Alhoewel een open relatie mij verschrikkelijk lijkt ben ik bereid de statistieken te geloven, want ik zie veel mensen met een open relatie in mijn eigen omgeving.
Dit zegt meer over wat liefde voor hen betekent imo.
Een kwart van de mannen eet ‘s ochtends niet. ‘Ontbijt is een achterhaald concept’.
En toch is het vaak de jaloezie wat het feestje verpest.
Allemaal leuk en aardig het een achterhaald concept te noemen trekt vast de lezer, maar het is niet een bewuste keuze die je maakt monogaam/polygaam te zijn.
Als jong persoon voel je sterk de behoefte om je te moeten onderscheiden. Standaard zijn is ‘saai’. Monogame relaties zijn ‘saai’. Een dergelijke uitslag is dus totaal niet verrassend. Als je volwassener wordt en meer karakter krijgt voel je die behoefte om jezelf te onderscheiden op basis van dit soort dingen niet meer zo sterk en dan kom je terug op je mening.
Ik me af hoe de vraagstelling precies was. Ik zou namelijk anders antwoorden op de vraag of ik een open relatie ethisch en sociaal acceptabel zou vinden dan op de vraag of ik zelf een open relatie zou willen hebben. Sterker nog, het antwoord op die laatste vraag zou wellicht anders zijn geweest toen ik single was vs nu ik al heel lang in een relatie zit en kinderen heb.
Ik vraag me dan ook af hoe de verdeling single/in een relatie is van de mensen die zeggen een open relatie ok te vinden.
Een relatie is in principe gewoon een set van afspraken die je maakt met je partner. Sommigen zien dit gewoon wat vrijer in dan anderen. Zelf vind ik liefde = seks ook achterhaald en mijn vriend staat hier hetzelfde in. De gedachte om nog minstens 10 jaar met hem samen te zijn voelt helemaal niet beklemmend, de gedachte om de komende 10 jaar alleen met hem seks te hebben voelt juist wél zo.
Vandaar dat we de afspraak hebben gemaakt dat we, indien we iemand tegen komen op stap / op een festival / op een feest, we eenmalig met die persoon iets mogen doen.
Voor ons voelt deze toevoeging als een stukje vrijheid. En tuurlijk is het klote als je de eerste keer hoort dat je vriend seks heeft gehad met iemand anders, maar je gunt het elkaar en het is voor mij van grote meerwaarde om die vrijheid ook te hebben.
We hebben gewoon onze set van afspraken aangepast voor zolang we dat leuk vinden. Mochten we er klaar mee zijn kunnen we altijd weer terug naar de “normale” monogame manier.
10 comments
Je moet ook wat met de huidige woningmarkt.
Ik verwachte dat dit r/nietdespeld was.
Alhoewel een open relatie mij verschrikkelijk lijkt ben ik bereid de statistieken te geloven, want ik zie veel mensen met een open relatie in mijn eigen omgeving.
Dit zegt meer over wat liefde voor hen betekent imo.
Een kwart van de mannen eet ‘s ochtends niet. ‘Ontbijt is een achterhaald concept’.
En toch is het vaak de jaloezie wat het feestje verpest.
Allemaal leuk en aardig het een achterhaald concept te noemen trekt vast de lezer, maar het is niet een bewuste keuze die je maakt monogaam/polygaam te zijn.
Als jong persoon voel je sterk de behoefte om je te moeten onderscheiden. Standaard zijn is ‘saai’. Monogame relaties zijn ‘saai’. Een dergelijke uitslag is dus totaal niet verrassend. Als je volwassener wordt en meer karakter krijgt voel je die behoefte om jezelf te onderscheiden op basis van dit soort dingen niet meer zo sterk en dan kom je terug op je mening.
Ik me af hoe de vraagstelling precies was. Ik zou namelijk anders antwoorden op de vraag of ik een open relatie ethisch en sociaal acceptabel zou vinden dan op de vraag of ik zelf een open relatie zou willen hebben. Sterker nog, het antwoord op die laatste vraag zou wellicht anders zijn geweest toen ik single was vs nu ik al heel lang in een relatie zit en kinderen heb.
Ik vraag me dan ook af hoe de verdeling single/in een relatie is van de mensen die zeggen een open relatie ok te vinden.
Een relatie is in principe gewoon een set van afspraken die je maakt met je partner. Sommigen zien dit gewoon wat vrijer in dan anderen. Zelf vind ik liefde = seks ook achterhaald en mijn vriend staat hier hetzelfde in. De gedachte om nog minstens 10 jaar met hem samen te zijn voelt helemaal niet beklemmend, de gedachte om de komende 10 jaar alleen met hem seks te hebben voelt juist wél zo.
Vandaar dat we de afspraak hebben gemaakt dat we, indien we iemand tegen komen op stap / op een festival / op een feest, we eenmalig met die persoon iets mogen doen.
Voor ons voelt deze toevoeging als een stukje vrijheid. En tuurlijk is het klote als je de eerste keer hoort dat je vriend seks heeft gehad met iemand anders, maar je gunt het elkaar en het is voor mij van grote meerwaarde om die vrijheid ook te hebben.
We hebben gewoon onze set van afspraken aangepast voor zolang we dat leuk vinden. Mochten we er klaar mee zijn kunnen we altijd weer terug naar de “normale” monogame manier.
Nee bedankt. If it ain’t broke don’t fix it.