
Yup! Τι κάνατε τότε; θυμάστε; Εγώ ήμουν νιος, δεν είχα ακόμη πρεσβυωπία (μη γελάτε, έρχεται και σε σας). Μας είχαν κόψει τα μισθά και έτρεχα στις τράπεζες να κάνω διακανονισμούς για το δάνειο, η μικρή θα πήγαινε νηπιαγωγείο, η κρίση είχε μπει για τα καλά στις ζωές μας (ακόμα εδώ είναι βέβαια, εμείς προσαρμοστήκαμε κάπως). Αναγκάστηκα να πουλήσω πολλά πράγματα (π.χ. το ποδήλατό μου) για να πληρώσω τους τότε καινούργιους φόρους που κάθε μήνα εμφανίζονταν (ΕΝΦΙΑ, τέλος επιτηδεύματος, μας είχαν αναγκάσει τότε να δώσουμε 500€ σε μηχανικό για να κάνει κάποιου είδους επίβλεψη στο σπίτι – δε θυμάμαι) άλλα 500€ για τον ημιυπαίθριο (3 φορές έχω πληρώσει αυτά τα 11τμ από τότε που αγόρασα το σπίτι, διάολε).
Χωρίς υπερβολή κάθε 2-3 μήνες το κράτος έβγαινε με διάφορες καινούργιες λέξεις να μαζέψει λεφτά επειγόντως. Το Gangnam Style ήταν ότι χρειαζόμασταν τότε!
Σε ευχαριστούμε PSY!
[https://www.youtube.com/watch?v=9bZkp7q19f0](https://www.youtube.com/watch?v=9bZkp7q19f0)
6 comments
Ακόμα δεν έχω καταλάβει με ποιο μηχανισμό οι φορομπηχτικές μνημονιακές πολιτικές υποτίθεται θα έφερναν ανάπτυξη. Λογικά ούτε πρόκειται να το καταλάβω ποτέ.
Άργησες περίπου 2 βδομάδες. Let me guess, internet explorer?
Νιώθω boomer.
Πιο σημαντικά νέα. Σαν σήμερα, πριν [35 χρόνια](https://en.m.wikipedia.org/wiki/Never_Gonna_Give_You_Up) βγήκε το [“Never gonna give you up”](https://www.youtube.com/watch?v=dQw4w9WgXcQ)
Δηλαδή ήμουν 10 χρόνων που το πρωτοείδα, τώρα είμαι 20…
OPA