>Κάπου στο 2004, ο Καραμανλής κατηγορούσε τον Σημίτη για έργα μακέτες, έργα δηλαδή που έμειναν στα χαρτιά.
>Ο πρώην Πρωθυπουργός απάντησε με την εξής φράση-σαρδάμ:
>-Όλα τα έργα είναι μακέτες, είναι μακέτο τούτο το έργο;
>Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν αρκετά δημόσια έργα που έμειναν στα χαρτιά, απ’ όλες τις κυβερνήσεις. Μια έκθεση του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε το 2018, για δημόσια έργα στην Ελλάδα που κατασκευάζονται με συγχρηματοδότηση της ΕΕ, έχει αποφανθεί ότι στη χώρα μας και πανάκριβα κοστίζουν αλλά και καθυστερούν πολύ να ολοκληρωθούν. Αν ολοκληρωθούν.Το μετρό Θεσσαλονίκης για παράδειγμα. Ξεκίνησε υποτίθεται να κατασκευάζεται την τριετία 1986-1989, και 30 χρόνια μετά, αντί για μετρό, εγκαινιάστηκαν μουσαμάδες. Το έργο ουσιαστικά ακόμα δεν έχει υλοποιηθεί, με την αναμενόμενη ημερομηνία ολοκλήρωσης να είναι στο τέλος του 2023. Με αυτό όμως θα ασχοληθούμε σε άλλο βίντεο.
>Στο σημερινό βίντεο θα μιλήσουμε για τις δίδυμες σήραγγες του Σκαραμαγκά, έργο που προκρίθηκε το 1997 επί ΠΑΣΟΚ και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Βασικά, όχι απλά δεν ολοκληρώθηκε, αλλά όλος ο σχεδιασμός εγκαταλείφθηκε. Οι σήραγγες αποτελούν μια πανάκριβη «πρωτοβουλία» για τη δημιουργία του Ανισόπεδου Κόμβου Σκαραμαγκά. Του κόμβου που θα βοηθούσε σημαντικά στην εξομάλυνση της κυκλοφορίας στο συγκεκριμένο σημείο οδηγώντας την περιοχή σε μερική αποσυμφόρηση.Το έργο δημοπρατήθηκε το 1997 και 2 χρόνια αργότερα ανάδοχος κρίθηκε η κατασκευαστική εταιρεία Παντεχνική, με το κόστος για την κατασκευή του έργου να ανέρχεται στα 13,5 εκατ ευρώ, με ορίζοντα υλοποίησης το 2001. Στο κόστος αυτό υπολογίζονταν και δαπάνες για απαλλοτριώσεις. Σχεδόν 1,5 μήνα μετά τις υπογραφές, η Παντεχνική πρότεινε να γίνουν τροποποιήσεις, μεταξύ των οποίων ήταν και η κατασκευή των δύο σηράγγων.
>Συγκεκριμένα, πρότεινε να κατασκευαστεί μια δίδυμη σήραγγα, από την οποία θα διέρχεται η εθνική οδός Αθηνών-Κορίνθου. Ενώ προφανώς, κάποιος καταλαβαίνει ότι αυτό θα σήμαινε παραπάνω κόστος, η εταιρεία δεσμευόταν ότι η κατασκευή δεν θα επιβάρυνε τα οικονομικά. Το ΥΠΕΧΩΔΕ ενέκρινε την αλλαγή του σχεδιασμού. Στη σχετική εισήγηση αναφέρεται, μάλιστα, ότι «με αυτήν την προτεινόμενη λύση η ολοκλήρωση των έργων θα γίνει σε μικρότερο χρόνο σε σύγκριση με τη συμβατική λύση διότι η ανάδοχος εταιρεία του έργου θα έχει τη δυνατότητα να αναπτύξει περισσότερα μέτωπα εργασίας ανενόχλητη από εξωγενείς παράγοντες»…
>Το έργο λοιπόν θεωρητικά θα έπρεπε να προχωράει. Ωστόσο, οι μελέτες στην πράξη κρίθηκαν ελλιπείς, κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα να χρειάζονται και άλλα έργα για να υλοποιηθεί το αρχικό. Φυσικά, αυτό οδήγησε σε προβλήματα χρηματοδότησης, που πάγωσαν το εγχείρημα. Δεν ήταν όμως μόνο η έλλειψη χρημάτων το πρόβλημα. Στην περιοχή υπήρχε μία κυρία, η οποία διέθετε μια μικρή κατοικία πάνω από το σημείο κατασκευής, καθώς και μια έκταση 4 στρεμμάτων. Η κάτοικος αυτή, στην οποία φορτώθηκε και η ευθύνη για την αδυναμία ολοκλήρωσης του έργου, ήταν μία από τους ιδιοκτήτες που θα αποζημιώνονταν λόγω των απαλλοτριώσεων, πλην όμως δεν μπορούσε να λάβει το ποσό των 150 εκατ δραχμών, ήτοι 440.000 ευρώ, καθώς δεν διέθετε τους απαραίτητους τίτλους ιδιοκτησίας.
