Dit artikel gaat helaas over het zusje van mijn vriendin. Het is enorm pijnlijk om te zien hoe slecht de gezondheidszorg is in Nederland. Al vier jaar lang zoekt Mirthe hulp en word ze van het kastje naar de muur gestuurd. Er zitten goede en hulpvaardige mensen tussen, maar niemand durft een besluit te nemen of iets te zeggen. Overal worden er steken laten vallen.
Dat de politie (of het om?) de zaak geseponeerd heeft helpt ook niet.
Edit: Dank jullie wel voor de steunbetuigingen, die worden enorm gewaardeerd
Wellicht een cliché; woorden schieten tekort. Wat een verschrikking. Ik zou willen dat ik op enigerlei wijze Mirthe en andere lotgenoten zoals haar kon helpen. Wat kan ik doen, behalve stemmen op partijen die geestelijke gezondheidszorg serieus nemen én als man erkennen en verantwoordelijkheid nemen dat verhalen zoals dat van Mirthe helaas niet uitzonderlijk zijn?
Wat een ongelofelijk verhaal, dit is zo fout. Ik wist dat er veel mis is in de geestelijke gezondheidszorg maar er zo over lezen is echt hartbrekend. Erg veel respect voor de familie dat ze hun verhaal hierover doen.
ik heb mij altijd afgevraagd wat mensen met “stemmen in mijn hoofd” bedoelen. Zijn dat gewoon pessimistische gedachtes of angst gedachtes die overheersen ofzo?
Dit is nou een goed voorbeeld waarom euthanasie voor geestelijk lijden een slecht idee is. Het zou symptoombestrijding zijn voor een slecht functionerende ggz. De oplossing ligt niet in vaker euthanasie plegen, maar in het systeem fixen.
Sjonge. Wat een verhaal. Meid je bent pas 18. Geef alsjeblieft niet op! Vecht! We weten allemaal dat het niet makkelijk is. Man man man.
Ik las Mirthe haar verhaal vanochtend al, en mijn hart brak. Zo jong en al zoveel te verduren gehad dat het gewoon niet meer te dragen is. Ik hoop echt dat ze heel snel goede hulp kan krijgen.
Zelf vind ik dat die optie er moet komen. Ze is wel erg jong om die keuze te maken. Ik kende iemand die als kind was misbruikt en daar meer dan 25 jaar later nog steeds verschrikkelijk onder leed, na heel veel opnames en therapie. Ik denk dat genoeg ook genoeg moet zijn, en waar is de grens, vanaf welke leeftijd en na hoe lang lijden? Erg moeilijk. Ik heb ontzettend met dit meisje te doen en ik hoop echt dat ze goede hulp krijgt.
Wat lees ik dit bericht met een verschrikking en verdriet in mijn ogen zeg. Bah, voor alles dat er gebeurd is én trots op hoe sterk deze meid is, dat ze ondanks alles, hier vandaag de dag nog staat en (nog) niet heeft opgegeven. Omringd door liefde van familie.
Wat zal ik het onwijs kut vinden als we straks weer een ster zien verdwijnen van onze aarde, door de daden van anderen. Wat een laffe, geestzieke malloten. Ik raak uit pure wanhoop mijn eigen woorden hiervoor kwijt.
Ik hoop zo dat Mirthe nog perspectief kan krijgen, maar als dat niet het geval is, dan gun ik haar op zijn minst alle liefde, alle rust én bovenal alle kracht. Wat een onwijs sterke, dappere en volwassen meid die de strijd, ondanks haar moeizame stemmen, gewoon nog aangaat, zij aan zij met haar net zo sterke, dappere vader.
Ik zal eigenrichting nooit goedkeuren, en dat ga ik ook nu niet doen. Maar ik hoop gewoon dat de, in mijn ogen, daders ooit gepakt zullen worden en de straf krijgen die ze verdienen.
