatures ook aan het werk.”
Tja, daar heb je dan weer buitengewoon competente leidinggevenden voor nodig. Iets zegt mij dat het gemiddelde managersniveau in Nederland niet echt opgewassen is tegen die taak.
Achja, op mijn werk is eigenlijk iedereen zeer ontevreden met het nieuwe management (ruim jaar terug geïnstalleerd), behalve de mensen die met het nieuwe management mee gekomen zijn een hoog in de boom zijn geparachuteerd natuurlijk. Het personeelsbeleid is volkomen kut, er zijn veel te veel projecten met een scope die veel groter is dan waar we de kennis voor hebben en natuurlijk veel te kort personeel. In online reviews van het bedrijf als werkgever zie je die omslag enorm duidelijk.
Kreeg ook commentaar waarom ik niet meer mensen aangenomen heb in het afgelopen half jaar. ‘Toevallig’ wist ik dat wel want er stonden nogal wat verbeter punten open:
– beschikbaarheid van management dat te veel kandidaten wil zien
– feedback van management over kandidaten van datzelfde management die je niet krijgt/lang duurt
– de management wens om enkele kandidaten in een laatste gesprek te vergelijken als je al blij moet zijn dat je 1 geschikte kandidaat krijgt
– onrealistische lage salarissen voor nieuwe medewerkers
– at random kunnen we weer geen vacatures op vacaturesites hebben want budget op en niet goedgekeurd
– geen actieve recruiting voor moeilijk vervulbare Vacatures
Enfin, oplossing van management; recruiting budget wordt gereduceerd, ze vinden dat er maar efficiënter gewerkt moet worden. Meer doen met minder. Gevolg is dat door de mindere support er juist meer werk komt te liggen bij de mensen die nu al geen prioriteit/tijd hebben. De andere oplossing zag ik op LinkedIn ’employerbranding specialist’ is begin van de maand begonnen.
Tja.. zo komen we er wel. En ja ik ben aan het solliciteren.
De krapte gaat ondanks een eventuele recessie de komende jaren nog wel doorzetten. Gaat helemaal leuk worden als de vergrijzing er echt begint in te klappen.
Imo word er ook veel te veel naar een diploma papiertje gekeken.
Vriend van mij is MBO opgeleid, maar werken al 10 jaar bij een bedrijf en hebben aangetoond dat zij succesvol grote projecten kunnen leiden. Echter word hen letterlijk gezegd: *”wij kunnen jou niet in de management rol plaatsen want die persoon moet een HBO diploma hebben. Maar jij zou er wel erg geschikt voor zijn”*
Ondertussen zit de 3e manager er al die het toch allemaal niet aan kan (ook omdat die er natuurlijk nog niet zolang werken).
Het zou goed zijn als werkgevers zich bewust maken over de feedback die op dit soort forums gegeven wordt over management. Het is duidelijk dat tot vandaag velen nog steeds niet beseffen dat loyaliteit kweken, de mens als middelpunt nemen, hun bedrijf ten goede zal komen: meer omzet en winst, waar zelfsturing wèl kan werken, minder verloop, en meer passie voor het bedrijf. Met de belabberde manier hoe bijv ‘klantenservice’ uitgevoerd wordt, of hele groepen werkzoekenden al van te voren uitsluiten (50+ / beperking / enz) kan men al goed inschatten hoe een bedrijf zich profileert tov de markt, laat staan eigen personeel. De typische nlse manager houdt niet van faciliteren, begeleiden, of enige zelfreflectie – dan liever de stok achter de deur. U bent namelijk niet veel meer dan een nummer waarvoor 10 anderen – die vervolgens niet gevonden kunnen worden. Hoezo in eigen voet schieten?
Wat als we nou eens wat van die nutteloze middenmanagers in zouden zetten voor nuttig werk?
Ik snap het probleem niet. Arbeidsmarkt is krap -> werkgevers moeten meer concurreren voor werknemers -> lonen gaan omhoog -> falende bedrijven gaan failliet -> vraag en aanbod zijn weer in balans.
> Werkgevers kunnen meer doen om mensen aan het werk te helpen, personeel te behouden of te voorkomen dat mensen voortijdig uitvallen,
Aan werk helpen is nauwelijks een probleem. Onze werkloosheid is al suboptimaal laag. Optimaal is 4-5% volgens economen. Wij zitten daar ruimschoots onder. Werknemers zouden wel makkelijker kunnen worden rondom mensen met een arbeidsbeperking, daar zijn nog wel mensen aan werk te helpen. Maar een klein beetje werkloosheid houd je altijd, tenzij je slavernij invoert. Dat is hoe een goed geoliede economie werkt. Personeel behouden of voorkomen dat mensen voortijdig uitvallen is een ander verhaal. Daar kan wel wat meer aan worden gedaan.
