Dit herken ik inderdaad wel. Ik ben aroace en heb letterlijk vorige week bog een vragenlijst van mn psycholoog gekregen waar de vraag iets was van “hoeveel stress ervaar je als je een afspraakje met iemand hebt die je aantrekkelijk vindt?”. Ik heb zo hard lopen twijfelen want als de situatie zich voordeed zou ik heel erg zenuwachtig zijn, alleen doet de situatie zich niet voor. Er was helaas geen nvt optie… Mijn psycholoog is overigens alles behalve hetero dus ik ben wel een keertje van plan om uit de kast te komen, wanneer ik de moed heb gevonden.
Ik zou niet zeggen dat mijn geaardheid mij psychische klachten bezorgt, maar na het scannen van dat artikel weet ik dat eigenlijk niet zo zeker meer. Vooral de term “minderheidsstress” vind ik wel interessant. Pretty sure dat ik dat als aroace persoon ervaar ten opzichte van zowel de “hetero’s” als de queer community. Stiekem voel ik me daardoor best wel eenzaam
Mijn eerste ervaring met een psycholoog sloeg compleet de plank mis. Als ik wist wat een goede psycholoog was (en hoe dat precies in zijn werk ging) was ik na de 2de afspraak al weggegaan.
ik (inmiddels 28) kwam op mijn 18de uit de kast als transgender. Mijn ouders waren zo in shock dat ze geen weerwoord wisten te geven. Binnen 2-3 maanden was ik in het VU in Amsterdam. De wachtlijst was toen (moet je nagaan) 6 tot 9 maanden, inmiddels is die 3 jaar ofzo. Ze verwezen me door naar een psycholoog waarvan ze hadden begrepen dat zij transgender personen behandeld.
Ik werd ontzettend angstig vanwege de sfeer thuis, maar zij wou het over andere dingen hebben. Zo gingen de eerste 2-3 afspraken alleen maar over “ben je aan de drugs of alcohol? denk je wel eens aan jezelf pijn doen? heb je een doodswens? Zou je later moeder willen worden? Wat vind je van het dragen van hakken, jurken en make-up?”. Ik heb geen een keer de kans gekregen om het te hebben over hoe ik ontdekte dat ik worstelde met mijn geslacht en hoe dat mijn sociale vaardigheden heeft bemoeilijkt. Het voelde als een spel waarin ik steeds een heftig probleem op tafel moest leggen om over te praten, ik was ontzettend zenuwachtig als ik me niet had voorbereid.
Natuurlijk wilde mijn moeder weten hoe het ging en waar we het over hadden, dat zorgde ervoor dat de wond steeds opnieuw open werd getrokken… Op een gegeven moment wou ze een afspraak waar mijn ouders ook bij waren. Mooi, dacht ik, dan kan ik me uiten hoe ontzettend kut ik me voel. Nope, het was een hele gespannen sfeer waarin we het met elkaar op een nette manier deden uitvechten waarna ze de kant van mijn ouders koos. Na 8 afspraken, en 1x goed humeur omdat ik mijn propodeuse had gehaald, was de behandeling afgerond. Mijn huisarts kreeg een rapport dat ik mijn alcohol probleem was opgelost en dat ik geen gedachten van zelfdoding meer had. Hij zei “laten we dat rapport maar naast ons neerleggen. Heb je al eens nagedacht over het opzoeken van lotgenoten in de regio?”. Toen ging het balletje rollen en kwam ik bij een groep van 20 transgender personen uit (zowel mannen als vrouwen van verschillende leeftijden) die iedere 3de vrijdag van de maand samen kwamen. Dat heeft mij ZO veel meer geholpen om mijn zelfvertrouwen te vinden dan die achterlijke psycholoog… Nu ik eraan terug denk is het waarschijnlijk veel makkelijker om van een psycholoog af te komen dan ik dacht. Vanaf het niveau “psychiater” die ook medicatie voorschrijft, tja, dan is het een HEEL ander verhaal, maar psychologie was zo’n taboe bij ons thuis dat ik dacht dat dat hetzelfde was.
Ik heb het daarna nog eens bij een andere psycholoog geprobeerd, maar mijn ervaringen en verwachtingen waren al verpest. Ik was een stuk rustiger bij hem en het hielp om mijn stress en depressie onder controle te houden tijdens afstuderen, maar om te zeggen dat we een klik hadden kon ik niet echt zeggen.
