Ik ben benieuwd wat jullie hiervan vinden. Als allochtoon uit zuid-amerika heb ik dit filmpje heel verhelderend (en soms ook grappig!) gevonden.
Niet helemaal afgekeken hoor. Ik ken “wij gaan straks eten” vooral opvolgend met “eet je mee?”. En als er bezoek komt haal je gebak en nootjes.
Hartverwarmend weer om de nederlandse ‘cultuur’ weer zo af te schilderen 🙂
Ik ben een nederlander, woon hier al vanaf mn geboorte, en heb dit persoonlijk nog nooit meegemaakt. Ik vraag me altijd af welke mensen nou echt dit soort situaties hebben meegemaakt
Ik heb dit vroeger inderdaad meegemaakt. Ik wist niet wat me overkwam. Sowieso sturen wij mensen niet snel weg, en als er gegeten wordt eet je gewoon mee. Was oprecht een culture shock voor mij als Indonesiër in Nederland.
Volgens mij zit er ook een stukje generatie en een stukje gezin bij. Mijn ouders hechten aan plannen, dus hebben precies genoeg eten voor het gezin, niet 2 extra gasten. En met een gezin is het ook lastig als je avond activiteiten hebt. In mijn kring (vooral studenten) is het al wat normaler om je te laten leiden door de avond.
Ik ben echt gek op filmpjes van mensen van over de landsgrenzen, die zich onderdompelen en verbazen over onze gebruiken/tradities/gewoontes.
De filmpjes van Bart de Pau zijn leuk, informatief en vervelen nooit!
Eens, best een eye-opener als je ineens naar de universiteit gaat of in teams komt te werken met veel internationale mensen. Er zitten wel zijn voor- en nadelen aan. Het voordeel is dat je veel sneller bevriend raakt, omdat ze je voor alles en nog wat uitnodigen. Het nadeel is dan wel weer dat het lijkt of geen van hen ooit plannen heeft buiten jou om, en ze je dus constant voor alles blijven uitnodigen. Ik heb ook gewoon mijn vaste vriendengroepen en vriendin etc. die aandacht nodig hebben.
Verder komen die spontane momenten om wat te gaan doen ook niet altijd even lekker uit. Ik heb na mijn werk namelijk niet altijd tijd om uit het niks ergens wat te gaan drinken/eten, terwijl er thuis al wat klaarligt. Daarbij wil je natuurlijk soms ook gewoon met ze tweeën zijn.
Niet ongastvrij maar wel helderheid graag vat hem wel goed samen denk ik.
LMAO ja. Tijd om op te donderen. Ook een goeie: vragen of je mee mag eten, en dan expliciet te horen krijgen dat dat echt niet kan, daar was immers niet op gerekend.
Mijn vader en stiefmoeder hebben dit ooit gedaan bij mij. Ik kwam langs in de middag en moest prompt vertrekken voor het avondeten, terwijl ik een ellenlange reis met het OV had gemaakt. “We gaan eten, je moet nu vertrekken en nee je kunt écht niet mee eten”. Nou mocht mij stiefmoeder mij niet, nog steeds schrok ik enorm. Het is een van de laatste druppels geweest waardoor ik contact verbrak.
Ik heb sindsdien gezworen dat iedereen die bij mij over de vloer komt gewoon welkom is aan de eettafel en niet met een lege maag naar huis gaat. Op de koffie? Dan is er gebak of koffiebroodjes. Mee eten? Dan lopen we even een stukje naar de supermarkt om wat bij te halen of we bestellen wat. Borrel in de avond? Kaasplank of iets dergelijks.
Tja, bij mij is het eten ook altijd afgemeten op twee personen. Waarom zou ik meer maken? omdat er misschien iemand extra langs kan komen?
En dan ben ik een echte gierige Nederlander. Maar waarom zou je met een lege maag bij iemand op visite gaan? Met al de gedachte: “Oh daar kan ik wel mee eten?” Zeker bij het gevalletje van die twee die om 7 uur langs gingen. Ik heb dan zo iets van: Eet thuis en als je hapjes krijgt is het een aardigheidje. Maar niet vanuit gaan dat iedereen zo veel kookt dat je mee kan eten.
Als Vlaming bevestigt dit toch mijn vooroordelen over Nederlanders.