Ik krijg echt de rillingen van dit verhaal. Het gaat me zo nauw aan het hart, ik heb die onmenselijke situaties van de GGZ ook in mijn jeugd meegemaakt en dat heeft haast nog meer kapot gemaakt dan het misbruik en de ellende die daar aan vooraf is gegaan. Ik vind het zo’n verschrikking dat er dagelijks mensen, en jonge vrouwen zoals Mirthe zijn die alleen maar tegen dichte deuren aanlopen. Hoe het is om teleurstelling op teleurstelling te verwerken terwijl je eigenlijk al niet meer in staat bent om je hoofd boven water te houden…
Wat een complexe situatie en de Nederlandse gezondheidszorg schiet keer op keer tekort. Ik kan alleen maar hopen dat voor Mirthe snel hulp komt in een vorm die voor haar toereikend is. Ik ben niet tegen op de optie van euthanasie, het is niet een gegeven dat iedereen er weer bovenop komt ook al denken we dat graag (wat overigens niet betekent dat ik vind dat er niet eerst naar andere opties gekeken moeten worden). Het is Mirthe zo gegund dat zij nog een leven kan leiden dat wel betekenisvol is voor haar ook met de last die ze meedraagt, helaas heb ik ook gezien dat dit niet altijd kan. Het is ook een verschrikking voor het gezin, je wil je dochter niet in pijn zien en je wil haar ook zeker niet kwijt maar op deze manier kun je ook niet meer vooruit.
Het doet mij denken aan een documentaire over een aantal jongeren die euthanasie willen/ondergaan, waaronder een jonge Belgische vrouw die ook in het euthanasie traject zit na jaren van proberen met de gezondheidszorg die er is nog steeds niet op een punt is gekomen dat het leven voor haar te doen is. Een psychiater in de documentaire is er van overtuigd dat sterven niet de bedoeling is en komt bijzonder bot over. Jaren en jaren van intensieve therapie, wanneer is de grens dan wel bereikt? En hoe meten we dat als ieder individu dit anders ervaart? Veel mensen vergeten dat het leven en de wens om te leven niet zwart/wit is maar een breed scala aan tinten grijs waarbinnen niet willen en niet kunnen leven naast elkaar kunnen bestaan maar niet altijd hand in hand gaan.
Wel staat me nog zo goed bij de wens om dood te willen, in sterk contrast met de wil om te leven die ik nu dagelijks voel. Ik hoop dat dit voor Mirthe ook in de sterren ligt en ze kan ervaren dat er mogelijkheden zijn, maar ook dat de mogelijkheid van euthanasie niet uit den bozen is als al het andere heeft gefaald. Maar ja… Als je niet de optie hebt tot de juiste zorg is dat natuurlijk een uphill battle.
Ik ben mij er van bewust dat zulke complexe zaken als het hervormen van de GGZ binnen Nederland niet direct kunnen veranderen, maar dit is iets wat al jaren speelt en keer op keer verergert in plaats van dat het beter wordt. Het is ook een lastige situatie om als land weer uit te komen maar ik vind het erg verbazingwekkend dat er niet meer vaart achter verbetering zit en schrijnende gevallen als die van Mirthe meer en meer voorkomen.
Tja Nederland, waar je een nummer bent en geld heilig is.
Wat een verschrikkelijk verhaal. Bijna geen woorden voor, behalve dat hier sprake is van een gigantische vicieuze cirkel. Ik kan wel dingen roepen als ‘sterkte’, maar als iemand zo beschadigd is, dan snap ik de keuze voor euthanasie.
