Er sjálfur Cis gaur, las þetta og vildi vita meira. Er það reynsla fólks? væri gott að heyra sögur og sjónarmiðs hinsegin fólks.
Ég held að það sem er að gerast hér á landi, þegar það kemur að réttindabaráttu hinsegin fólks, er hluti af því sem gerist í flestum réttindabaráttum, sögulega séð.
Fyrst hugsar fólk varla út í réttindabaráttuna, nema það sé þá hluti af þeim hóp sem er að berjast fyrir sínum réttindum. Svo fer fólk að átta sig á þessu, og þá koma smá framfarir. Þegar það eru komnar einhverjar framfarir, þá koma alltaf einhverjir vitleysingar sem tala um að hlutirnir “séu komnir of langt,” og að það þurfi að spóla til baka.
Þar erum við núna varðandi réttindabaráttu transfólks. Réttindabarátta samkynhneigðra er komin aðeins lengra, en þó alls ekki alla leið.
Það sem gerist yfirleitt á þessum tímapunkti er að þessir vitleysingar fara að átta sig á því að þeir eru ekki að fara að vinna þennan slag, og gefast upp. En það hefur þó alls ekki alltaf gerst. Tek sem dæmi að á fjórða áratug síðustu aldar (1930’s) var Þýskaland eitt framsóknasta land í heimi þegar það kom að trans fólki. Fólk gat látið breyta kyninu sínu á lagalegum skjölum, til dæmis. En svo komust nasistar til valda, og eins og flestir hljóta að geta giskað á, þá náðu þeir heldur betur að spóla til baka í þeirri réttindabaráttu, ásamt mörgum öðrum.
Mér finnst ég persónulega ekki verða var við neina fordóma gegn þessum hópi hérlendis. Vinn fyrst og fremst í kringum karlmenn og er einn slíkur sjálfur.
Það eina sem ég hef tekið eftir að sæti gagnrýni núorðið eru öll þessi nýju kyn. Skil vel að fólk eigi erfitt með að skilja allar þær nýju skilgreiningar. Hvort hann sé að tala um það sem bakslagið veit ég þó ekki.
Ég hef aðeins einu sinni orðið vitni að hatursfullum ummælum í garð samkynhneigðs manns sem þó voru óbein ummæli. Viðkomandi þótti ekki “smekklegt” að drulla beint yfir manninn.
Held að samkynhneigð sé almennt samþykkt á Íslandi og man ég eftir því að hafa heyrt Sindra Sindrason segja í viðtali að hann hafi aldrei orðið fyrir fordómum á sinni lífsleið.
Þetta bakslag virðist fyrst og fremst vera í tengslum við trans einstaklinga. Ég hef nokkrum sinnum heyrt fólk í kringum mig lýsa yfir efasemdum með það allt saman. Er virkilega hægt að skipta um kyn og er þetta ekki bara sjálfsblekking sem er drifin áfram af læknum er á meðal þess sem ég hef heyrt. Svo smitast auðvitað orðræða frá Bandaríkjunum og Bretlandi hingað. Vinnufélagi minn benti mér á nýlegu heimildarmyndina “What is a woman?” eftir einhvern hægri öfgagosa í USA.
Margir virðast ekki vera að “kaupa” þennan möguleika, að fólk geti fæðst í röngum líkama
Ég held að fólk sé almennt látið í friði hér á landi og leyft að lifa lífi sínu eins og það vill, og það hefur verið þannig í langan tíma. Hvort sem þú ert samkynhneigður, gagnkynhneigður, eða trans, þá er flestum alveg sama hvað þú gerir heima hjá þér og með hverjum (augljóslega svo lengi sem um er að ræða fullorðið fólk sem gefur samþykki).
Gagnrýnin, hér eins og annarstaðar, beinist helst að þeim kröfum sem meðlimir þessa hóps gera á aðra — en það er of oft sem þeim fylgir nauðsynlega höfnun á líffræðilegum sannleika, og vísindaþekkingu almennt, sem og allri heimsmynd fólks, þar á meðal hvað varðar þekkingafræði, siðferði, og trú. Sérstaklega slæmt er þegar reynt er að koma heimsmynd þessa hóps fyrir hjá börnum, og þau notuð sem nokkurs konar tilraunadýr þessara heimsmyndar.