Ik heb dit als kind vaak genoeg meegemaakt. Je ging bij een vriendje spelen na school tot de ouders zeiden dat ze gingen eten en dan ging je gewoon naar huis want daar stond eten voor jou klaar. Als volwassenen spreek je gewoon duidelijk af of je ergens blijft eten voordat je op bezoek gaat zodat er rekening mee gehouden kan worden. Ik zou het ook niet prettig vinden als mensen verwachten om ineens mee te eten terwijl ik niet genoeg gemaakt heb. Als mensen willen blijven eten, gewoon van te voren laten weten. Voor mij is dit als Nederlander heel normaal.
Dit is wel hoe ik het van huis uit heb ervaren, etenstijd nadert, dus of iedereen even op wil zouten. Maar ik denk niet dat ik het in al die jaren voor heb zien komen dat het expliciet uitgesproken hoefde te worden. Veelal ging men tegen die tijd op eigen intiatief wel weg.
Iets explicieter kwam het naar voren als kind zijnde, als je bij vrienden over de vloer kwam. In de tijd voor mobiele telefoons en dergelijke ging moeders er toch vanuit dat je tegen het eten weer thuis zou komen. Dus zomaar ergens aan schuiven zat er veelal niet in. Dus dat was inderdaad een gevalletje “wij gaan eten, dus opzouten”, een ietwat andere slag dan dit filmpje, maar wellicht dat de gewoonte er op die manier in sluipt en blijft hangen.
Mensen die blijven kleven zijn voor mij een horror situatie, bezoek (of op bezoek zijn) is al een ongemakkelijke situatie als contactgestoorde autist, en het gebrek aan een logisch en algemeen bekend moment om op te zouten zou dat alleen maar erger maken. Het is lastig om de hoeveelheid beschikbare energie goed uit te meten als de hoeveelheid tijd dat je ‘aan’ moet staan niet bekend is.
Klevers met eten is nog een graadje nachtmerrie erger, ik heb al nauwelijks genoeg voedsel in huis om zelf een week op te overleven, laat staan (onverwacht) bezoek. Als ik meer voedsel laat bezorgen zit ik weer met een dag overschot, waarvan het maar te hopen is dat het niets bederfelijks is.
Maar goed dat ik een kluizenaar ben en al het bezoek weer. Zijn een hoop kopzorgen minder. En iedereen weet bij stap 1 waar ze aan toe zijn.
Mijn vader is aannemer en toen ik klein was, ging ik ‘s ochtends eens met hem mee naar een werf, omdat een vriendinnetje van mij daar vlakbij in de buurt woonde en ik bij haar ging spelen. Dat was in de regio Kortrijk (zuiden van West-Vlaanderen). Haar ouders waren gescheiden, maar ze was die week bij haar vader, die een Nederlander is.
Ik weet nog dat we wat aan het spelen waren, toen plots rond 12u de vader zei dat zij gingen eten en dat ‘Leiegast zelf ook ging eten’. Ik werd als kind dus letterlijk terug naar mijn vader gestuurd zonder dat de vader van m’n vriendin iets tegen mijn vader had gezegd. Ik was daar als kind wel van aangedaan omdat het overkwam alsof ik daar niet meer gewenst was.
In België zouden ouders die een speelkameraadje over de vloer hebben automatisch wat extra eten klaarmaken, zelfs als het onverwachts is, of eens kort bellen naar de andere ouders om te weten of zelf eten hadden voorzien, maar alleszins niet indirect tegen het kind zeggen ‘ja, hoepel maar op nu’.
Lange tijd was ‘Leiegegast gaat ook eten’ een grap binnen ons gezin om te lachen met de Nederlandse mentaliteit rondom gastvrijheid.
Dit is gewoon een hard staaltje agendacultuur. Je mag best mee eten, maar alleen als je drie weken van tevoren een reservering hebt geboekt!
Ik woon in Frankrijk. Hier ga je meestal juist bij iemand op bezoek om te gaan eten. Na een borrel opstappen? Da’s bijna een belediging. Tenzij dat expliciet zo was afgesproken.
Geboren en getogen in Nederland, maar dit heb ik nog nooit meegemaakt. Daarentegen wel dat iemand aangeeft dat ze zo gaan eten en vervolgens vragen of ik mee wil eten.
Pre-kind, sure eet maar mee, of we bestellen wel wat, we hebben de hele avond.
Post-kind, 4 jarige, oprotten ajb, om 5 uur begint het koken, nog ff spelen, kind wassen, omkleden, tandenpoetsen, bed in, verhaaltje voorlezen en het is half 8.
Sowieso is komt het echt zelden voor dat er spontaan mensen langskomen of blijven hangen, non-issue dus.