In mijn werkveld werk ik met jongeren en heb ik aangegeven in vorige team overleg dat er weinig maatwerk is vanuit beleid voor lhbtiq jongeren omdat zij vaker met psychische klachten te kampen hebben.
Resultaat: twee collega’s die lhbtiq zijn waren erg verbolgen over mijn constatering dat ik zou beweren dat deze doelgroep meer psychische problemen hebben en uiteindelijk is er niets mee gedaan.
Ik denk dat onderdeel van het probleem is dat deze doelgroep zelf dient te erkennen dat deze problemen aanwezig zijn.
No way!
Lastig. Terechte constatering maar anno 2022 de druk op GGZ en behandelaars verhogen gaat ‘m ook niet worden, dan gaan er gewoon mensen met vervroegd pensioen.
Waarom de bal bij de politiek wordt gelegd snap ik niet zo goed, je zou denken dat de opleidingen zelf over de inhoud gaan. In het lerarenonderwijs zijn thema’s als inclusiviteit volgen mij ook gewoon zelf opgepakt, maar ik kan me vergissen.
Overigens ligt (dunkt me) voor de hand dat er meer behandelaars uit de community zelf moeten komen, daar zit de eerstehandse ervaring, maar dat wordt dan weer niet in het artikel genoemd. Ook wat betreft het informeren van jongeren (de genoemde geluk of assertiviteit) als het bijscholen van behandelaars kan voor een deel door het maatschappelijk middenveld worden opgepakt zou je denken, en als dat binnen de Alliantie Gezondheidszorg op Maat niet goed uit de verf komt dan moet iets anders worden geprobeerd.
Jeugdzorg is sowieso een drama momenteel. Wachtlijsten van een jaar of meer. Echt heel erg voor onze youngsters.
Is dit niet eerder gewoon inherent aan complexe problematiek, waar je waarschijnlijk als lhbtiq+ jongere vatbaarder voor bent ? door bijvoorbeeld, zelf acceptatie, acceptie vanuit vrienden en familie, school, discriminatie etc.
Zelf heb ik bijvoorbeeld een zware uitval gehad toen ik 22 was, toen kwam ik met de hulpvraag voor game verslaving, depressie en suïcidaliteit en ik gaf aan dat de relatie met mijn vader niet goed was. Een opname verder en ik was volgens de kliniek niet depressief want ik vond gamen nog leuk(zonder grappen), de suïcidaliteit was aandacht trekken, de game verslaving werd niks mee gedaan want dat bestond toen nog niet bij de ggz (2006/2007 dus ik had een paar maanden daarna weer een terugval van jaren) en de relatie met mijn vader was prima maar ik was zelf het probleem.
Diagnoses gekregen voor 4 persoonlijkheidsstoornissen met onder andere borderline en narcisme. 2 jaar later werd alles weer van tafel geveegd en had ik mogelijk autisme en stopte mijn behandeling per direct want ik had geen diagnoses meer. 3 jaar daarna heb ik pas de diagnose autisme gehad want ik was na die misdiagnose het vertrouwen in de ggz kwijt en wilde gewoon normaal zijn wat niet lukte omdat mijn problemen nooit echt waren behandeld.
Toen ik begin 30 was ben ik eindelijk behandeld voor het echte probleem, zware trauma problematiek, ik was namelijk heel mijn kinder en tiener tijd gepest en daar liep ik ondanks die diagnose autisme steeds door vast met terugkerende depressie en suïcidaliteit en vluchtgedrag (oftewel verslavingsgevoeligheid). Nog een paar jaar later ben ik na jaren behandelen eindelijk weer gaan praten over mijn vader (en ook moeder want die was net zo erg maar beter in manipuleren), wat blijkt, ik ben wel degelijk mishandeld en verwaarloosd maar door die misdiagnose durfde ik niet meer te riskeren om daarover te praten en ik was zelf ook gaan geloven dat het wel meeviel en dat ik overdreef over alles.
