Ik heb het wel een aantal keer al zien gebeuren, bij mijn vorige bedrijf en mijn huidige ook. Voor werknemers die willen groeien bied het wel een kans en ook om bij een bedrijf te gaan werken waar je nog niet de ervaring hebt.
Ben zelf wel benieuwd hoe het eruit gaan zien over een aantal jaar als dit zo blijft aanhouden.
Waarschijnlijk stromen de mensen door naar de bedrijven waar wel genoeg waardering word gegeven.
Ikzelf was met stressklachten uitgevallen per maart j.l.
Inmiddels opbouwend en werk ik 50%.
In ons bedrijf (12 man) is vlak voor mij iemand met stress uitgevallen en deze week ook de senior. 3 op 12. De rest kan de druk amper aan en gaan dus volgen (of weg).
In mijn directe omgeving zitten nu ook mijn moeder en twee goede vrienden met langdurige stress/burnout thuis.
Voor corona kende ik niemand met een burnout in m’n omgeving.
Al durf ik mij af te vragen of het allemaal werkdruk van de arbeidsmarkt is. Bij mij (en de twee vrienden) speelt alles mee: covid was kut, de huizenmarkt is kut, de toekomst is kut. Dat maakt niet dat je echt ontspant na je werk.
Een werkgever zal de druk altijd op blijven voeren op werknemers, helemaal wanneer er meer werk is dan arbeidskrachten die het werk kunnen doen. Loyaliteit, perfectionisme of een ongezonde prestatiedrang kunnen er dan snel voor zorgen dat iemand zichzelf de vernieling in werkt.
Jarenlang heb ik bij een grote bank gewerkt, en gezien hoe die bank er vliegensvlug een reorganisatie doorheen jaagt bij de OR en duizenden werknemers op straat zet.
Onthoud goed; werk en een arbeidsovereenkomst zijn niet meer dan een zakelijke overeenkomst waarin jij als werknemer een aantal uren per week je tijd, energie en expertise geeft in ruil voor wat geld. Het is niet meer dan dat. Ook niet voor je werkgever, en daarom is het ‘t nooit waard om je gezondheid op het spel te zetten.
Ieder nadeel heb zn voordeel. Het moet je maar overkomen, maar ik heb juist alleen voordeel gehad uit dit leed.
Net doordat er iemand uitviel ontstond er een gat waardoor ik opeens mezelf kon bewijzen. Heeft geleid tot enorme groei in salaris en aanzien. Dan zijn er nog een aantal die vertrokken zijn naar een ander bedrijf. Het bedrijf wilt de overblijvers nu echt niet kwijt raken, waardoor we in een positie van luxe zitten ondanks de werkdruk.
Wel jammer dat dit dan weer ten koste moest zijn van iemand anders… Maar goed, gelukkig was de uitval een wake-up call en lijkt het nu ook voor de overspannen collega een pak beter te gaan.
*I’m in this picture*
Ik zit sinds zaterdag thuis, omdat m’n ouders en een collega zich erg zorgen begonnen te maken. Zoals al werd genoemd in het artikel werk ik in de horeca.
Voelt heel erg rot, want ik weet hoe druk het is op de werkvloer, dus je wil mensen ook niet in de steek laten. Maar ik keek elke dag zo op tegen weer naar werk gaan en weer het hele circus opnieuw, als iemand maar iets tegen me zei op werk ontplofte ik gewoon. En dan niet boos zijn, maar overstuur. En thuis enorme huilbuien.
Ik had de dag ervoor nog geklaagd bij de sous-chef dat ik het niet eerlijk vond dat ik in 14 dagen 10 dagen de dienst van 12 tot 22 had en sommige mensen steeds in de ochtend en middag, want van 12-22 heb je alleen maar drukte. Toen kreeg ik als reactie dat hij vorige zomer 200 uur in de maand werkte als er iemand op vakantie was en dat hij nog nooit geklaagd had. Het is zo’n klote cultuur, mensen vinden het superstoer als je veel werkt en kapot bent, want dat is inzet. Iedereen vliegt altijd naar de fooienlijst toe om te kijken wie de meeste uren had.