Gleðilegt pride uwu! 🏳️🌈🏳️⚧️🦊
Þegar ég var að alast upp þá mátti bara ekki einu sinni gefa gaum af því að þú værir hugsanlega öðruvísi það var bara félagslegt sjálfsvíg og að mörgu leiti ástæðan fyrir því tel ég að ég átti aldrei neina vini eða fólk sem vildi eitthvað með mig hafa. Þetta var mín upplifun, það var hæðst að mér og komið almennt séð illa fram við mig. Nú hef ég heyrt í dag sé þetta orðið talsvert betra í skólum og að fólki sé orðið annaðhvort sama eða frekar stuðningsríkt. Sé í dag fólk meira segja oft að skreyta sig regnbogafánanum.
Þessi aukning sýnileiki hinsegin fólks hefur leitt af sér aukningu sýnileika fólks sem er á móti. Tel ég að það sé ekki vegna þess að svo mikið af fólki sé á móti heldur einungis að áður fyrr var enginn að pæla í þeim en í dag er gefið þeim sem eru á móti sviðsljósið kannski þá svolítið vegna þess að við líðum ekki þannig lengur. Ofbeldi gagnvart hinsegin fólki er ekki að byrja núna það hefur alltaf verið sú áhætta sem hinsegin fólk tekur, en við erum ekki vandamálið og það er eitthvað sem tók mig smá jafnvel dágóðan tíma að læra. Vandamálið er samfélagið, sem er nú að takast á við breytingar á stuttum tíma. Það var fyrst árið 2010 sem samkynhneigðir fengu gifta sig á Íslandi, einungis tólf ár síðan. Réttindi transfólks voru fyrst bætt um 2015 og síðan enn betri meðfylgjandi nýjum lögum um kynrænt sjálfræði. Segir sig því sjálft að við þurfum einfaldlega að vera þolinmóð fyrir þeirri staðreynd að þessari réttindabarátta mun verða ævilöng.
Sú réttindi sem hinsegin fólk hefur í dag væri hægt að taka á stuttum tíma og það er einmitt það sem við erum að sjá út í heimi. En ég tel að Íslendingar sem þjóð og fólkið í landinu stendur sig bara mjög vel í málefnum hinsegin fólks og lang flestir bara frekar samþykkir í raun finnst mér eiginlega ósanngjarnt að segja að sé eitthvað bakslag í því þegar á svo stuttum tíma hefur náðst svo mikill árangur og að þjóðin standi sig nú bara mjög vel í því. Þó einhverjir örfáir aðilar séu kannski á móti þá er það svo fáir miðað við hversu margir sýna samstöðu í þessu. Persónulega finnst mér miklu frekar einsog við ættum að fagna þessum árangri frekar en að einblína á örfáar raddir sem eru á móti því mun fleiri sýna stuðning fyrir málefnum hinsegin fólks. Því segi ég, gleðilegt pride. 🏳️🌈🏳️⚧️🦊
Ég held að það sé ekki bakslag heldur breytt umhverfi. Fyrir um það bil 10 árum þótti skipta meira máli hvað fólk gerði í verki en í samfélagi nútímans hefur allt breyst í að fókusera á það sem sagt er og skrifað. Það er líklega vegna þess að fólk er límt við samfélagsmiðlana.
Þetta lýsir sér svo í því að kaffiborðsumræður hjá fólki sem skilur ekki queer menningu fljóta upp á yfirborðið þar sem að Internet aktívistar geta gagnrýnt skoðanir fólks beint á Twitter eða í commentum og svarað þeim. enda finnst þeim líklega að neikvæð/ignorant umræða um þeirra kynhneigð/vitund sé persónulegt vígi að þeim. Þegar fólk byrjar að tala um svona erfið og flókin málefni og skilur ekki afstöðu hvors annars fer að anda grátt milli fylkinga. Og svona er staðan í dag.
