Bij dit soort head lines gaat m’n bloed automatisch koken. Pesten is voor kinderen al triest maar als je als volwassene nog pest, dan heb je ‘t allemaal echt niet begrepen.
Word je gepest op school of op je werk? Neem de boel een maandje op met je telefoon, maak een schitterende compilatie en mieter de hele zooi op elk denkbaar kanaal, inclusief hun moeders Facebook-pagina. Ze verdienen de schandpaal.
Oh ja, en vergeet niet de camera te laten rollen als je de volgende dag weer op school of kantoor verschijnt. Kun je ‘t zaakje nog eens opnemen als shit sideways gaat.
Fuck ’em.
In een werk omgeving heb ik het idee dat vooral vrouwen hier een handje van hebben onderling. Wat wordt beschreven in het artikel is pestgedrag wat ontstaat wanneer de pester een “grudge” ontwikkelt na een incident / aanvaring / conflict. Dit heb ik in de afgelopen 20 jaar als kantoortijger bijna alleen maar bij vrouwen gezien.
“De meest voorkomende vorm van pesten is sociaal isoleren en negeren”
Dit komt zo vaak voor, dat is echt niet normaal. Tijdens mijn studie was ik jaren hier het doelwit van. En aangezien dit een studie was over gesprekstechnieken e.d. was er de mogelijkheid hier over te praten. Wat ik ook constant deed.
Zo vaak heb ik het er over gehad. Zo vaak heb ik gevraagd om wat ik dan verkeerd deed. En het ging jaren door. De klas negeer houding was zo sterk, dat het zelfs sommige docenten mee trok in die houding. Soms werd er gesnauwt naar me als ik sprak, omdat ik niet mocht spreken.
Ik kwam uit een matige familie waar explosieve reacties normaal waren en ik was op zoek naar zelfverbetering, en had besloten niet
meer te escaleren. Ik kon daardoor in mijn zoektocht naar waarheid en correctheid de conclusie trekken dat mensen altijd door zullen gaan met het gedrag tenzij ze de grens voelen.
Bij achteraf zeggen “dit gebeurd er, en ik vind het niet leuk wat jullie doen” laat je het aan mensen hun zelf sturing over om dit niet meer te doen. Het zal ook worden gezien als dat je zeurt. Hier word niks mee gedaan.
Als je ipv daarvan wanneer iemand, of een groep de grens over gaat afkeurend doet over hun gedrag. Of heel kort zegt “pleur op met je kut gedrag” in het moment zelf. Of misschien wel elke keer dat het gebeurd, in de groep aan de orde stelt dat sandra wel de hele tijd zit te bokken. Dat creeer je iets wat op de emotionele laag gevoeld word (tegenovergesteld vam het aanspreken van het intellect en zelf controle). En dat werkt onmiddelijk al beter.
In mijn situatie was op het vlak van non verbale communicatie alles ok. Je kon snauwen naar ze, negeren, over ze heen praten. Maar als ik ook maar heel voorzichtig in woorden zei dat sandra steeds moeilijk tegen me doet, dan was er een klassikale *gasp* te horen, en was het drama. “Ja maar sandra helpt me altijd met mn huiswerk en ze is heel lief” heb ik wel eens te horen gekregen.
Soms was ik niet de pispaal, en dan was het iemand anders in de groep die net zo werd behandeld.
Ik ben van mening dat mensen niet goed begrijpen wat ze doen als ze geen emotionele grenzen voelen. Ze hebben geen zelfinzicht om te zien dat ze iemand als minder behandelen dan anderen. Vooral jonge mensen snappen dit niet, maar ook volwassenen nog wel eens. Dit soort mensen moeten gestraft worden op het moment dat zij het gedrag vertonen, voordat zij leren dat wat ze daar doen niet ok is. Dit werkt beter als je buiten die momenten om aardig bent naar ze, zodat ze het contrast op dat moment nog duidelijker voelen. Maar aardig zijn is soms moeilijk in die situaties.
Praten over werkt maar zelden, dus als dat niet werkt, probeer het op de andere manier.