Maar het boeit NIEMAND van management als je zo veel werkt. Niemand gaat je een appje sturen of bellen om te bedanken voor je inzet en mensen wordt vaak gevraagd meer dan 5 dagen in de week te werken. Want oh god, ze zouden vaker een paar tafels weghalen wegens personeelstekort. Je moet je toch niet voorstellen dat je 100 euro misloopt?!
Tijdens de eerste coronagolven werd er al gewaarschuwd voor een burn-out epidemie omdat veel mensen thuis langer doorwerkten en werk en privé minder goed scheidden, en vervolgens komt dit erachteraan omdat werkgevers wederom niets geven om de mentale gezondheid van werknemers.
Ik denk dat dit nog wel een groot ding gaat worden waarbij er enorme neerwaartse spiralen komen. En hoe je die oplost, geen idee.
Je hebt meer mensen nodig, dus meer salaris zal als eerste geopperd worden maar dan zal je dus over de hele breedte salarissen flink moeten verhogen. Of dat kan is maar de vraag.
Vooral in de (semi)-publieke sector gaat dit denk ik spelen, dus vooral verpleegkundigen, leraren, maar ook de NS en het OV. Als er een café moet sluiten omdat ze geen barmannen kunnen vinden, daar kan ik nog prima mee leven. Maar zodra belangrijke publieke sectoren ten onder gaan dan gaan we echt wel dikke problemen hebben.
En dit is iets wat tien jaar geleden het beste aan te pakken was, met als tweede beste tijdstip nu. Alleen zie ik dat niet snel gebeuren, zeker niet met de huidige regering.
En om er een schepje bovenop te doen: heb je corona gehad en heb je herstel nodig .. voor herstellen van corona heb je rust / geen stress nodig.
De reden is dat corona in je rustsysteem zit ipv je conditie. We zijn gewend onze conditie te trainen. Eerste dag 500 meyer? Doe je morgen 700. Deze week 25% werken? Volgende week 35% etc. <- dat is je conditie vergroten.
Rustsysteem laten genezen is rust nemen zodra je t voelt. En dat vraagt een stressvrije omgeving.
Heb zo’n vermoeden dat long-covid patienten vaak te maken hebben met stressoren rond werk zoals “wanneer kom je weer werken?”, “we hebben jou echt nodig” etc.
Jep, 4 managers waarvan 2 met burnout thuis. Nog meer werk voor de rest!
Ik ben psychiatrisch verpleegkundige en ik heb zo het gevoel dat ik altijd werk zal blijven houden.. bedankt allemaal!