7 comments
Er sjálfur Cis gaur, las þetta og vildi vita meira. Er það reynsla fólks? væri gott að heyra sögur og sjónarmiðs hinsegin fólks.
Ég held að það sem er að gerast hér á landi, þegar það kemur að réttindabaráttu hinsegin fólks, er hluti af því sem gerist í flestum réttindabaráttum, sögulega séð.
Fyrst hugsar fólk varla út í réttindabaráttuna, nema það sé þá hluti af þeim hóp sem er að berjast fyrir sínum réttindum. Svo fer fólk að átta sig á þessu, og þá koma smá framfarir. Þegar það eru komnar einhverjar framfarir, þá koma alltaf einhverjir vitleysingar sem tala um að hlutirnir “séu komnir of langt,” og að það þurfi að spóla til baka.
Þar erum við núna varðandi réttindabaráttu transfólks. Réttindabarátta samkynhneigðra er komin aðeins lengra, en þó alls ekki alla leið.
Það sem gerist yfirleitt á þessum tímapunkti er að þessir vitleysingar fara að átta sig á því að þeir eru ekki að fara að vinna þennan slag, og gefast upp. En það hefur þó alls ekki alltaf gerst. Tek sem dæmi að á fjórða áratug síðustu aldar (1930’s) var Þýskaland eitt framsóknasta land í heimi þegar það kom að trans fólki. Fólk gat látið breyta kyninu sínu á lagalegum skjölum, til dæmis. En svo komust nasistar til valda, og eins og flestir hljóta að geta giskað á, þá náðu þeir heldur betur að spóla til baka í þeirri réttindabaráttu, ásamt mörgum öðrum.
Mér finnst ég persónulega ekki verða var við neina fordóma gegn þessum hópi hérlendis. Vinn fyrst og fremst í kringum karlmenn og er einn slíkur sjálfur.
Það eina sem ég hef tekið eftir að sæti gagnrýni núorðið eru öll þessi nýju kyn. Skil vel að fólk eigi erfitt með að skilja allar þær nýju skilgreiningar. Hvort hann sé að tala um það sem bakslagið veit ég þó ekki.
Ég hef aðeins einu sinni orðið vitni að hatursfullum ummælum í garð samkynhneigðs manns sem þó voru óbein ummæli. Viðkomandi þótti ekki “smekklegt” að drulla beint yfir manninn.
Held að samkynhneigð sé almennt samþykkt á Íslandi og man ég eftir því að hafa heyrt Sindra Sindrason segja í viðtali að hann hafi aldrei orðið fyrir fordómum á sinni lífsleið.
Þetta bakslag virðist fyrst og fremst vera í tengslum við trans einstaklinga. Ég hef nokkrum sinnum heyrt fólk í kringum mig lýsa yfir efasemdum með það allt saman. Er virkilega hægt að skipta um kyn og er þetta ekki bara sjálfsblekking sem er drifin áfram af læknum er á meðal þess sem ég hef heyrt. Svo smitast auðvitað orðræða frá Bandaríkjunum og Bretlandi hingað. Vinnufélagi minn benti mér á nýlegu heimildarmyndina “What is a woman?” eftir einhvern hægri öfgagosa í USA.
Margir virðast ekki vera að “kaupa” þennan möguleika, að fólk geti fæðst í röngum líkama
Ég held að fólk sé almennt látið í friði hér á landi og leyft að lifa lífi sínu eins og það vill, og það hefur verið þannig í langan tíma. Hvort sem þú ert samkynhneigður, gagnkynhneigður, eða trans, þá er flestum alveg sama hvað þú gerir heima hjá þér og með hverjum (augljóslega svo lengi sem um er að ræða fullorðið fólk sem gefur samþykki).
Gagnrýnin, hér eins og annarstaðar, beinist helst að þeim kröfum sem meðlimir þessa hóps gera á aðra — en það er of oft sem þeim fylgir nauðsynlega höfnun á líffræðilegum sannleika, og vísindaþekkingu almennt, sem og allri heimsmynd fólks, þar á meðal hvað varðar þekkingafræði, siðferði, og trú. Sérstaklega slæmt er þegar reynt er að koma heimsmynd þessa hóps fyrir hjá börnum, og þau notuð sem nokkurs konar tilraunadýr þessara heimsmyndar.
