We drastisch reduceren het speciaal onderwijs. Scholen krijgen nu kinderen met meer zorg erbij waardoor werkdruk hoger komt en minder aandacht per kind is. Gevolg is dat er meer kinderen naar speciaal onderwijs moeten.
Rutte: Ik zie niks fout gaan.
Ik ben docent op het VO, en heb ook op het speciaal onderwijs gewerkt. Ik heb gewoon de mogelijkheden niet om om te gaan met leerlingen met gedragsproblemen. Ik kan ze buiten het lokaal zetten om even af te koelen als het mis gaat zodat de andere 30 leerlingen verder kunnen werken, en dat is het ongeveer.
Oprechte vraag: zou het speciaal onderwijs, met kleinere klassen en veel meer individuele aandacht, uiteindelijk eigenlijk niet voor alle kinderen beter zijn? Meer kinderen naar het speciaal onderwijs zal meer geld kosten, maar ik kan me moeilijk voorstellen dat het voor de kinderen zelf nu zo slecht is (ervan uitgaande dat het goed geregeld is met leerlingvervoer en dergelijke natuurlijk).
Op de basisschool van mijn kinderen is er gewoon geen tijd en geld om kinderen extra te begeleiden. Klassen zijn 28+, en bij kinderen met agressief gedrag kun je alleen kiezen tussen het te kort doen van de klas of het te kort doen van die leerling.
Er is veel tijd nodig en die tijd is er niet en er zijn ook weinig ondersteunende functies om kinderen iets extra’s te bieden. Voor taal kan het nog want dat is een wat breder probleem, maar individuele begeleiding is ontzettend duur.
En dit is voor niemand tof. Een kind in je klas dat met tafels gooit en boekjes kapotscheurt en met potloden prikt in groep 2 is niet leuk. Noch voor de leerkracht noch voor de klas noch voor dat kind dat dan op het bankje op de gang moet zitten.
Maar het traject naar het speciaal onderwijs is ontzettend tijdrovend. Vooral mbt gedragsproblemen heb ik nog geen docent positief horen zijn over passend onderwijs.
(En ja het idee is dat scholen zich specialiseren in bepaalde behoeften zodat je een leerling naar een school in de buurt kan sturen die er beter met kan omgaan maar in de praktijk is overal een tekort dus dat werkt voor geen meter.)
“Wanneer gaan we weer goed voor elkaar zorgen in dit land?”
Ik ben bang van nooit.
Heel dit land gaat richting de afgrond.
Mijn dochter (6) heeft ook die milde gedragsproblemen. Ze is snel boos, onzeker, heeft faalangst en ze kan niet zo goed tegen 30 kinderen die alleen maar geluid maken, want ze wil graag horen en gehoord worden. Verder is ze heel erg lief, rechtvaardig, geen pestkop, kan goed met kinderen spelen en dergelijk.
Ze heeft zogenaamde shadow hulp gekregen om haar beetje te begeleiden door haar temperamenten. Dat ging erg goed, en ze gaven haar ook het vertrouwen en de ‘tools’ om er mee om te gaan. Echter, budget genoeg, maar te weinig capaciteit van mensen. Derhalve heeft de school zich “handelingsonbekwaam” gemeld, waardoor ze dus halve dagen thuis kwam te zitten.
Zodoende is ze ook aangemeld bij speciaal onderwijs, en gelukkig mocht ze daar terecht, anders wisten we het echt niet meer.
Bij mij is normaal het glas halfvol, maar als ik het onderwijs bekijk, zie ik dat heel somber in. Het is verdomme het fundament van de samenleving, daar mag van mij echt veel meer aan gedaan worden om dat weer op krachten te brengen, want dit gaat de verkeerde kant op.
Ik weet niet of dit vooral over basis of voortgezet onderwijs gaat maar toevallig is mijn school (middelbare) een tijdje geleden door onderwijsinspectie als ‘zeer zwakke school’ bestempeld, één van de ~10 ofzo in Nederland. De hoofdoorzaak? Gebrekkige hulp aan individuele leerlingen.