Wij komen nauwelijks rond dus inderdaad wegwezen bij het eten aub.
​
Maar meestal is er vooral 1 “schoontante” die aanbelt als we al aan het eten zijn.
Misschien ben ik heel gevoelig in mijn behoefte aan slaap, maar op een gegeven moment moet je toch ook als gastheer kunnen beslissen om te gaan slapen? Als mensen uitnodigen voor een bakje thee ‘s avonds betekend dat ik de volgende morgen niet (wakker) op het werk zou kunnen verschijnen houd het ook wel op met (die) mensen kunnen uitnodigen…
Wat betreft dat samen eten: geen probleem, maar ik ben absoluut geen keukenkampioen en serveer liever andere mensen niet mijn dagelijkse maal. Iets laten bezorgen is dan weer wel een mogelijkheid…
Iemand uit India die in Amsterdam zijn hotel niet meer kan vinden.
Amsterdammers: das niet mijn probleem.
Herkenbaar. Ik snap de logica wel. Je moet er wel rekening mee kunnen houden, of toevallig iets maken wat je makkelijk opschaalt.
Wat die vrouw tegen het einde van de video zegt over dat we duidelijkheid willen, slaat voor mij de spijker op zijn kop. Alle informatie in kaart willen hebben gebracht en daar het bezoek op afstemmen is preciee hoe ik ben als gastvrouw. Ik moest zo lachen toen ze zei dat we ook willen weten wat men van tevoren gegeten heeft.
Ja ik ben ook wel van opzouten! Sommige mensen voelen gewoon niet aan wanneer het genoeg is geweest en blijven uren lang plakken terwijl ze gewoon even op de koffie zouden komen. 😂 Denk dat het vooral belangrijk is om van te voren op één lijn te zitten qua verwachtingen.
Toevallig had ik het gisteren hierover. Als allochtone Nederlander is dit één van de meest verschrikkelijke dingen om mee te maken. Als iemand zegt dat ik niet mee kan eten (in het hypothetische scenario dat ik dat ooit wil) of tijdens de middag niks aanbiedt, interpreteer ik dat bijna als een oorlogsverklaring. Er wordt ook gewoon niet gekozen om een oplossing in elkaar te flansen – als het dan eens ongepland is – nee je moet gewoon optyfen.
Natuurlijk zitten hier nuances in, maar ik ga het liefst niet om met mensen die zo’n houding hebben.
Ik heb het idee dat Nederlanders ook helemaal niet houden van voedsel verspillen. Dus we koken niet riant en er is meestal net genoeg voor iedereen. Voor een onverwachte extra eter is er dus ook niet altijd genoeg
Ik maak bijna altijd meer eten dan nodig is, maar ik kom dan ook uit de Balkan.
Welkom in Nederland o,p.
Ik merk nu als volwassene wel dat er onder mijn vrienden/kennissen kring niet echt een eetcultuur is. We gaan zelden bij elkaar eten, en ook uit-eten gaan vinden veel van mijn Nederlandse vrienden maar ‘zonde van het geld’, terwijl het wat mij betreft één van de grootste deugden van het dagelijks leven is.
Vind ik echt jammer. Als je bij iemand mee-eet, pik je toch weer andere recepten op en leer je nog eens wat nieuws. Plus het is gewoon super gezellig om onder het eten bij te kletsen!
Soort van andersom: als ik als kind ging spelen bij een vriend met Indonesische moeder werd daar altijd gevraagd of ik mee at, dan schrok ik want ik vond het moeilijk om dan nee te zeggen maar er werd toch echt van mij verwacht dat ik netjes voor etenstijd weer thuis was om met mijn eigen gezin te eten.
Als student plan ik meestal niet echt wat ik ga eten dus als iemand langskomt kan er wel wat geregeld worden. Maar vind het nog steeds wel fijn om van te voren al af te spreken of we samen gaan eten of niet.
Het is me na mijn studententijd niet overkomen dat iemand tegen etenstijd nog op bezoek is. Maar als dat nu zou gebeuren, zou ik het bezoek wel afronden, puur zodat ze m’n eten niet hoeven te proeven (en zien, want ziet er niet uit) 😂
het avondeten is ook het moment dat de familie weer samenkomt. als je niet thuis bent met het eten is er vaak wat bijzonders.