In het ergste geval, wat altijd verassend sterk werkt is iemand strak aankijken, en daarbij elke emotie die je voelt laten zien op je gezicht, van boosheid, tot lachen tot verdriet. Zonder iets te zeggen. Na een paar minuten word dit als bijzonder onprettig ervaren, en vaak gaan ze eerst strak terug kijken, en zeggen wat kijk je nou? Is er iets? Waar je allemaal niet op in gaat. Uiteindelijk zullen ze daarna wegkijken, en daarna ongemakkelijk kijken of jij nog kijkt, en je kijkt nog, dus ze voelen zich gezien in hun twijfelachtigheid, wat het nog ongemakkelijker maakt.
“De meest voorkomende vorm van pesten is iemand isoleren en negeren.”
Dit maakt het natuurlijk wel lastig, het voorbeeld uit het artikel is duidelijk, dat is pesten, maar waar ligt de grens?
Iedereen kent wel een persoon in de klas of op kantoor die niet goed in de groep ligt, wat moet je daarmee? Op kantoor ga je gewoon als collega’s met elkaar om, je hebt elkaar nodig. Maar daarbuiten mag je toch zeker zelf weten met wie je omgaat? Kan je geen drankje meer doen met collega’s omdat je dan de hele groep moet uitnodigen?
Op de middelbare school heb ik geprobeerd die ene persoon die erbuiten viel erbij te betrekken, ik leerde meteen waarom, die persoon was één brok chagrijn en gewoon gemeen over anderen (mijn vrienden). Hoe verwacht je dan vrienden te maken?
Een jongen die buiten de groep viel door vreemd gedrag bleek later Asperger te hebben. Kan je het pubers kwalijk nemen dat ze het onderling over zijn vreemde gedrag hebben en niet bij hem in de buurt willen staan omdat hij (onbedoeld) veel te dichtbij komt? En volwassenen?
Daarna kom je er ook niet meer vanaf omdat ze niemand anders hebben en volledig aan je vastplakken. De enige manier om er vanaf te komen wordt dan gezien als pesten. Anderen waarschuwen voor vreemd gedrag wordt gezien als roddelen.
Ik heb het wel afgeleerd om einzelgängers erbij proberen te betrekken.
4 comments
Bij dit soort head lines gaat m’n bloed automatisch koken. Pesten is voor kinderen al triest maar als je als volwassene nog pest, dan heb je ‘t allemaal echt niet begrepen.
Word je gepest op school of op je werk? Neem de boel een maandje op met je telefoon, maak een schitterende compilatie en mieter de hele zooi op elk denkbaar kanaal, inclusief hun moeders Facebook-pagina. Ze verdienen de schandpaal.
Oh ja, en vergeet niet de camera te laten rollen als je de volgende dag weer op school of kantoor verschijnt. Kun je ‘t zaakje nog eens opnemen als shit sideways gaat.
Fuck ’em.
In een werk omgeving heb ik het idee dat vooral vrouwen hier een handje van hebben onderling. Wat wordt beschreven in het artikel is pestgedrag wat ontstaat wanneer de pester een “grudge” ontwikkelt na een incident / aanvaring / conflict. Dit heb ik in de afgelopen 20 jaar als kantoortijger bijna alleen maar bij vrouwen gezien.
“De meest voorkomende vorm van pesten is sociaal isoleren en negeren”
Dit komt zo vaak voor, dat is echt niet normaal. Tijdens mijn studie was ik jaren hier het doelwit van. En aangezien dit een studie was over gesprekstechnieken e.d. was er de mogelijkheid hier over te praten. Wat ik ook constant deed.
Zo vaak heb ik het er over gehad. Zo vaak heb ik gevraagd om wat ik dan verkeerd deed. En het ging jaren door. De klas negeer houding was zo sterk, dat het zelfs sommige docenten mee trok in die houding. Soms werd er gesnauwt naar me als ik sprak, omdat ik niet mocht spreken.
Ik kwam uit een matige familie waar explosieve reacties normaal waren en ik was op zoek naar zelfverbetering, en had besloten niet
meer te escaleren. Ik kon daardoor in mijn zoektocht naar waarheid en correctheid de conclusie trekken dat mensen altijd door zullen gaan met het gedrag tenzij ze de grens voelen.