Hoewel ik mij behoorlijk kan vinden in de opmerkingen van andere commenters m.b.t. de onwerkbaarheid van passend onderwijs, wil ik toch even benadrukken dat het speciaal onderwijs – zeker in haar huidige staat – ook bepaald geen oplossing is.
Ik heb zelf ruim tien jaar in het speciaal onderwijs doorgebracht vanwege mijn slechtziendheid, en met name de periode na 2015 (passend onderwijs) is buitengewoon rampzalig verlopen. Vanwege de leegloop van zowel leerlingen (want passend onderwijs) als docenten (want het VSO valt onder de PO-CAO, dus naar verhouding slechte arbeidsvoorwaarden) leidde tot een sterfhuisconstructie. Ik heb gedurende een periode van 5 jaar 8-9 verschillende wiskundedocenten gehad. Om nog maar te zwijgen over de andere vakken die (aardrijkskunde, natuurkunde … enz) gewoonweg zijn wegbezuinigd vanwege een gebrek aan leerlingen, financiële middelen en personeel.
Toen ik op de middelbare school begon, had de school een kleine 100 leerlingen. Dat was voor een speciaal onderwijs instelling behoorlijk netjes. Tegen de tijd van mijn eindexamen waren er nog maar 19 (!) leerlingen over. Dit waren de mensen die écht niet in het regulier onderwijs konden functioneren, en derhalve bij ons terecht waren gekomen als zijnde wij een afvoerputje. De docenten en het ondersteunend personeel (psychologen e.d) waren dan ook meer bezig met ‘vechten’ met deze leerlingen, dan met het bieden van kwalitatief goed onderwijs. Ook hierdoor zijn veel docenten uiteindelijk vertrokken.
Oh, en iedere dag 2-3 uur in een overvol taxibusje vertoeven om van en naar school te kunnen is bepaald geen pré voor zowel je mentale gezondheid als je verdere maatschappelijke participatie. Want zelfs in dit kleine landje zijn speciale scholen alles behalve in de buurt.
———-
Samengevat kunnen we zeggen dat we dankzij passend onderwijs nu met een systeem zitten dat aan beide kanten niet functioneert. Het reguliere onderwijs is al overbelast vanwege structurele tekorten en andere problemen, en het speciaal onderwijs is via een achterdeurtje doodbezuinigd. Geen wonder dat het aantal thuiszitters is geëxplodeerd de afgelopen jaren.
Persoonlijk was het speciaal onderwijs voor mij een hele slechte ervaring, het allerergste vind ik hoe ongelofelijk moeilijk het is om terug te gaan naar het regulier terwijl je weet dat je niet op het speciaal onderwijs hoort. Want eigenlijk iedereen, van leidinggevenden op het regulier tot je docenten op het speciaal, twijfelen aan je prestaties en zijn terughoudend om je überhaupt een kans te geven op het regulier.
Speciaal onderwijs is nog slechter, geloof mij maar, want ik ga dr heen
Ik zat eerst op regulier onderwijs, tot aan de derde ging dat prima, vanaf de vierde klas kreeg ik een lijst met opdrachten en moest ik mijn huiswerk in blokken van tien weken zelf plannen. Leraren snapten niet dat dat voor mij onmogelijk was, zelfs al was het bekend dat ik een stoornis in het autistisch spectrum heb. Ik kreeg van mijn mentor destijds te horen dat ik de vierde niet zou gaan halen, maar dat ik wel wat vakken kon afronden, en dat als ik daarop zou focussen ik het volgende jaar minder vakken zou hebben en het misschien wel kon halen. Ze zouden mij extra gaan begeleiden en ik kreeg extern huiswerkbegeleiding bij de naschoolse opvang.
Mijn tweede keer in de vierde speelden nog steeds dezelfde problemen, alleen met minder vakken, wat het voor mij alleen maar lastiger maakte omdat ik al te weinig uitdaging had en me nu ronduit ging vervelen. Daarbij werd me in de tweede maand van dat jaar al verteld dat zelfs als ik het nu wel zou halen ze verwachtten dat ik in de vijfde en zesde hetzelfde probleem zou hebben en dat ik na dit jaar naar speciaal onderwijs zou gaan. Ik heb dat jaar vrij weinig uitgevoerd.