Zo grappighet. Maar is altijd beter om dat te zeggen dan het is op! Elf uur wegwezen kun je je voorstellen 🙈
34 comments
Ik ben benieuwd wat jullie hiervan vinden. Als allochtoon uit zuid-amerika heb ik dit filmpje heel verhelderend (en soms ook grappig!) gevonden.
Niet helemaal afgekeken hoor. Ik ken “wij gaan straks eten” vooral opvolgend met “eet je mee?”. En als er bezoek komt haal je gebak en nootjes.
Hartverwarmend weer om de nederlandse ‘cultuur’ weer zo af te schilderen 🙂
Ik ben een nederlander, woon hier al vanaf mn geboorte, en heb dit persoonlijk nog nooit meegemaakt. Ik vraag me altijd af welke mensen nou echt dit soort situaties hebben meegemaakt
Ik heb dit vroeger inderdaad meegemaakt. Ik wist niet wat me overkwam. Sowieso sturen wij mensen niet snel weg, en als er gegeten wordt eet je gewoon mee. Was oprecht een culture shock voor mij als Indonesiër in Nederland.
Volgens mij zit er ook een stukje generatie en een stukje gezin bij. Mijn ouders hechten aan plannen, dus hebben precies genoeg eten voor het gezin, niet 2 extra gasten. En met een gezin is het ook lastig als je avond activiteiten hebt. In mijn kring (vooral studenten) is het al wat normaler om je te laten leiden door de avond.
Ik ben echt gek op filmpjes van mensen van over de landsgrenzen, die zich onderdompelen en verbazen over onze gebruiken/tradities/gewoontes.
De filmpjes van Bart de Pau zijn leuk, informatief en vervelen nooit!
Eens, best een eye-opener als je ineens naar de universiteit gaat of in teams komt te werken met veel internationale mensen. Er zitten wel zijn voor- en nadelen aan. Het voordeel is dat je veel sneller bevriend raakt, omdat ze je voor alles en nog wat uitnodigen. Het nadeel is dan wel weer dat het lijkt of geen van hen ooit plannen heeft buiten jou om, en ze je dus constant voor alles blijven uitnodigen. Ik heb ook gewoon mijn vaste vriendengroepen en vriendin etc. die aandacht nodig hebben.
Verder komen die spontane momenten om wat te gaan doen ook niet altijd even lekker uit. Ik heb na mijn werk namelijk niet altijd tijd om uit het niks ergens wat te gaan drinken/eten, terwijl er thuis al wat klaarligt. Daarbij wil je natuurlijk soms ook gewoon met ze tweeën zijn.
Niet ongastvrij maar wel helderheid graag vat hem wel goed samen denk ik.
LMAO ja. Tijd om op te donderen. Ook een goeie: vragen of je mee mag eten, en dan expliciet te horen krijgen dat dat echt niet kan, daar was immers niet op gerekend.
Mijn vader en stiefmoeder hebben dit ooit gedaan bij mij. Ik kwam langs in de middag en moest prompt vertrekken voor het avondeten, terwijl ik een ellenlange reis met het OV had gemaakt. “We gaan eten, je moet nu vertrekken en nee je kunt écht niet mee eten”. Nou mocht mij stiefmoeder mij niet, nog steeds schrok ik enorm. Het is een van de laatste druppels geweest waardoor ik contact verbrak.
Ik heb sindsdien gezworen dat iedereen die bij mij over de vloer komt gewoon welkom is aan de eettafel en niet met een lege maag naar huis gaat. Op de koffie? Dan is er gebak of koffiebroodjes. Mee eten? Dan lopen we even een stukje naar de supermarkt om wat bij te halen of we bestellen wat. Borrel in de avond? Kaasplank of iets dergelijks.
Tja, bij mij is het eten ook altijd afgemeten op twee personen. Waarom zou ik meer maken? omdat er misschien iemand extra langs kan komen?
En dan ben ik een echte gierige Nederlander. Maar waarom zou je met een lege maag bij iemand op visite gaan? Met al de gedachte: “Oh daar kan ik wel mee eten?” Zeker bij het gevalletje van die twee die om 7 uur langs gingen. Ik heb dan zo iets van: Eet thuis en als je hapjes krijgt is het een aardigheidje. Maar niet vanuit gaan dat iedereen zo veel kookt dat je mee kan eten.
Als Vlaming bevestigt dit toch mijn vooroordelen over Nederlanders.