Vraag aan u/verluci: Hebben ouders en dochter weleens overwogen om te kijken naar therapie met behulp van psychedelica? Ik ben zelf beginnend psychedelisch begeleider (geen therapeut) (met behulp van magische truffels – psilocybine). In Amerika en Europa wordt al langere tijd gebruik gemaakt van intensieve psychotherapie met behulp van ketamine, psilocybine, LSD en andere psychoactieve stoffen. Onder de juiste professionele begeleiding kan een hoge dosis helpen bij het verwerken van zeer ernstige psychologische trauma’s. Denk aak existentiële angst voor de dood bij kankerpatiënten, zelfdoding, mensen met meervoudig complexe problemen en dergelijke. Als er geen uitweg meer lijkt te zijn, dan kan ik mij voorstellen dat dit soort opties ook worden bekeken. Psychedelica is geen (wonder)geneesmiddel, maar kan wel voor kwaliteit van leven zorgen.
Ik werk als klinisch psycholoog in de GGZ. De problemen die deze jonge vrouw ervaart kunnen bij uitstek behandeld worden in de GGZ. Ik kan er met mijn pet niet bij dat dít de uitkomst is van het zoeken naar hulp.
Natúúrlijk moet ze niet tussen oude kerels in een gesloten setting geplaatst worden, dat verzin je toch niet. Wat ze nodig heeft, is een veilige omgeving en betrouwbare mensen die beschikbaar zijn als ze het nodig heeft. Als het lastig is om ‘alleen’ hulp te bieden, werk dan samen met verschillende hulpaanbieders. Mogelijk kan het Centrum Seksueel Geweld van betekenis zijn.
Ik stel me voor dat ze continu door het dak gaat van de stress, vanwege de voortdurende aanwezigheid van de dader en diens familie in haar nabije omgeving. Verschrikkelijk.
Euthanasie voor psychisch lijden moet een mogelijkheid kunnen zijn, maar niet in een situatie zoals deze. De aanvraag zal überhaupt niet goedgekeurd worden, omdat hier heel streng naar gekeken wordt; het wordt vooral toegekend aan mensen met hardnekkige chronische problematiek. Niet dat het de situatie makkelijk maakt of dat het afneemt van de ernst, maar 4 jaar na een trauma op zo’n leeftijd kan je de situatie nog niet uitzichtloos noemen.
Los van het stukje ggz in dit verhaal vind ik de woonsituatie ook maar gek. Waarom wonen ze nog steeds in dezelfde omgeving? Die andere familie kan je overduidelijk niet mee te praten en ze hebben laten zien dat ze expres en actief voor meer problemen gaan zorgen. Het eerste wat je als ouder in die situatie doet is toch verhuizen, puur omdat dat het beste is voor je kind? Ook al is het oneerlijk, kost het geld en geef je jezelf gewonnen.
Ik denk dat dit zo moeilijk voor te stellen is omdat wij hoop hebben. En misschien zit daar het verschil wel in? Dat als je die hoop kwijt bent en je vind het niet terug dan wordt het leven inderdaad niet veel meer dan uitzitten en dan is het nog erg lang wachten. En als ik dit lees dan zie ik die hoop die bij haar in stukjes is weggenomen door allerlei partijen en alles wat daarop nog weer is gebeurd een confirmatie van ‘zie je wel’ er is geen hoop. Ik probeer denk ik vooral te voor mezelf te verklaren waarom iemand dit zou willen omdat het voor mij zo’n vreemde gedachte is (en ik ben echt al heel comfortabel met en totaal niet bang voor de dood). Het is te hopen dat hulp op maat, passend bij haar en haar wensen ooit eens kunnen helpen om er een stukje van terug te vinden. Ik vind het schrijnend dat dat zo onbereikbaar is geweest. Maar ik heb hetzelfde met trajecten gezien en lees dat velen het herkennen. Hopenlijk komt dit nu wel snel op gang en bied het haar nog wat.
Ik vraag me wel af of je dat na zo veel op zo’n korte termijn terug kan naar iets wat lijkt op hoop.
Hoe heftig dan ook, hoe jong dan ook, I think she made up her mind en nu is haar enige hoop de dood. En dat zou met juiste adviezen en ondersteuning aan haar zelf moeten zijn. Het is wel haar lijf.
