5 december 1944. Mijn oma zat in WOII op 16-jarige leeftijd met haar familie in een Japans interneringskamp. Dit is een Sinterklaasgedicht dat zij van haar moeder kreeg. Tekst in comments.
5 december 1944. Mijn oma zat in WOII op 16-jarige leeftijd met haar familie in een Japans interneringskamp. Dit is een Sinterklaasgedicht dat zij van haar moeder kreeg. Tekst in comments.
9 comments
Voor Greetje,
Wanneer je achttien jaren bent,
En in een vrouwenkamp,
Dan lacht het leven je niet toe,
En Mam vindt het een ramp,
Dat zij maar weinig geven kan,
Wat op plezier gelijkt,
Aan ’t groote kind, dat zij zo mint,
En op haar vader lijkt…,
​
Maar het wordt weer tijd van Sinterklaas,
Die komt met zwarte Piet,
Ook naar het kamp in Bankinang,
En acht de Jappen niet,
Want Sinterklaas is lang niet bang,
Al schreeuwt de Jap “Kerek”,
Hij mompelt zacht in zijn baard,
Ellendeling, vertrek,
​
Dit meisje breng ik goed van zin,
Dees schitterende halsketting,
Die zal ze stellig dikwijls dragen,
En helpen haar moed te schragen,
Om de internering door te gaan,
Achter emmers vol met wasch te staan,
Met een opgewekt gezicht,
Al valt het soms niet licht,
​
Hou goeden moed mijn kleine kind,
Je weet wel wie den oorlog wint,
Dan ben je vrij weer om te gaan,
Daar waar je wilt, te allentijd,
Dan voel je je met recht bevrijd,
Als je weer overal kan loopen,
En lekker eten kunt gaan kopen,
Nu gaat de Sint weer verder op,
En Piet knikt met zijn zwarte kop,
​
En zegt tot allen bij elkaar,Tot wederziens het volgend jaar.
​
Bankinang,
5 december 1944
​
Edit: Ik zie nu pas dat er in het gedicht “achttien” staat, dus ze was 18 en niet 16 zoals in de titel staat.
Bedankt voor het delen, wat een interessante en unieke blik terug in de tijd. Wat is het verhaal van je oma, is ze uiteindelijk vrij gekomen en heeft ze nog over die tijd gesproken?
Wat een prachtig persoonlijk stuk geschiedenis, heel aangrijpend. Bedankt voor het delen
Aangrijpend zeg. Ik heb een tijdje dagboeken uit de oorlog getranscribeerd (ingescande teksten ontcijferen en intypen), en daar was het ook extra ingrijpend als er over ‘gewone’ dingen geschreven wordt die we nu nog kennen/hebben/gebruiken.
Wat een prachtige brief.
Dit drukt me nogmaals met de neus op het feit dat we het onbeschrijflijk goed hebben eigenlijk.
Bedankt voor het delen. Knap van je.
Heel mooi. Toevallig heeft mijn overgrootmoeder in hetzelfde kamp gezeten, helaas is ze in maart van 1944 gestorven daar.
Mooi! Mijn grootouders hebben ook in zo’n kamp gezeten. Onlangs alle foto’s en papieren etc uit die tijd tijdelijk ingeleverd bij het Herinneringscentrum Nederlands-Indië. Daar wordt dan alles gedigitaliseerd voor toekomstige generaties. Mocht je dat nog niet gedaan hebben zullen ze zeker geïnteresseerd zijn om deze gedichten (en andere herinneringen) in de collectie op te nemen.
Prachtig. Heel ontroerend.