>Επιπλέον, δεν επιθυμούσε να φύγει από την περιοχή, κι έτσι προσέφυγε στο ΣτΕ, το οποίο την δικαίωσε και δεν επέτρεψε στο Δημόσιο να προχωρήσει στην αναγκαστική απαλλοτρίωση των 4 στρεμμάτων. Με το κόστος πια να έχει εκτροχιαστεί, η Παντεχνική έλαβε έπειτα εντολή να εξετάσει το ενδεχόμενο μείωσης του ποσού που χρειαζόταν για το έργο, κάτι που έγινε.
>Όμως απαιτούσε εκ νέου αλλαγές στη μελέτη και νέες απαλλοτριώσεις, με την εταιρεία να διαμαρτύρεται παράλληλα για τις καθυστερημένες πληρωμές από τη μεριά του Δημοσίου. Με σχετικό έγγραφο η τεχνική εταιρεία έπαψε και επίσημα τις εργασίες στον κόμβο και στις σήραγγες, στα μέσα Φεβρουαρίου του 2003 με τις δαπάνες έως εκείνη τη στιγμή να φτάνουν κοντά στα 22 εκατ. ευρώ.
>Το 2011, κατατέθηκε νέα μελέτη από ανάθεση της περιφέρειας Αττικής, στην οποία οι σήραγγες εγκαταλείπονταν εκ νέου από τον σχεδιασμό που προέβλεπε πλέον την κατασκευή ενός τριπλού ανισόπεδου κόμβου που θα ένωνε τη Δυτική Περιφερειακή Αιγάλεω με την Αθήνα και τον Πειραιά και κόστος άνω των 50.000.000 ευρώ. Αυτό το έργο εντάχθηκε σε κοινοτική χρηματοδότηση τον Νοέμβριο του 2012 και απεντάχθηκε το Σεπτέμβριο του 2013, ενώ άλλα τέσσερα χρόνια μετά, το 2017, ο κόμβος Σκαραμαγκά εντάχθηκε στο Πρόγραμμα Εκτελεστέων Έργων της Περιφέρειας Αττικής μόνο και μόνο για να «σκοντάψει» πάνω στον αγωγό φυσικού αερίου που «τρέχει» παράλληλα με τη Λ. Σχιστού.
>Σήμερα το υπουργείο Υποδομών επιχειρεί να προχωρήσει στην πολυπόθητη ολοκλήρωση, χαρακτηρίζοντάς το εθνικού επιπέδου και εντάσσοντάς το στον προγραμματικό σχεδιασμό του. Αποκτά, έτσι, προτεραιότητα, μιας και η χρηματοδότησή του θα προέλθει από πρόγραμμα εκτελεστέων έργων της Περιφέρειας Αττικής.
>Όσο για τις σήραγγες, κανείς δεν ξέρει τι θα απογίνουν.
3 comments
>Κάπου στο 2004, ο Καραμανλής κατηγορούσε τον Σημίτη για έργα μακέτες, έργα δηλαδή που έμειναν στα χαρτιά.