Bij achteraf zeggen “dit gebeurd er, en ik vind het niet leuk wat jullie doen” laat je het aan mensen hun zelf sturing over om dit niet meer te doen. Het zal ook worden gezien als dat je zeurt. Hier word niks mee gedaan.
Als je ipv daarvan wanneer iemand, of een groep de grens over gaat afkeurend doet over hun gedrag. Of heel kort zegt “pleur op met je kut gedrag” in het moment zelf. Of misschien wel elke keer dat het gebeurd, in de groep aan de orde stelt dat sandra wel de hele tijd zit te bokken. Dat creeer je iets wat op de emotionele laag gevoeld word (tegenovergesteld vam het aanspreken van het intellect en zelf controle). En dat werkt onmiddelijk al beter.
In mijn situatie was op het vlak van non verbale communicatie alles ok. Je kon snauwen naar ze, negeren, over ze heen praten. Maar als ik ook maar heel voorzichtig in woorden zei dat sandra steeds moeilijk tegen me doet, dan was er een klassikale *gasp* te horen, en was het drama. “Ja maar sandra helpt me altijd met mn huiswerk en ze is heel lief” heb ik wel eens te horen gekregen.
Soms was ik niet de pispaal, en dan was het iemand anders in de groep die net zo werd behandeld.
Ik ben van mening dat mensen niet goed begrijpen wat ze doen als ze geen emotionele grenzen voelen. Ze hebben geen zelfinzicht om te zien dat ze iemand als minder behandelen dan anderen. Vooral jonge mensen snappen dit niet, maar ook volwassenen nog wel eens. Dit soort mensen moeten gestraft worden op het moment dat zij het gedrag vertonen, voordat zij leren dat wat ze daar doen niet ok is. Dit werkt beter als je buiten die momenten om aardig bent naar ze, zodat ze het contrast op dat moment nog duidelijker voelen. Maar aardig zijn is soms moeilijk in die situaties.
Praten over werkt maar zelden, dus als dat niet werkt, probeer het op de andere manier.
In het ergste geval, wat altijd verassend sterk werkt is iemand strak aankijken, en daarbij elke emotie die je voelt laten zien op je gezicht, van boosheid, tot lachen tot verdriet. Zonder iets te zeggen. Na een paar minuten word dit als bijzonder onprettig ervaren, en vaak gaan ze eerst strak terug kijken, en zeggen wat kijk je nou? Is er iets? Waar je allemaal niet op in gaat. Uiteindelijk zullen ze daarna wegkijken, en daarna ongemakkelijk kijken of jij nog kijkt, en je kijkt nog, dus ze voelen zich gezien in hun twijfelachtigheid, wat het nog ongemakkelijker maakt.
“De meest voorkomende vorm van pesten is iemand isoleren en negeren.”
Dit maakt het natuurlijk wel lastig, het voorbeeld uit het artikel is duidelijk, dat is pesten, maar waar ligt de grens?
Iedereen kent wel een persoon in de klas of op kantoor die niet goed in de groep ligt, wat moet je daarmee? Op kantoor ga je gewoon als collega’s met elkaar om, je hebt elkaar nodig. Maar daarbuiten mag je toch zeker zelf weten met wie je omgaat? Kan je geen drankje meer doen met collega’s omdat je dan de hele groep moet uitnodigen?
Op de middelbare school heb ik geprobeerd die ene persoon die erbuiten viel erbij te betrekken, ik leerde meteen waarom, die persoon was één brok chagrijn en gewoon gemeen over anderen (mijn vrienden). Hoe verwacht je dan vrienden te maken?
Een jongen die buiten de groep viel door vreemd gedrag bleek later Asperger te hebben. Kan je het pubers kwalijk nemen dat ze het onderling over zijn vreemde gedrag hebben en niet bij hem in de buurt willen staan omdat hij (onbedoeld) veel te dichtbij komt? En volwassenen?
Daarna kom je er ook niet meer vanaf omdat ze niemand anders hebben en volledig aan je vastplakken. De enige manier om er vanaf te komen wordt dan gezien als pesten. Anderen waarschuwen voor vreemd gedrag wordt gezien als roddelen.
Ik heb het wel afgeleerd om einzelgängers erbij proberen te betrekken.