Na twee keer de vierde klas ging ik dus naar speciaal onderwijs, waar ik nogmaals de vierde moest doen omdat je niet van 4VWO naar 5HAVO mag (heeft te maken met het examentraject waar je niet halverwege in mag stromen). Ik had ook niet genoeg uren met de vakken die ik nog over had maar had nog wel een leerplicht, dus ik moest er een praktijkvak bij doen. Mijn eerste dag op het speciaal onderwijs had ik de hele dag “metaaltechniek”, het vak waarvan de leraar ook mijn mentor was. Ik zou dit vak ongeveer de helft van de tijd hebben. De leraar gaf mij een boek en zei: “Begin maar vast”, en loop prompt de klas uit. Ik heb hem tot aan de pauze niet meer gezien.
Huiswerk was niet echt een ding op deze school, dat konden de meeste leerlingen toch niet aan. We werkten in de les aan het vak op ons eigen tempo en wanneer we er klaar voor waren kregen we een toets. Als we die niet haalden mochten we hem herkansen totdat we hem wel haalden. Tijdens de examens was er 1 examinator en bij mijn natuurkunde-examen liep de examinator weg om iets te eten te halen. Ik denk niet dat mijn diploma van deze school iets waard is, aangezien falen letterlijk geen optie was.
Mijn moeder is nog een keer terug gegaan naar mijn oude school om haar beklag te doen over deze hele situatie en hoe alles gelopen is. Ze kreeg het idee dat ze daar eigenlijk vooral blij waren dat ze van dit moeillijke kind af waren. Ik weet ook niet wat ik met dit alles wil zeggen, maar ik dacht ik deel mijn verhaal, misschien heeft iemand er wat aan. Stel gerust vragen als je die hebt.
12 comments
We drastisch reduceren het speciaal onderwijs. Scholen krijgen nu kinderen met meer zorg erbij waardoor werkdruk hoger komt en minder aandacht per kind is. Gevolg is dat er meer kinderen naar speciaal onderwijs moeten.
Rutte: Ik zie niks fout gaan.
Ik ben docent op het VO, en heb ook op het speciaal onderwijs gewerkt. Ik heb gewoon de mogelijkheden niet om om te gaan met leerlingen met gedragsproblemen. Ik kan ze buiten het lokaal zetten om even af te koelen als het mis gaat zodat de andere 30 leerlingen verder kunnen werken, en dat is het ongeveer.
Oprechte vraag: zou het speciaal onderwijs, met kleinere klassen en veel meer individuele aandacht, uiteindelijk eigenlijk niet voor alle kinderen beter zijn? Meer kinderen naar het speciaal onderwijs zal meer geld kosten, maar ik kan me moeilijk voorstellen dat het voor de kinderen zelf nu zo slecht is (ervan uitgaande dat het goed geregeld is met leerlingvervoer en dergelijke natuurlijk).
Op de basisschool van mijn kinderen is er gewoon geen tijd en geld om kinderen extra te begeleiden. Klassen zijn 28+, en bij kinderen met agressief gedrag kun je alleen kiezen tussen het te kort doen van de klas of het te kort doen van die leerling.
Er is veel tijd nodig en die tijd is er niet en er zijn ook weinig ondersteunende functies om kinderen iets extra’s te bieden. Voor taal kan het nog want dat is een wat breder probleem, maar individuele begeleiding is ontzettend duur.
En dit is voor niemand tof. Een kind in je klas dat met tafels gooit en boekjes kapotscheurt en met potloden prikt in groep 2 is niet leuk. Noch voor de leerkracht noch voor de klas noch voor dat kind dat dan op het bankje op de gang moet zitten.
Maar het traject naar het speciaal onderwijs is ontzettend tijdrovend. Vooral mbt gedragsproblemen heb ik nog geen docent positief horen zijn over passend onderwijs.