Gleðilegt pride uwu! 🏳️🌈🏳️⚧️🦊
Þegar ég var að alast upp þá mátti bara ekki einu sinni gefa gaum af því að þú værir hugsanlega öðruvísi það var bara félagslegt sjálfsvíg og að mörgu leiti ástæðan fyrir því tel ég að ég átti aldrei neina vini eða fólk sem vildi eitthvað með mig hafa. Þetta var mín upplifun, það var hæðst að mér og komið almennt séð illa fram við mig. Nú hef ég heyrt í dag sé þetta orðið talsvert betra í skólum og að fólki sé orðið annaðhvort sama eða frekar stuðningsríkt. Sé í dag fólk meira segja oft að skreyta sig regnbogafánanum.
Þessi aukning sýnileiki hinsegin fólks hefur leitt af sér aukningu sýnileika fólks sem er á móti. Tel ég að það sé ekki vegna þess að svo mikið af fólki sé á móti heldur einungis að áður fyrr var enginn að pæla í þeim en í dag er gefið þeim sem eru á móti sviðsljósið kannski þá svolítið vegna þess að við líðum ekki þannig lengur. Ofbeldi gagnvart hinsegin fólki er ekki að byrja núna það hefur alltaf verið sú áhætta sem hinsegin fólk tekur, en við erum ekki vandamálið og það er eitthvað sem tók mig smá jafnvel dágóðan tíma að læra. Vandamálið er samfélagið, sem er nú að takast á við breytingar á stuttum tíma. Það var fyrst árið 2010 sem samkynhneigðir fengu gifta sig á Íslandi, einungis tólf ár síðan. Réttindi transfólks voru fyrst bætt um 2015 og síðan enn betri meðfylgjandi nýjum lögum um kynrænt sjálfræði. Segir sig því sjálft að við þurfum einfaldlega að vera þolinmóð fyrir þeirri staðreynd að þessari réttindabarátta mun verða ævilöng.
Sú réttindi sem hinsegin fólk hefur í dag væri hægt að taka á stuttum tíma og það er einmitt það sem við erum að sjá út í heimi. En ég tel að Íslendingar sem þjóð og fólkið í landinu stendur sig bara mjög vel í málefnum hinsegin fólks og lang flestir bara frekar samþykkir í raun finnst mér eiginlega ósanngjarnt að segja að sé eitthvað bakslag í því þegar á svo stuttum tíma hefur náðst svo mikill árangur og að þjóðin standi sig nú bara mjög vel í því. Þó einhverjir örfáir aðilar séu kannski á móti þá er það svo fáir miðað við hversu margir sýna samstöðu í þessu. Persónulega finnst mér miklu frekar einsog við ættum að fagna þessum árangri frekar en að einblína á örfáar raddir sem eru á móti því mun fleiri sýna stuðning fyrir málefnum hinsegin fólks. Því segi ég, gleðilegt pride. 🏳️🌈🏳️⚧️🦊
Ég held að það sé ekki bakslag heldur breytt umhverfi. Fyrir um það bil 10 árum þótti skipta meira máli hvað fólk gerði í verki en í samfélagi nútímans hefur allt breyst í að fókusera á það sem sagt er og skrifað. Það er líklega vegna þess að fólk er límt við samfélagsmiðlana.
Þetta lýsir sér svo í því að kaffiborðsumræður hjá fólki sem skilur ekki queer menningu fljóta upp á yfirborðið þar sem að Internet aktívistar geta gagnrýnt skoðanir fólks beint á Twitter eða í commentum og svarað þeim. enda finnst þeim líklega að neikvæð/ignorant umræða um þeirra kynhneigð/vitund sé persónulegt vígi að þeim. Þegar fólk byrjar að tala um svona erfið og flókin málefni og skilur ekki afstöðu hvors annars fer að anda grátt milli fylkinga. Og svona er staðan í dag.