Als ik het lees voel ik ook ‘oh maar er is nog zoveel liefde zoveel herrineringen zoveel moois en zoveel om te leren’. Maar dat voel ik – want ik heb hoop. Dus echt begrijpen zal ik het niet maar ik hoop voor haar wel een stukje hoop en een hoop rust – op wat voor manier dan ook. ❤️
Jezus wat vreselijk dit verdient niemand
Jezus man hoeveel onrecht kan je 1 persoon aandoen? Weinig toe te voegen hier, hoop dat ze uiteindelijk de hulp krijgt die nodig is maar met ons geestelijk zorgsysteem heb ik daar een hard hoofd in.
Goed dat hier aandacht aan besteed wordt
Geen links van de telegraaf die is kut want moet betalen
Na het lezen van het artikel zou ik een procedure tegen de Nederlandse staat toejuigen. Hoeveel Mirthes zijn er nodig voor er iets verandert?
Een doodswens is eng, moeilijk te begrijpen, en toch kan je er wat mee. Een suïcidaal persoon zegt eigenlijk: ik trek het niet meer, deze spanning is niet te verdragen, verlos me alsjeblieft. Paradoxaal genoeg is het 100% serieus nemen van die wens de eerste stap tot contact maken, en een mogelijke ingang vinden om het lijden te verlichten. Professionele hulpverleners kunnen dit, en doen dit dagelijks. Ik slaakte een zucht van verlichting toen ik eindelijk durfde te vertellen hoe fucking diep ik zat en m’n psycholoog zei: “als jij dat wil, dienen we een aanvraag in bij de levenseindekliniek en gaan we die optie bekijken”.
Maf om zo hardop te delen, maar het gaf me toen ruimte om weer andere dingen toe te laten. De geruststelling dat je gesteund wordt, ook als je leven niet meer ziet zitten, is heel krachtig en bereikt het omgekeerde van wat je in eerste instantie zou verwachten. Je voelt weer ruimte, verbinding, een uitweg uit die eenzame donkere tunnel richting het einde.
Wees niet bang om te praten over suïcidaliteit. Vraag er naar, benoem het, toon begrip, ook al roept het misschien verstikkende angst op, boosheid, verdriet, schaamte. Probeer het niet weg te maken of te relativeren. Voor iemand met die gedachtes, met die wens, is het heel serieus. Iemand beëindigt niet zomaar het leven, er gaat een hele strijd aan vooraf en de hele tijd is er kans om contact te maken.
GGZ is hit ‘n miss. Het is geen goeie tijd om die zorg nodig te hebben. Ik zit er zelf ook in. Probeer inmiddels al jaren om een intensieve behandeling te krijgen voor hardnekkig terugkerende depressie. Dat lijkt nu eindelijk te gaan lukken, maar na twee keer afketsen (bij de een werd de kliniek opeens gesloten vlak voordat ik zou starten, bij de ander wilde m’n zorgverzekeraar niet vergoeden) ben ik huiverig voor nog zo’n teleurstelling. Het heeft me geen goed gedaan. Ik weet inmiddels aardig wat ik nodig heb, weet dat ik beter kan worden en weer kan meedraaien in plaats van thuis zitten met een fucking uitkering…maar het moet verdomme wel mee zitten deze keer. Fingers crossed.
In mijn omgeving heb ik gezien hoe mensen met complexe problemen van hot naar her worden gestuurd en soms niet eens een bed konden krijgen als ze in acute crisis zaten.
Sommige instellingen worden terughoudend als het gaat om suïcidaliteit en impulsief gedrag, terwijl dat juist de mensen zijn die hulp hard nodig hebben. Oh, je hebt verslavingsproblemen, nee dan moet je eerst naar die en die plek. Oh je hebt trauma, nee daar doen wij niks mee. Of: persoonlijkheidsstoornissen zijn niet onze expertise. Etc. Ergens in die keten moet een hulpverlener een keer zeggen: “Wij gaan jou helpen, waar je ook mee worstelt. We gaan dit samen met jou aan”. Ik kan je niet uitleggen hoe hoopgevend deze woorden kunnen zijn.