Sorry voor de rant maar het moet er even uit. Ik snap gewoon niet waarom bedrijven niet inzien dat je meer hebt aan gezonde en gelukkige medewerkers, maar nee, ze zien ons nog steeds als een stukje in het proces wat makkelijk te vervangen is
Ik werk nu ongeveer twee jaar in de logistiek en alles draait alleen om de klant en de targets. Als iemand die bekend is met chronische depressie en andere problemen ben ik in februari 2021 uitgevallen. Toen ik na elke dag gebeld te zijn te horen kreeg dat ik na 2 weken ziek “uitgeschreven” zou worden toch maar weer aan het werk gegaan ondanks ik nog diep in mijn depressie zat. Toen ik wanneer het rustig was op t werk ik meerdere malen vroeger naar huis ben gegaan op kantoor moeten komen want zo konden ze me niet plannen. Met genoeg alcohol in de avonden lukte het me om elke dag in iedergeval op t werk te verschijnen. Nu zijn we als afdeling opgesplitst en naar een nieuwe locatie verhuist en zeker in december in de opstart hadden we te weinig mensen en te veel werk, maar denk maar niet dat een order een dag later verstuurd mag worden, nee we moeten het maar af krijgen en anders moeten zij die loyaal zijn aan hun collega’s maar langer blijven. Sommige van mijn collega’s werkte wel 55 uur per week. Nu hebben we genoeg mensen mits ze ook op komen dagen maar ze doen geen fuck en management doet er niets aan dus als je een drukke dag hebt en je staat op een drukke taak dan heb je gewoon pech. Ik heb in de afgelopen maand ruim 1200 orders meer gepickt dan de collega op nummer twee. Ik ben op, ik kan niet meer, en hoewel mijn directe teamleider er wel begrip voor heeft en me zegt het rustig aan te doen en collega’s me te laten helpen zegt ie er niets van als mijn collega’s zich tussen de stellingen verstoppen ipv te komen helpen en als perfectionist en people pleaser is het haast onmogelijk voor mij om bewust “lui” te zijn. De ziektewet in gaan kan bijna niet aangezien mijn contract tot begin 2023 loopt en ik maar 6 maanden gekregen heb waarin ik “stabiliteit” aan moet tonen en elke keer als ik dreig uit te vallen mijn vorige ziekmeldingen (1x depressie 2x corona) elke keer benoemd worden. En dan nog maar niet te spreken over die 4 maanden van pestgedrag richting mij waarschijnlijk omdat ik een collega afgewezen heb. Waar ze niets mee konden doen want het ging allemaal heel stiekem achter mijn rug om en niemand die er van op de hoogte was die naar voren kwam met informatie.
En het en godverdomme raar vinden dat mensen uit vallen of ander werk zoeken, en dan de druk nog gewoon neerleggen bij de medewerkers die blijven. Het is allemaal gewoon zo vermoeiend en dit soort artikelen tonen mijn inziens alleen maar aan dat zelfs als je van baan switcht er geen ontkomen aan is.
11 comments
Ik heb het wel een aantal keer al zien gebeuren, bij mijn vorige bedrijf en mijn huidige ook. Voor werknemers die willen groeien bied het wel een kans en ook om bij een bedrijf te gaan werken waar je nog niet de ervaring hebt.
Ben zelf wel benieuwd hoe het eruit gaan zien over een aantal jaar als dit zo blijft aanhouden.
Waarschijnlijk stromen de mensen door naar de bedrijven waar wel genoeg waardering word gegeven.
Ikzelf was met stressklachten uitgevallen per maart j.l.
Inmiddels opbouwend en werk ik 50%.
In ons bedrijf (12 man) is vlak voor mij iemand met stress uitgevallen en deze week ook de senior. 3 op 12. De rest kan de druk amper aan en gaan dus volgen (of weg).
In mijn directe omgeving zitten nu ook mijn moeder en twee goede vrienden met langdurige stress/burnout thuis.
Voor corona kende ik niemand met een burnout in m’n omgeving.
Al durf ik mij af te vragen of het allemaal werkdruk van de arbeidsmarkt is. Bij mij (en de twee vrienden) speelt alles mee: covid was kut, de huizenmarkt is kut, de toekomst is kut. Dat maakt niet dat je echt ontspant na je werk.
Een werkgever zal de druk altijd op blijven voeren op werknemers, helemaal wanneer er meer werk is dan arbeidskrachten die het werk kunnen doen. Loyaliteit, perfectionisme of een ongezonde prestatiedrang kunnen er dan snel voor zorgen dat iemand zichzelf de vernieling in werkt.
Jarenlang heb ik bij een grote bank gewerkt, en gezien hoe die bank er vliegensvlug een reorganisatie doorheen jaagt bij de OR en duizenden werknemers op straat zet.