>Ο πρώην Πρωθυπουργός απάντησε με την εξής φράση-σαρδάμ:
>-Όλα τα έργα είναι μακέτες, είναι μακέτο τούτο το έργο;
>Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν αρκετά δημόσια έργα που έμειναν στα χαρτιά, απ’ όλες τις κυβερνήσεις. Μια έκθεση του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε το 2018, για δημόσια έργα στην Ελλάδα που κατασκευάζονται με συγχρηματοδότηση της ΕΕ, έχει αποφανθεί ότι στη χώρα μας και πανάκριβα κοστίζουν αλλά και καθυστερούν πολύ να ολοκληρωθούν. Αν ολοκληρωθούν.Το μετρό Θεσσαλονίκης για παράδειγμα. Ξεκίνησε υποτίθεται να κατασκευάζεται την τριετία 1986-1989, και 30 χρόνια μετά, αντί για μετρό, εγκαινιάστηκαν μουσαμάδες. Το έργο ουσιαστικά ακόμα δεν έχει υλοποιηθεί, με την αναμενόμενη ημερομηνία ολοκλήρωσης να είναι στο τέλος του 2023. Με αυτό όμως θα ασχοληθούμε σε άλλο βίντεο.
>Στο σημερινό βίντεο θα μιλήσουμε για τις δίδυμες σήραγγες του Σκαραμαγκά, έργο που προκρίθηκε το 1997 επί ΠΑΣΟΚ και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Βασικά, όχι απλά δεν ολοκληρώθηκε, αλλά όλος ο σχεδιασμός εγκαταλείφθηκε. Οι σήραγγες αποτελούν μια πανάκριβη «πρωτοβουλία» για τη δημιουργία του Ανισόπεδου Κόμβου Σκαραμαγκά. Του κόμβου που θα βοηθούσε σημαντικά στην εξομάλυνση της κυκλοφορίας στο συγκεκριμένο σημείο οδηγώντας την περιοχή σε μερική αποσυμφόρηση.Το έργο δημοπρατήθηκε το 1997 και 2 χρόνια αργότερα ανάδοχος κρίθηκε η κατασκευαστική εταιρεία Παντεχνική, με το κόστος για την κατασκευή του έργου να ανέρχεται στα 13,5 εκατ ευρώ, με ορίζοντα υλοποίησης το 2001. Στο κόστος αυτό υπολογίζονταν και δαπάνες για απαλλοτριώσεις. Σχεδόν 1,5 μήνα μετά τις υπογραφές, η Παντεχνική πρότεινε να γίνουν τροποποιήσεις, μεταξύ των οποίων ήταν και η κατασκευή των δύο σηράγγων.
>Συγκεκριμένα, πρότεινε να κατασκευαστεί μια δίδυμη σήραγγα, από την οποία θα διέρχεται η εθνική οδός Αθηνών-Κορίνθου. Ενώ προφανώς, κάποιος καταλαβαίνει ότι αυτό θα σήμαινε παραπάνω κόστος, η εταιρεία δεσμευόταν ότι η κατασκευή δεν θα επιβάρυνε τα οικονομικά. Το ΥΠΕΧΩΔΕ ενέκρινε την αλλαγή του σχεδιασμού. Στη σχετική εισήγηση αναφέρεται, μάλιστα, ότι «με αυτήν την προτεινόμενη λύση η ολοκλήρωση των έργων θα γίνει σε μικρότερο χρόνο σε σύγκριση με τη συμβατική λύση διότι η ανάδοχος εταιρεία του έργου θα έχει τη δυνατότητα να αναπτύξει περισσότερα μέτωπα εργασίας ανενόχλητη από εξωγενείς παράγοντες»…
>Το έργο λοιπόν θεωρητικά θα έπρεπε να προχωράει. Ωστόσο, οι μελέτες στην πράξη κρίθηκαν ελλιπείς, κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα να χρειάζονται και άλλα έργα για να υλοποιηθεί το αρχικό. Φυσικά, αυτό οδήγησε σε προβλήματα χρηματοδότησης, που πάγωσαν το εγχείρημα. Δεν ήταν όμως μόνο η έλλειψη χρημάτων το πρόβλημα. Στην περιοχή υπήρχε μία κυρία, η οποία διέθετε μια μικρή κατοικία πάνω από το σημείο κατασκευής, καθώς και μια έκταση 4 στρεμμάτων. Η κάτοικος αυτή, στην οποία φορτώθηκε και η ευθύνη για την αδυναμία ολοκλήρωσης του έργου, ήταν μία από τους ιδιοκτήτες που θα αποζημιώνονταν λόγω των απαλλοτριώσεων, πλην όμως δεν μπορούσε να λάβει το ποσό των 150 εκατ δραχμών, ήτοι 440.000 ευρώ, καθώς δεν διέθετε τους απαραίτητους τίτλους ιδιοκτησίας.