In al die tijd heb ik nooit een relatie of sex gehad, ook niet direct de behoefte aan gehad op het stukje van een maatje om het leven mee te delen na dan, daar mist ondertussen ook wel de connectie met de meeste mensen ondanks dat ik zover ik weet niet op het lbhtiq+ spectrum val. Ik weet niet of dat mijn aard is of dat ik door mijn opvoeding nooit goed heb leren binden en daar misschien ook van dissocieer als zelfbescherming. Meestal zeg ik tegen de psycholoog gewoon dat ik het wel prima vind zodat ze niet verder vragen en soms praat ik over de eenzaamheid maar je merkt dat je niet echt een klik hebt op dat vlak.
Die klik heb ik ook niet als het gaat over mijn psychische problemen en misschien zou ik dat niet eens willen want dat betekent dat die ander waar ik mee praat ook zulke dingen zou hebben meegemaakt. Ondanks dat heb ik genoeg positieve ervaringen met behandeling, er gaat veel goed en veel fout en ik denk hoe complexer de casus hoe groter de kans dat er fouten worden gemaakt.
De eigen verantwoordelijkheid om dingen aan te geven is ook een beetje een kip-ei verhaal, als je het deelt kun je je kop stoten en dan durf je het niet meer te delen, maar als je het niet meer deelt kan een psycholoog die het juist wel begrijpt je ook niet helpen want die kunnen je gedachten niet lezen. Soms kun je nog zo goed alles vertellen en niet gehoord worden.
Ik kan me nog herinneren dat ik bij een psycholoog noemde dat ik bij een LHBT+ vereniging zat en de beste man niet wist wat die afkorting betekende. Hoe kun je nu +50 jaar in Nederland rondlopen en nog nooit van die afkorting gehoord hebben? Dit was vrij recent ook, niet in de jaren ’90 ofzo waar ik het nog waarschijnlijker had gevonden. Misschien is het flauw, maar dat creëerde wel meteen een beetje een kloof moet ik zeggen. Daarna was het vaak ongemakkelijke gesprekken waarbij het duidelijk was dat hij niet goed wist hoe hij met sommige onderwerpen moest omgaan, of dat ik dingen moest gaan uitleggen voordat ik überhaupt bij mijn probleem kon komen. Geen goede ervaring. Ik heb nooit de behoefte gevoeld om naar iemand gespecialiseerd in LHBT+ issues te gaan voor mentale hulp, maar die ervaring zette me wel aan het denken.
8 comments
Dit herken ik inderdaad wel. Ik ben aroace en heb letterlijk vorige week bog een vragenlijst van mn psycholoog gekregen waar de vraag iets was van “hoeveel stress ervaar je als je een afspraakje met iemand hebt die je aantrekkelijk vindt?”. Ik heb zo hard lopen twijfelen want als de situatie zich voordeed zou ik heel erg zenuwachtig zijn, alleen doet de situatie zich niet voor. Er was helaas geen nvt optie… Mijn psycholoog is overigens alles behalve hetero dus ik ben wel een keertje van plan om uit de kast te komen, wanneer ik de moed heb gevonden.
Ik zou niet zeggen dat mijn geaardheid mij psychische klachten bezorgt, maar na het scannen van dat artikel weet ik dat eigenlijk niet zo zeker meer. Vooral de term “minderheidsstress” vind ik wel interessant. Pretty sure dat ik dat als aroace persoon ervaar ten opzichte van zowel de “hetero’s” als de queer community. Stiekem voel ik me daardoor best wel eenzaam
Mijn eerste ervaring met een psycholoog sloeg compleet de plank mis. Als ik wist wat een goede psycholoog was (en hoe dat precies in zijn werk ging) was ik na de 2de afspraak al weggegaan.
ik (inmiddels 28) kwam op mijn 18de uit de kast als transgender. Mijn ouders waren zo in shock dat ze geen weerwoord wisten te geven. Binnen 2-3 maanden was ik in het VU in Amsterdam. De wachtlijst was toen (moet je nagaan) 6 tot 9 maanden, inmiddels is die 3 jaar ofzo. Ze verwezen me door naar een psycholoog waarvan ze hadden begrepen dat zij transgender personen behandeld.
Ik werd ontzettend angstig vanwege de sfeer thuis, maar zij wou het over andere dingen hebben. Zo gingen de eerste 2-3 afspraken alleen maar over “ben je aan de drugs of alcohol? denk je wel eens aan jezelf pijn doen? heb je een doodswens? Zou je later moeder willen worden? Wat vind je van het dragen van hakken, jurken en make-up?”. Ik heb geen een keer de kans gekregen om het te hebben over hoe ik ontdekte dat ik worstelde met mijn geslacht en hoe dat mijn sociale vaardigheden heeft bemoeilijkt. Het voelde als een spel waarin ik steeds een heftig probleem op tafel moest leggen om over te praten, ik was ontzettend zenuwachtig als ik me niet had voorbereid.