Onthoud goed; werk en een arbeidsovereenkomst zijn niet meer dan een zakelijke overeenkomst waarin jij als werknemer een aantal uren per week je tijd, energie en expertise geeft in ruil voor wat geld. Het is niet meer dan dat. Ook niet voor je werkgever, en daarom is het ‘t nooit waard om je gezondheid op het spel te zetten.
Ieder nadeel heb zn voordeel. Het moet je maar overkomen, maar ik heb juist alleen voordeel gehad uit dit leed.
Net doordat er iemand uitviel ontstond er een gat waardoor ik opeens mezelf kon bewijzen. Heeft geleid tot enorme groei in salaris en aanzien. Dan zijn er nog een aantal die vertrokken zijn naar een ander bedrijf. Het bedrijf wilt de overblijvers nu echt niet kwijt raken, waardoor we in een positie van luxe zitten ondanks de werkdruk.
Wel jammer dat dit dan weer ten koste moest zijn van iemand anders… Maar goed, gelukkig was de uitval een wake-up call en lijkt het nu ook voor de overspannen collega een pak beter te gaan.
*I’m in this picture*
Ik zit sinds zaterdag thuis, omdat m’n ouders en een collega zich erg zorgen begonnen te maken. Zoals al werd genoemd in het artikel werk ik in de horeca.
Voelt heel erg rot, want ik weet hoe druk het is op de werkvloer, dus je wil mensen ook niet in de steek laten. Maar ik keek elke dag zo op tegen weer naar werk gaan en weer het hele circus opnieuw, als iemand maar iets tegen me zei op werk ontplofte ik gewoon. En dan niet boos zijn, maar overstuur. En thuis enorme huilbuien.
Ik had de dag ervoor nog geklaagd bij de sous-chef dat ik het niet eerlijk vond dat ik in 14 dagen 10 dagen de dienst van 12 tot 22 had en sommige mensen steeds in de ochtend en middag, want van 12-22 heb je alleen maar drukte. Toen kreeg ik als reactie dat hij vorige zomer 200 uur in de maand werkte als er iemand op vakantie was en dat hij nog nooit geklaagd had. Het is zo’n klote cultuur, mensen vinden het superstoer als je veel werkt en kapot bent, want dat is inzet. Iedereen vliegt altijd naar de fooienlijst toe om te kijken wie de meeste uren had.
Maar het boeit NIEMAND van management als je zo veel werkt. Niemand gaat je een appje sturen of bellen om te bedanken voor je inzet en mensen wordt vaak gevraagd meer dan 5 dagen in de week te werken. Want oh god, ze zouden vaker een paar tafels weghalen wegens personeelstekort. Je moet je toch niet voorstellen dat je 100 euro misloopt?!
Tijdens de eerste coronagolven werd er al gewaarschuwd voor een burn-out epidemie omdat veel mensen thuis langer doorwerkten en werk en privé minder goed scheidden, en vervolgens komt dit erachteraan omdat werkgevers wederom niets geven om de mentale gezondheid van werknemers.
Ik denk dat dit nog wel een groot ding gaat worden waarbij er enorme neerwaartse spiralen komen. En hoe je die oplost, geen idee.
Je hebt meer mensen nodig, dus meer salaris zal als eerste geopperd worden maar dan zal je dus over de hele breedte salarissen flink moeten verhogen. Of dat kan is maar de vraag.
Vooral in de (semi)-publieke sector gaat dit denk ik spelen, dus vooral verpleegkundigen, leraren, maar ook de NS en het OV. Als er een café moet sluiten omdat ze geen barmannen kunnen vinden, daar kan ik nog prima mee leven. Maar zodra belangrijke publieke sectoren ten onder gaan dan gaan we echt wel dikke problemen hebben.
En dit is iets wat tien jaar geleden het beste aan te pakken was, met als tweede beste tijdstip nu. Alleen zie ik dat niet snel gebeuren, zeker niet met de huidige regering.
En om er een schepje bovenop te doen: heb je corona gehad en heb je herstel nodig .. voor herstellen van corona heb je rust / geen stress nodig.