Ik heb dit als kind vaak genoeg meegemaakt. Je ging bij een vriendje spelen na school tot de ouders zeiden dat ze gingen eten en dan ging je gewoon naar huis want daar stond eten voor jou klaar. Als volwassenen spreek je gewoon duidelijk af of je ergens blijft eten voordat je op bezoek gaat zodat er rekening mee gehouden kan worden. Ik zou het ook niet prettig vinden als mensen verwachten om ineens mee te eten terwijl ik niet genoeg gemaakt heb. Als mensen willen blijven eten, gewoon van te voren laten weten. Voor mij is dit als Nederlander heel normaal.
Dit is wel hoe ik het van huis uit heb ervaren, etenstijd nadert, dus of iedereen even op wil zouten. Maar ik denk niet dat ik het in al die jaren voor heb zien komen dat het expliciet uitgesproken hoefde te worden. Veelal ging men tegen die tijd op eigen intiatief wel weg.
Iets explicieter kwam het naar voren als kind zijnde, als je bij vrienden over de vloer kwam. In de tijd voor mobiele telefoons en dergelijke ging moeders er toch vanuit dat je tegen het eten weer thuis zou komen. Dus zomaar ergens aan schuiven zat er veelal niet in. Dus dat was inderdaad een gevalletje “wij gaan eten, dus opzouten”, een ietwat andere slag dan dit filmpje, maar wellicht dat de gewoonte er op die manier in sluipt en blijft hangen.
Mensen die blijven kleven zijn voor mij een horror situatie, bezoek (of op bezoek zijn) is al een ongemakkelijke situatie als contactgestoorde autist, en het gebrek aan een logisch en algemeen bekend moment om op te zouten zou dat alleen maar erger maken. Het is lastig om de hoeveelheid beschikbare energie goed uit te meten als de hoeveelheid tijd dat je ‘aan’ moet staan niet bekend is.
Klevers met eten is nog een graadje nachtmerrie erger, ik heb al nauwelijks genoeg voedsel in huis om zelf een week op te overleven, laat staan (onverwacht) bezoek. Als ik meer voedsel laat bezorgen zit ik weer met een dag overschot, waarvan het maar te hopen is dat het niets bederfelijks is.
Maar goed dat ik een kluizenaar ben en al het bezoek weer. Zijn een hoop kopzorgen minder. En iedereen weet bij stap 1 waar ze aan toe zijn.
Mijn vader is aannemer en toen ik klein was, ging ik ‘s ochtends eens met hem mee naar een werf, omdat een vriendinnetje van mij daar vlakbij in de buurt woonde en ik bij haar ging spelen. Dat was in de regio Kortrijk (zuiden van West-Vlaanderen). Haar ouders waren gescheiden, maar ze was die week bij haar vader, die een Nederlander is.
Ik weet nog dat we wat aan het spelen waren, toen plots rond 12u de vader zei dat zij gingen eten en dat ‘Leiegast zelf ook ging eten’. Ik werd als kind dus letterlijk terug naar mijn vader gestuurd zonder dat de vader van m’n vriendin iets tegen mijn vader had gezegd. Ik was daar als kind wel van aangedaan omdat het overkwam alsof ik daar niet meer gewenst was.
In België zouden ouders die een speelkameraadje over de vloer hebben automatisch wat extra eten klaarmaken, zelfs als het onverwachts is, of eens kort bellen naar de andere ouders om te weten of zelf eten hadden voorzien, maar alleszins niet indirect tegen het kind zeggen ‘ja, hoepel maar op nu’.
Lange tijd was ‘Leiegegast gaat ook eten’ een grap binnen ons gezin om te lachen met de Nederlandse mentaliteit rondom gastvrijheid.
Dit is gewoon een hard staaltje agendacultuur. Je mag best mee eten, maar alleen als je drie weken van tevoren een reservering hebt geboekt!
Ik woon in Frankrijk. Hier ga je meestal juist bij iemand op bezoek om te gaan eten. Na een borrel opstappen? Da’s bijna een belediging. Tenzij dat expliciet zo was afgesproken.
Geboren en getogen in Nederland, maar dit heb ik nog nooit meegemaakt. Daarentegen wel dat iemand aangeeft dat ze zo gaan eten en vervolgens vragen of ik mee wil eten.
Pre-kind, sure eet maar mee, of we bestellen wel wat, we hebben de hele avond.
Post-kind, 4 jarige, oprotten ajb, om 5 uur begint het koken, nog ff spelen, kind wassen, omkleden, tandenpoetsen, bed in, verhaaltje voorlezen en het is half 8.
Sowieso is komt het echt zelden voor dat er spontaan mensen langskomen of blijven hangen, non-issue dus.