Natuurlijk wilde mijn moeder weten hoe het ging en waar we het over hadden, dat zorgde ervoor dat de wond steeds opnieuw open werd getrokken… Op een gegeven moment wou ze een afspraak waar mijn ouders ook bij waren. Mooi, dacht ik, dan kan ik me uiten hoe ontzettend kut ik me voel. Nope, het was een hele gespannen sfeer waarin we het met elkaar op een nette manier deden uitvechten waarna ze de kant van mijn ouders koos. Na 8 afspraken, en 1x goed humeur omdat ik mijn propodeuse had gehaald, was de behandeling afgerond. Mijn huisarts kreeg een rapport dat ik mijn alcohol probleem was opgelost en dat ik geen gedachten van zelfdoding meer had. Hij zei “laten we dat rapport maar naast ons neerleggen. Heb je al eens nagedacht over het opzoeken van lotgenoten in de regio?”. Toen ging het balletje rollen en kwam ik bij een groep van 20 transgender personen uit (zowel mannen als vrouwen van verschillende leeftijden) die iedere 3de vrijdag van de maand samen kwamen. Dat heeft mij ZO veel meer geholpen om mijn zelfvertrouwen te vinden dan die achterlijke psycholoog… Nu ik eraan terug denk is het waarschijnlijk veel makkelijker om van een psycholoog af te komen dan ik dacht. Vanaf het niveau “psychiater” die ook medicatie voorschrijft, tja, dan is het een HEEL ander verhaal, maar psychologie was zo’n taboe bij ons thuis dat ik dacht dat dat hetzelfde was.
Ik heb het daarna nog eens bij een andere psycholoog geprobeerd, maar mijn ervaringen en verwachtingen waren al verpest. Ik was een stuk rustiger bij hem en het hielp om mijn stress en depressie onder controle te houden tijdens afstuderen, maar om te zeggen dat we een klik hadden kon ik niet echt zeggen.
In mijn werkveld werk ik met jongeren en heb ik aangegeven in vorige team overleg dat er weinig maatwerk is vanuit beleid voor lhbtiq jongeren omdat zij vaker met psychische klachten te kampen hebben.
Resultaat: twee collega’s die lhbtiq zijn waren erg verbolgen over mijn constatering dat ik zou beweren dat deze doelgroep meer psychische problemen hebben en uiteindelijk is er niets mee gedaan.
Ik denk dat onderdeel van het probleem is dat deze doelgroep zelf dient te erkennen dat deze problemen aanwezig zijn.
No way!
Lastig. Terechte constatering maar anno 2022 de druk op GGZ en behandelaars verhogen gaat ‘m ook niet worden, dan gaan er gewoon mensen met vervroegd pensioen.
Waarom de bal bij de politiek wordt gelegd snap ik niet zo goed, je zou denken dat de opleidingen zelf over de inhoud gaan. In het lerarenonderwijs zijn thema’s als inclusiviteit volgen mij ook gewoon zelf opgepakt, maar ik kan me vergissen.
Overigens ligt (dunkt me) voor de hand dat er meer behandelaars uit de community zelf moeten komen, daar zit de eerstehandse ervaring, maar dat wordt dan weer niet in het artikel genoemd. Ook wat betreft het informeren van jongeren (de genoemde geluk of assertiviteit) als het bijscholen van behandelaars kan voor een deel door het maatschappelijk middenveld worden opgepakt zou je denken, en als dat binnen de Alliantie Gezondheidszorg op Maat niet goed uit de verf komt dan moet iets anders worden geprobeerd.
Jeugdzorg is sowieso een drama momenteel. Wachtlijsten van een jaar of meer. Echt heel erg voor onze youngsters.
Is dit niet eerder gewoon inherent aan complexe problematiek, waar je waarschijnlijk als lhbtiq+ jongere vatbaarder voor bent ? door bijvoorbeeld, zelf acceptatie, acceptie vanuit vrienden en familie, school, discriminatie etc.
