Fallegasta íslenska sem þið hafið kynnst

Íslenska. Fagurt mál, eða svo er sagt. Ég hef alltaf verið í basli með mitt eigið móðurmál, enda ólst ég upp erlendis með döff foreldra og hef því alltaf talað táknmál á heimilinu. En vegna þess að íslenska mín er svo ábótavant þá vil ég kynnast málinu betur.

Hvað teljið þið vera fallegesta íslenska sem þið hafið kynnst. Til dæmis *það blæðir úr morgunsárinu*, *penninn er eins og opin æð*, eða *þeim var ég verst er ég unni mest* – a la götulistaverkinu á Laugarvegnum (og eflaust annars staðar).

Hér hafið þið nokkur dæmi um uppáhalds verkin mín á íslensku – hér er velkomið að leiðrétta málfars- og stafsetningarvillur.

—–

**Sultur eftir Steinn Steinarr**

Ég var soltinn og klæðlaus

og sjúkur af langvinnum skorti,

en þið sáuð mig ekki

fremur en rykið á götunni.

#.

Og ég hrópaði á miskunn,

á hjálp, eins og drukknandi maður,

en þið heyrðuð það ekki,

og genguð brosandi fram hjá,

eins og storkandi tákn þeirrar stöðu,

sem gerir mann feitan.

#.

Og ég starði í spor ykkar

dimmum, válegum augum.

Og hjarta mitt logaði af hatri

hins sveltandi manns,

eins og hlæjandi vitfirring

syði í blóði og taugum.

#.

Og ég benti með aflvana hendi

á andlit hins næsta

og öskraði:

Djöfullinn! DJÖFULLINN!

—-
**Skógarilmur – Einar Ben**

Ég byrgist við runnalimið lágt.

Í lognkyrrð öll hlíðin glitrar.

Sólin sér hallar frá hádegisátt.

Ég hlusta á skógarins andardrátt

og ilmbylgjan um mig titrar.

#.

Hún streymir og ber á brott minn hug

til baka, til liðinna daga.

Mér gleymast árin mín tug eftir tug,

mér tíminn finnst horfinn sem örvar flug

og allt sem ein augnablikssaga. –

#.

Ég minnist, ég minnist eins dýrðardags

í dögun míns vaknandi anda,

þá lund mín var blíð og bljúg sem vax.

Í barnahóp lék ég til sólarlags

um ilmskóg sem eldar nú granda.

#.

Og rétt eins og nú ég byrgðist við björk

með blikandi, titrandi greinum.

Ég var þar í felum, í ungviðsins örk,

alsæll og fávís sem dýrið á mörk,

í sveimi af hrópandi sveinum.

#.

Í gegnum laufþaksins ljóra ég sá

ljómann af vorinu bjarta.

Mig snart einn geisli frá bláloftsins brá;

ég brjótast og iða fann lífsins þrá

í eggskurns hjúpi míns hjarta.

#.

Ég hlustaði á þrastanna mjúka mál

við moldina bundna og þunga

og hneigði mín eyru að hljómsins skál;

ég hreyfast fann einhvern kraft mér í sál

sem vængi hins ófleyga unga.

#.

– Ég man þennan töfrandi birkiblæ

og bjarmann á vordagsins hvarmi,

sem fyrst dró mín augu að algeimsins sæ,

sem andaði fyrst á eitt skjálfandi fræ

er byrgðist mér djúpt í barmi.

#.

Nú finn ég hve ilmbylgjan að mér ber

með eldsárum, tregandi kvíða

hið liðna, hið horfna sem liðið er.

Lund mína minningar-bjarminn sker

og svipir í augum mér svíða.

#.

Ég kenni ei lengur þá kvikandi þrá

þó kvaki skógarins þrestir.

Með alvöru hljóðri er himinsins brá,

mörg hjarta míns fræ eru kulnuð strá

og sólgeislar vonanna sestir.

Helið og gleymskan sinn höggstað á,

þar hlaðast þeir visnu kestir.

#.

Björkin, sem minningin berst mér frá,

er brennd og runnurinn felldur í lág

og drengirnir dánir flestir.

#.

En nú er minn hugur þó heill og frjáls,

ég hlusta þá náttúran þegir.

Ég veit hvað stenst eyðingu axar og báls.

#.

Minn andi er vaknaður til sín sjálfs

og vængirnir vaxnir og fleygir.

—–

**Bergþóra Árnadóttir – Vinur Að Deyja** [Lagið hér](https://www.youtube.com/watch?v=yiLFn1gxRNw) endilega hlustið og fyllið inn eyðuna – það er ekki til texti á netinu fyrir þetta lag en það hrífur mig.

Það ____ einn ég úti stóð

Á eyðinlegri stöndru

Á fjallatinda fjúkir ljóð

Í fjarska dundi veðurhljóð

#.

Sem veikur maður varpi

Þungan öndu …

#.

Þá hinnsta skíma flúði fjær

Af foldu vegu langa

En fjúk og stormur færðist nær

Og frostið sínar bitru klær

Mér lagði fast um fætur, –

Hönd og vanga …

#.

Og eftir fáein andartog

Með ógnir storms og fanna

Þar risu hrannir hátt á vog

Mér heyrðist gríms innst voðarsog

#.

Sem djúpar stunur

Dauða særðra manna

….

Þá fannst mér sjávaraldan ein

Sig öðrum hærra teygja

#.

Hún beygði fald við fjörustein

Með feigðar köldu rómi hrein

Og veistu að finn vinur verað deyja

…

Þá fór mér hrollur hjarta að –

Og harm ég fann mig beygja

Það orð á þessum leiðist að

í eyrum mínum stöðugst hvarf

#.

Og veistu að finn vinur vera að deyja

…