>Επιπλέον, δεν επιθυμούσε να φύγει από την περιοχή, κι έτσι προσέφυγε στο ΣτΕ, το οποίο την δικαίωσε και δεν επέτρεψε στο Δημόσιο να προχωρήσει στην αναγκαστική απαλλοτρίωση των 4 στρεμμάτων. Με το κόστος πια να έχει εκτροχιαστεί, η Παντεχνική έλαβε έπειτα εντολή να εξετάσει το ενδεχόμενο μείωσης του ποσού που χρειαζόταν για το έργο, κάτι που έγινε.
>Όμως απαιτούσε εκ νέου αλλαγές στη μελέτη και νέες απαλλοτριώσεις, με την εταιρεία να διαμαρτύρεται παράλληλα για τις καθυστερημένες πληρωμές από τη μεριά του Δημοσίου. Με σχετικό έγγραφο η τεχνική εταιρεία έπαψε και επίσημα τις εργασίες στον κόμβο και στις σήραγγες, στα μέσα Φεβρουαρίου του 2003 με τις δαπάνες έως εκείνη τη στιγμή να φτάνουν κοντά στα 22 εκατ. ευρώ.
>Το 2011, κατατέθηκε νέα μελέτη από ανάθεση της περιφέρειας Αττικής, στην οποία οι σήραγγες εγκαταλείπονταν εκ νέου από τον σχεδιασμό που προέβλεπε πλέον την κατασκευή ενός τριπλού ανισόπεδου κόμβου που θα ένωνε τη Δυτική Περιφερειακή Αιγάλεω με την Αθήνα και τον Πειραιά και κόστος άνω των 50.000.000 ευρώ. Αυτό το έργο εντάχθηκε σε κοινοτική χρηματοδότηση τον Νοέμβριο του 2012 και απεντάχθηκε το Σεπτέμβριο του 2013, ενώ άλλα τέσσερα χρόνια μετά, το 2017, ο κόμβος Σκαραμαγκά εντάχθηκε στο Πρόγραμμα Εκτελεστέων Έργων της Περιφέρειας Αττικής μόνο και μόνο για να «σκοντάψει» πάνω στον αγωγό φυσικού αερίου που «τρέχει» παράλληλα με τη Λ. Σχιστού.
>Σήμερα το υπουργείο Υποδομών επιχειρεί να προχωρήσει στην πολυπόθητη ολοκλήρωση, χαρακτηρίζοντάς το εθνικού επιπέδου και εντάσσοντάς το στον προγραμματικό σχεδιασμό του. Αποκτά, έτσι, προτεραιότητα, μιας και η χρηματοδότησή του θα προέλθει από πρόγραμμα εκτελεστέων έργων της Περιφέρειας Αττικής.
>Όσο για τις σήραγγες, κανείς δεν ξέρει τι θα απογίνουν.
Ξεχνάτε φαίνεται την υποθαλάσσια Θεσσαλονίκης. https://parallaximag.gr/ipothalassiakatara-tis-polis-90691
Τι alt-right channel είναι αυτό ωρέ;