(En ja het idee is dat scholen zich specialiseren in bepaalde behoeften zodat je een leerling naar een school in de buurt kan sturen die er beter met kan omgaan maar in de praktijk is overal een tekort dus dat werkt voor geen meter.)
“Wanneer gaan we weer goed voor elkaar zorgen in dit land?”
Ik ben bang van nooit.
Heel dit land gaat richting de afgrond.
Mijn dochter (6) heeft ook die milde gedragsproblemen. Ze is snel boos, onzeker, heeft faalangst en ze kan niet zo goed tegen 30 kinderen die alleen maar geluid maken, want ze wil graag horen en gehoord worden. Verder is ze heel erg lief, rechtvaardig, geen pestkop, kan goed met kinderen spelen en dergelijk.
Ze heeft zogenaamde shadow hulp gekregen om haar beetje te begeleiden door haar temperamenten. Dat ging erg goed, en ze gaven haar ook het vertrouwen en de ‘tools’ om er mee om te gaan. Echter, budget genoeg, maar te weinig capaciteit van mensen. Derhalve heeft de school zich “handelingsonbekwaam” gemeld, waardoor ze dus halve dagen thuis kwam te zitten.
Zodoende is ze ook aangemeld bij speciaal onderwijs, en gelukkig mocht ze daar terecht, anders wisten we het echt niet meer.
Bij mij is normaal het glas halfvol, maar als ik het onderwijs bekijk, zie ik dat heel somber in. Het is verdomme het fundament van de samenleving, daar mag van mij echt veel meer aan gedaan worden om dat weer op krachten te brengen, want dit gaat de verkeerde kant op.
Ik weet niet of dit vooral over basis of voortgezet onderwijs gaat maar toevallig is mijn school (middelbare) een tijdje geleden door onderwijsinspectie als ‘zeer zwakke school’ bestempeld, één van de ~10 ofzo in Nederland. De hoofdoorzaak? Gebrekkige hulp aan individuele leerlingen.
Hoewel ik mij behoorlijk kan vinden in de opmerkingen van andere commenters m.b.t. de onwerkbaarheid van passend onderwijs, wil ik toch even benadrukken dat het speciaal onderwijs – zeker in haar huidige staat – ook bepaald geen oplossing is.
Ik heb zelf ruim tien jaar in het speciaal onderwijs doorgebracht vanwege mijn slechtziendheid, en met name de periode na 2015 (passend onderwijs) is buitengewoon rampzalig verlopen. Vanwege de leegloop van zowel leerlingen (want passend onderwijs) als docenten (want het VSO valt onder de PO-CAO, dus naar verhouding slechte arbeidsvoorwaarden) leidde tot een sterfhuisconstructie. Ik heb gedurende een periode van 5 jaar 8-9 verschillende wiskundedocenten gehad. Om nog maar te zwijgen over de andere vakken die (aardrijkskunde, natuurkunde … enz) gewoonweg zijn wegbezuinigd vanwege een gebrek aan leerlingen, financiële middelen en personeel.
Toen ik op de middelbare school begon, had de school een kleine 100 leerlingen. Dat was voor een speciaal onderwijs instelling behoorlijk netjes. Tegen de tijd van mijn eindexamen waren er nog maar 19 (!) leerlingen over. Dit waren de mensen die écht niet in het regulier onderwijs konden functioneren, en derhalve bij ons terecht waren gekomen als zijnde wij een afvoerputje. De docenten en het ondersteunend personeel (psychologen e.d) waren dan ook meer bezig met ‘vechten’ met deze leerlingen, dan met het bieden van kwalitatief goed onderwijs. Ook hierdoor zijn veel docenten uiteindelijk vertrokken.
Oh, en iedere dag 2-3 uur in een overvol taxibusje vertoeven om van en naar school te kunnen is bepaald geen pré voor zowel je mentale gezondheid als je verdere maatschappelijke participatie. Want zelfs in dit kleine landje zijn speciale scholen alles behalve in de buurt.