> Een hoog salaris en goede arbeidsvoorwaarden zijn in deze krappe arbeidsmarkt niet genoeg.
Alsof werkgevers daar wel in veranderen. Werkgevers willen helemaal niets veranderen, en gaan zich dan afvragen waarom ze niemand kunnen vinden. Al zouden ze alsnog niemand vinden als alle werkgevers tegelijk zouden omslaan. Dat us een beetje het punt van een arbeidstekort. Er is meer werk dan mensen om het te doen. Maar ze zouden tenminste tegen elkaar op kunnen concurreren.
> Volgens het SCP kunnen werkgevers bijvoorbeeld de werkdruk voor het huidige personeel verlagen,
Dat is ook wel een spreekwoordelijke kan met wormen. Ik kan ergens wel begrijpen op een advocaat-van-de-duivel manier waarom ze geen werkdruk willen verlagen. Niet dat ik het ermee eens ben, wel dat als ik een werkgever was, die gedachtengang ook in mij zou opkomen. Als je al te weinig mensen hebt, dan wil je het werk dat er ligt verdelen onder de werknemers die er wél zijn. Als je dat ook vermindert wordt er helemaal geen werk meer gedaan. Maar als je werknemers een burnout krijgen, ben je zelf ook weer verder van huis. Ik zeg dan ook niet dat een hoge werkdruk een goed idee is, dat is het niet, alleen dat het erg moeilijk te verlagen is als je al een tekort hebt.
Je zou door werkdruk te verminderen wel mensen bij andere bedrijven kunnen wegsnoepen, maar dat is een risico. Zeker als alle bedrijven het zouden doen, want dan sta je allemaal weer op gelijke voet. Ik heb zelf het geluk dat ik werk op een plek waar weliswaar de werkdruk vrij hoog is, maar waar erg makkelijk wordt gedaan met hoe je daarmee omgaat. Je hebt absoluut de ruimte om rustig aan te doen. Dat is enorm fijn, zou eigenlijk veel meer moeten gebeuren, maar als ik een werkgever was zou ik er ook terughoudend in zijn.
> scholingen en trainingen aanbieden en de optie geven voor thuiswerken. Daarnaast zouden ze meer kansen kunnen bieden aan mensen met een arbeidsbeperking.
Maar daar om de arbeidstekorten en werkdruk kan je inderdaad nog wel thuiswerken. Alleen willen veel werkgevers dat ook niet. Waarom snap ik niet, de enige reden die ik kan bedenken is wantrouwen. Sommige mensen zijn op werk juist minder efficiënt dan thuis. Sommige mensen kunnen niet makkelijk op het werk komen. En veel werk kan prima vanaf afstand. Geef gewoon die optie.
En kansen geven aan mensen met een arbeidsbeperking is ook een ding. Veel werkgevers klampen zich maar vast aan het idee van een 40-urige werkweek. Liever hebben ze niemand dan dat ze 2 mensen voor 25-30 uur inhuren. Aanpassen aan de huidige situatie op de arbeidsmarkt is er niet bij. Ik heb zelf een arbeidsbeperking. Ik heb ook een extreem gewild diploma, maar ik heb vrolijk ik weet niet hoe lang in de bijstand gezeten.
Uiteindelijk is er een arbeidstekort. Als je meer banen hebt dan Nederlanders tussen de 18 en 67, dan kan je niet ergens een blik werknemers openen. Die zijn er gewoon niet. Maar je zou verwachten dat er wel geconcurreerd wordt. Als één bedrijf de lonen verhoogt, wil iedereen daar ineens werken. En de andere bedrijven moeten dan maar volgen, anders zitten ze zonder personeel. Met dingen als arbeidsvoorwaarden en werkdruk kan je ook concurreren. Als alle werkgevers dat doen zit je nog steeds met een arbeidstekort, want je kan niet een paar miljoen werkwillende jongvolwassenen uit de leegte toveren. Maar het gekke is dat het helemaal niet gebeurt. Werknemers willen zelfs in de huidige situatie voor een dubbeltje op de eerste rij zitten.
> “Kortom de wil om inclusief te zijn is er, maar er wordt vaak nog niet naar gehandeld”, zegt Van Echtelt.
Lees: ze doen vooral aan virtue signalling, maar als ze er zich eens voor moeten inlezen is dat teveel moeite, want eigenlijk boet het de werkgevers niks.
>Onveranderd hoge werkdruk
>
>Geen ruimte voor salarisverhogingen ondanks recordprofit
“Ik hoor je”