Zelf heb ik bijvoorbeeld een zware uitval gehad toen ik 22 was, toen kwam ik met de hulpvraag voor game verslaving, depressie en suïcidaliteit en ik gaf aan dat de relatie met mijn vader niet goed was. Een opname verder en ik was volgens de kliniek niet depressief want ik vond gamen nog leuk(zonder grappen), de suïcidaliteit was aandacht trekken, de game verslaving werd niks mee gedaan want dat bestond toen nog niet bij de ggz (2006/2007 dus ik had een paar maanden daarna weer een terugval van jaren) en de relatie met mijn vader was prima maar ik was zelf het probleem.
Diagnoses gekregen voor 4 persoonlijkheidsstoornissen met onder andere borderline en narcisme. 2 jaar later werd alles weer van tafel geveegd en had ik mogelijk autisme en stopte mijn behandeling per direct want ik had geen diagnoses meer. 3 jaar daarna heb ik pas de diagnose autisme gehad want ik was na die misdiagnose het vertrouwen in de ggz kwijt en wilde gewoon normaal zijn wat niet lukte omdat mijn problemen nooit echt waren behandeld.
Toen ik begin 30 was ben ik eindelijk behandeld voor het echte probleem, zware trauma problematiek, ik was namelijk heel mijn kinder en tiener tijd gepest en daar liep ik ondanks die diagnose autisme steeds door vast met terugkerende depressie en suïcidaliteit en vluchtgedrag (oftewel verslavingsgevoeligheid). Nog een paar jaar later ben ik na jaren behandelen eindelijk weer gaan praten over mijn vader (en ook moeder want die was net zo erg maar beter in manipuleren), wat blijkt, ik ben wel degelijk mishandeld en verwaarloosd maar door die misdiagnose durfde ik niet meer te riskeren om daarover te praten en ik was zelf ook gaan geloven dat het wel meeviel en dat ik overdreef over alles.
In al die tijd heb ik nooit een relatie of sex gehad, ook niet direct de behoefte aan gehad op het stukje van een maatje om het leven mee te delen na dan, daar mist ondertussen ook wel de connectie met de meeste mensen ondanks dat ik zover ik weet niet op het lbhtiq+ spectrum val. Ik weet niet of dat mijn aard is of dat ik door mijn opvoeding nooit goed heb leren binden en daar misschien ook van dissocieer als zelfbescherming. Meestal zeg ik tegen de psycholoog gewoon dat ik het wel prima vind zodat ze niet verder vragen en soms praat ik over de eenzaamheid maar je merkt dat je niet echt een klik hebt op dat vlak.
Die klik heb ik ook niet als het gaat over mijn psychische problemen en misschien zou ik dat niet eens willen want dat betekent dat die ander waar ik mee praat ook zulke dingen zou hebben meegemaakt. Ondanks dat heb ik genoeg positieve ervaringen met behandeling, er gaat veel goed en veel fout en ik denk hoe complexer de casus hoe groter de kans dat er fouten worden gemaakt.
De eigen verantwoordelijkheid om dingen aan te geven is ook een beetje een kip-ei verhaal, als je het deelt kun je je kop stoten en dan durf je het niet meer te delen, maar als je het niet meer deelt kan een psycholoog die het juist wel begrijpt je ook niet helpen want die kunnen je gedachten niet lezen. Soms kun je nog zo goed alles vertellen en niet gehoord worden.
Ik kan me nog herinneren dat ik bij een psycholoog noemde dat ik bij een LHBT+ vereniging zat en de beste man niet wist wat die afkorting betekende. Hoe kun je nu +50 jaar in Nederland rondlopen en nog nooit van die afkorting gehoord hebben? Dit was vrij recent ook, niet in de jaren ’90 ofzo waar ik het nog waarschijnlijker had gevonden. Misschien is het flauw, maar dat creëerde wel meteen een beetje een kloof moet ik zeggen. Daarna was het vaak ongemakkelijke gesprekken waarbij het duidelijk was dat hij niet goed wist hoe hij met sommige onderwerpen moest omgaan, of dat ik dingen moest gaan uitleggen voordat ik überhaupt bij mijn probleem kon komen. Geen goede ervaring. Ik heb nooit de behoefte gevoeld om naar iemand gespecialiseerd in LHBT+ issues te gaan voor mentale hulp, maar die ervaring zette me wel aan het denken.