———-
Samengevat kunnen we zeggen dat we dankzij passend onderwijs nu met een systeem zitten dat aan beide kanten niet functioneert. Het reguliere onderwijs is al overbelast vanwege structurele tekorten en andere problemen, en het speciaal onderwijs is via een achterdeurtje doodbezuinigd. Geen wonder dat het aantal thuiszitters is geëxplodeerd de afgelopen jaren.
Persoonlijk was het speciaal onderwijs voor mij een hele slechte ervaring, het allerergste vind ik hoe ongelofelijk moeilijk het is om terug te gaan naar het regulier terwijl je weet dat je niet op het speciaal onderwijs hoort. Want eigenlijk iedereen, van leidinggevenden op het regulier tot je docenten op het speciaal, twijfelen aan je prestaties en zijn terughoudend om je überhaupt een kans te geven op het regulier.
Speciaal onderwijs is nog slechter, geloof mij maar, want ik ga dr heen
Ik zat eerst op regulier onderwijs, tot aan de derde ging dat prima, vanaf de vierde klas kreeg ik een lijst met opdrachten en moest ik mijn huiswerk in blokken van tien weken zelf plannen. Leraren snapten niet dat dat voor mij onmogelijk was, zelfs al was het bekend dat ik een stoornis in het autistisch spectrum heb. Ik kreeg van mijn mentor destijds te horen dat ik de vierde niet zou gaan halen, maar dat ik wel wat vakken kon afronden, en dat als ik daarop zou focussen ik het volgende jaar minder vakken zou hebben en het misschien wel kon halen. Ze zouden mij extra gaan begeleiden en ik kreeg extern huiswerkbegeleiding bij de naschoolse opvang.
Mijn tweede keer in de vierde speelden nog steeds dezelfde problemen, alleen met minder vakken, wat het voor mij alleen maar lastiger maakte omdat ik al te weinig uitdaging had en me nu ronduit ging vervelen. Daarbij werd me in de tweede maand van dat jaar al verteld dat zelfs als ik het nu wel zou halen ze verwachtten dat ik in de vijfde en zesde hetzelfde probleem zou hebben en dat ik na dit jaar naar speciaal onderwijs zou gaan. Ik heb dat jaar vrij weinig uitgevoerd.
Na twee keer de vierde klas ging ik dus naar speciaal onderwijs, waar ik nogmaals de vierde moest doen omdat je niet van 4VWO naar 5HAVO mag (heeft te maken met het examentraject waar je niet halverwege in mag stromen). Ik had ook niet genoeg uren met de vakken die ik nog over had maar had nog wel een leerplicht, dus ik moest er een praktijkvak bij doen. Mijn eerste dag op het speciaal onderwijs had ik de hele dag “metaaltechniek”, het vak waarvan de leraar ook mijn mentor was. Ik zou dit vak ongeveer de helft van de tijd hebben. De leraar gaf mij een boek en zei: “Begin maar vast”, en loop prompt de klas uit. Ik heb hem tot aan de pauze niet meer gezien.
Huiswerk was niet echt een ding op deze school, dat konden de meeste leerlingen toch niet aan. We werkten in de les aan het vak op ons eigen tempo en wanneer we er klaar voor waren kregen we een toets. Als we die niet haalden mochten we hem herkansen totdat we hem wel haalden. Tijdens de examens was er 1 examinator en bij mijn natuurkunde-examen liep de examinator weg om iets te eten te halen. Ik denk niet dat mijn diploma van deze school iets waard is, aangezien falen letterlijk geen optie was.
Mijn moeder is nog een keer terug gegaan naar mijn oude school om haar beklag te doen over deze hele situatie en hoe alles gelopen is. Ze kreeg het idee dat ze daar eigenlijk vooral blij waren dat ze van dit moeillijke kind af waren. Ik weet ook niet wat ik met dit alles wil zeggen, maar ik dacht ik deel mijn verhaal, misschien heeft iemand er wat aan. Stel gerust vragen als je die hebt.