Wij komen nauwelijks rond dus inderdaad wegwezen bij het eten aub.
​
Maar meestal is er vooral 1 “schoontante” die aanbelt als we al aan het eten zijn.
Misschien ben ik heel gevoelig in mijn behoefte aan slaap, maar op een gegeven moment moet je toch ook als gastheer kunnen beslissen om te gaan slapen? Als mensen uitnodigen voor een bakje thee ‘s avonds betekend dat ik de volgende morgen niet (wakker) op het werk zou kunnen verschijnen houd het ook wel op met (die) mensen kunnen uitnodigen…
Wat betreft dat samen eten: geen probleem, maar ik ben absoluut geen keukenkampioen en serveer liever andere mensen niet mijn dagelijkse maal. Iets laten bezorgen is dan weer wel een mogelijkheid…
Iemand uit India die in Amsterdam zijn hotel niet meer kan vinden.
Amsterdammers: das niet mijn probleem.
Herkenbaar. Ik snap de logica wel. Je moet er wel rekening mee kunnen houden, of toevallig iets maken wat je makkelijk opschaalt.
Wat die vrouw tegen het einde van de video zegt over dat we duidelijkheid willen, slaat voor mij de spijker op zijn kop. Alle informatie in kaart willen hebben gebracht en daar het bezoek op afstemmen is preciee hoe ik ben als gastvrouw. Ik moest zo lachen toen ze zei dat we ook willen weten wat men van tevoren gegeten heeft.
Ja ik ben ook wel van opzouten! Sommige mensen voelen gewoon niet aan wanneer het genoeg is geweest en blijven uren lang plakken terwijl ze gewoon even op de koffie zouden komen. 😂 Denk dat het vooral belangrijk is om van te voren op één lijn te zitten qua verwachtingen.
Toevallig had ik het gisteren hierover. Als allochtone Nederlander is dit één van de meest verschrikkelijke dingen om mee te maken. Als iemand zegt dat ik niet mee kan eten (in het hypothetische scenario dat ik dat ooit wil) of tijdens de middag niks aanbiedt, interpreteer ik dat bijna als een oorlogsverklaring. Er wordt ook gewoon niet gekozen om een oplossing in elkaar te flansen – als het dan eens ongepland is – nee je moet gewoon optyfen.
Natuurlijk zitten hier nuances in, maar ik ga het liefst niet om met mensen die zo’n houding hebben.
Ik heb het idee dat Nederlanders ook helemaal niet houden van voedsel verspillen. Dus we koken niet riant en er is meestal net genoeg voor iedereen. Voor een onverwachte extra eter is er dus ook niet altijd genoeg
Ik maak bijna altijd meer eten dan nodig is, maar ik kom dan ook uit de Balkan.
Welkom in Nederland o,p.
Ik merk nu als volwassene wel dat er onder mijn vrienden/kennissen kring niet echt een eetcultuur is. We gaan zelden bij elkaar eten, en ook uit-eten gaan vinden veel van mijn Nederlandse vrienden maar ‘zonde van het geld’, terwijl het wat mij betreft één van de grootste deugden van het dagelijks leven is.
Vind ik echt jammer. Als je bij iemand mee-eet, pik je toch weer andere recepten op en leer je nog eens wat nieuws. Plus het is gewoon super gezellig om onder het eten bij te kletsen!
Soort van andersom: als ik als kind ging spelen bij een vriend met Indonesische moeder werd daar altijd gevraagd of ik mee at, dan schrok ik want ik vond het moeilijk om dan nee te zeggen maar er werd toch echt van mij verwacht dat ik netjes voor etenstijd weer thuis was om met mijn eigen gezin te eten.
Als student plan ik meestal niet echt wat ik ga eten dus als iemand langskomt kan er wel wat geregeld worden. Maar vind het nog steeds wel fijn om van te voren al af te spreken of we samen gaan eten of niet.
Het is me na mijn studententijd niet overkomen dat iemand tegen etenstijd nog op bezoek is. Maar als dat nu zou gebeuren, zou ik het bezoek wel afronden, puur zodat ze m’n eten niet hoeven te proeven (en zien, want ziet er niet uit) 😂
het avondeten is ook het moment dat de familie weer samenkomt. als je niet thuis bent met het eten is er vaak wat bijzonders.
Zo grappighet. Maar is altijd beter om dat te zeggen dan het is op! Elf uur wegwezen kun je je voorstellen 🙈