Chyba pozostaje mi tylko mieć nadzieję, że autor raportu i jego optymizm są uzasadnione. Ale biorąc pod uwagę że z wymienionych przez niego ryzyk wszystkie pokazały się już w jakiejś formie, niezależnie od tego czy mówimy o zewnętrznych jak polityka FED i EBC, czy wewnętrznych jak brak przejrzystości w zadłużeniu i odpływ kapitału, to jednak pozostanę pesymistą. Jedyne w czym się właściwie zgadzamy to konieczność przycięcia programów socjalnych, w obecnej formie… co też się nie stanie, niezależnie od tego kto wygra wybory
Kolejny empiryczny dowód na to, że Polski system finansów publicznych, ani nie zawalił się pod ciężarem polityki fiskalnej Państwa w trakcie kryzysu jak i nie ma na horyzoncie podstaw by tak się stało w przyszłości. Nadal jesteśmy nie tylko poniżej średniej unijnej zadłużenia, ale nawet średniej unijnej po wyłączeniu bardzo zadłużonych państw południa.
Inflacja wbrew pozorom bardzo pomaga budżetowi Państwa (abstrahując od tego jak szkodzi gospodarce) poprzez rekordowe wpływy z podatków (nominalne). Stopa procentowa raczej przestanie już rosnąć (może jedna, może dwie małe podwyżki na jesieni) więc i obciążenie odsetkowe będzie maleć w dłuższym okresie.
Polskie programy populistyczne w długim okresie można poszerzyć i zmienić na prawdziwe programy socjalne, tylko, że potrzebny byłby do tego racjonalny socjalistyczny rząd, a na to niestety się nie zanosi.
2 comments
Chyba pozostaje mi tylko mieć nadzieję, że autor raportu i jego optymizm są uzasadnione. Ale biorąc pod uwagę że z wymienionych przez niego ryzyk wszystkie pokazały się już w jakiejś formie, niezależnie od tego czy mówimy o zewnętrznych jak polityka FED i EBC, czy wewnętrznych jak brak przejrzystości w zadłużeniu i odpływ kapitału, to jednak pozostanę pesymistą. Jedyne w czym się właściwie zgadzamy to konieczność przycięcia programów socjalnych, w obecnej formie… co też się nie stanie, niezależnie od tego kto wygra wybory
Kolejny empiryczny dowód na to, że Polski system finansów publicznych, ani nie zawalił się pod ciężarem polityki fiskalnej Państwa w trakcie kryzysu jak i nie ma na horyzoncie podstaw by tak się stało w przyszłości. Nadal jesteśmy nie tylko poniżej średniej unijnej zadłużenia, ale nawet średniej unijnej po wyłączeniu bardzo zadłużonych państw południa.
Inflacja wbrew pozorom bardzo pomaga budżetowi Państwa (abstrahując od tego jak szkodzi gospodarce) poprzez rekordowe wpływy z podatków (nominalne). Stopa procentowa raczej przestanie już rosnąć (może jedna, może dwie małe podwyżki na jesieni) więc i obciążenie odsetkowe będzie maleć w dłuższym okresie.
Polskie programy populistyczne w długim okresie można poszerzyć i zmienić na prawdziwe programy socjalne, tylko, że potrzebny byłby do tego racjonalny socjalistyczny rząd, a na to niestety się nie zanosi.