De reden is dat corona in je rustsysteem zit ipv je conditie. We zijn gewend onze conditie te trainen. Eerste dag 500 meyer? Doe je morgen 700. Deze week 25% werken? Volgende week 35% etc. <- dat is je conditie vergroten.
Rustsysteem laten genezen is rust nemen zodra je t voelt. En dat vraagt een stressvrije omgeving.
Heb zo’n vermoeden dat long-covid patienten vaak te maken hebben met stressoren rond werk zoals “wanneer kom je weer werken?”, “we hebben jou echt nodig” etc.
Jep, 4 managers waarvan 2 met burnout thuis. Nog meer werk voor de rest!
Ik ben psychiatrisch verpleegkundige en ik heb zo het gevoel dat ik altijd werk zal blijven houden.. bedankt allemaal!
Sorry voor de rant maar het moet er even uit. Ik snap gewoon niet waarom bedrijven niet inzien dat je meer hebt aan gezonde en gelukkige medewerkers, maar nee, ze zien ons nog steeds als een stukje in het proces wat makkelijk te vervangen is
Ik werk nu ongeveer twee jaar in de logistiek en alles draait alleen om de klant en de targets. Als iemand die bekend is met chronische depressie en andere problemen ben ik in februari 2021 uitgevallen. Toen ik na elke dag gebeld te zijn te horen kreeg dat ik na 2 weken ziek “uitgeschreven” zou worden toch maar weer aan het werk gegaan ondanks ik nog diep in mijn depressie zat. Toen ik wanneer het rustig was op t werk ik meerdere malen vroeger naar huis ben gegaan op kantoor moeten komen want zo konden ze me niet plannen. Met genoeg alcohol in de avonden lukte het me om elke dag in iedergeval op t werk te verschijnen. Nu zijn we als afdeling opgesplitst en naar een nieuwe locatie verhuist en zeker in december in de opstart hadden we te weinig mensen en te veel werk, maar denk maar niet dat een order een dag later verstuurd mag worden, nee we moeten het maar af krijgen en anders moeten zij die loyaal zijn aan hun collega’s maar langer blijven. Sommige van mijn collega’s werkte wel 55 uur per week. Nu hebben we genoeg mensen mits ze ook op komen dagen maar ze doen geen fuck en management doet er niets aan dus als je een drukke dag hebt en je staat op een drukke taak dan heb je gewoon pech. Ik heb in de afgelopen maand ruim 1200 orders meer gepickt dan de collega op nummer twee. Ik ben op, ik kan niet meer, en hoewel mijn directe teamleider er wel begrip voor heeft en me zegt het rustig aan te doen en collega’s me te laten helpen zegt ie er niets van als mijn collega’s zich tussen de stellingen verstoppen ipv te komen helpen en als perfectionist en people pleaser is het haast onmogelijk voor mij om bewust “lui” te zijn. De ziektewet in gaan kan bijna niet aangezien mijn contract tot begin 2023 loopt en ik maar 6 maanden gekregen heb waarin ik “stabiliteit” aan moet tonen en elke keer als ik dreig uit te vallen mijn vorige ziekmeldingen (1x depressie 2x corona) elke keer benoemd worden. En dan nog maar niet te spreken over die 4 maanden van pestgedrag richting mij waarschijnlijk omdat ik een collega afgewezen heb. Waar ze niets mee konden doen want het ging allemaal heel stiekem achter mijn rug om en niemand die er van op de hoogte was die naar voren kwam met informatie.
En het en godverdomme raar vinden dat mensen uit vallen of ander werk zoeken, en dan de druk nog gewoon neerleggen bij de medewerkers die blijven. Het is allemaal gewoon zo vermoeiend en dit soort artikelen tonen mijn inziens alleen maar aan dat zelfs als je van baan switcht er geen ontkomen aan is.