Mensen met psychische problemen zijn niet gek, zielig of hulpeloos. Het zijn gewoon mensen als ieder ander, maar met een psychische aandoening in plaats van een duidelijk aanwijsbare fysieke aandoening. Mensen kunnen terugveren uit dikke, dikke ellende en hun kracht terugvinden, net als dat je kan herstellen van ziekte of een ongeluk.
Het is essentieel dat hulpverleners de kans krijgen om stabiele relaties aan te gaan met cliënten. Als je emotioneel verwaarloosd bent, angstig, getraumatiseerd, dik vet overspannen, depressief als een deur, kan een klein obstakel in het contact al een reden zijn om af te haken. Het is dan al zo fakking moeilijk om hulp te vragen, en als het niet soepel en professioneel verloopt denk je ‘laat maar, hier word ik ook niet geholpen’.
Ik heb hier oprecht goeie ervaringen mee. Er wordt met hart en ziel en veel ervaring en expertise gewerkt in de GGZ. Van psychologen tot psychiaters, verpleegkundigen, therapeuten. Het systeem staat òòk erg onder druk en dat is jammer. Ik vind het kortzichtig en onmenselijk beleid. Los van de morele kwestie van de lijdensdruk van de persoon en haar of zijn omgeving, kost het de samenleving ook geld om het probleem niet bij de oorzaak aan te pakken.
Is er al gezocht naar een passend hulp buiten NL?
Ik kan niet beschrijven hoe verdrietig en boos, woedend zelfs, dit mij maakt.
De molen van GGZ was voor mij ook traag, langdurend, soms met onbegrip en niet altijd even toereikend. Maar mijn vroegere pijn is nog geen fractie van wat deze arme meid moet doormaken.
Fuck mensen die dit een ander aandoen, en hoewel het irritant genoeg is dat mensen alles politiek moeten maken: fuck de regeringen die ons zorgstelsel op deze manier hebben verneukt. “Ontzettend gaaf land”, mijn reet!
Ik hoop dat Mirthe permanent rust vindt van deze hele toestanden. Dan wel door juridisch vervolg, of dat die jongen en de vader ervan, en de zorgmedewerker, door de maatschappij zo verafschuwd worden dat ze hun gezicht niet meer durven tonen. En natuurlijk hoop ik dat ze de nodige hulp krijgt, zonder doorsturen of verder misbruik, en op de juiste plek. Maar dat blijkt de afgelopen bijna 5 jaar al zo lastig, dat ik begrijp dat ze euthanasie nog als enige optie ziet om rust te vinden.
Als ouder denk ik toch de ouders van Mirthe niet de juiste verantwoordelijk hebben genomen. Ik had onmiddellijk mijn koffers gepakt en het huis op de markt gezet nadat het OM had besloten om niet de zaak te vervolgen. Je eigen dochter leeft letterlijk in een hell van een dorp en dat lees je ook terug in het artikel dat de vrienden van de jongen haar uitschelden en die familie vervolgens in hun straat komt te wonen. Hans en Olga hebben gefaald om hun eigen behoeften en normen even aan de kant te zetten en van Hoogeveen naar een Ede te verhuizen.
Mijn achterneef van 15 kreeg spontaan kwaadaardige tumors in zijn hersenen en kon alleen maar behandeld worden in het UMC in Groningen. Denk je dat mijn nicht (zijn moeder) er twee keer over nagedacht heeft om van de randstad naar Groningen te verhuizen. Nee, want dat is de rol van de ouder.
Maar als je voor chemische castratie voor verkrachters pleit ben je in Nederland extremist.🥴 Verkrachters verdedigen verkrachters 🤷♂️
Ik loop zo’n 20 jaar bij ggz voor mijn depressie.
Je kunt wel steeds van psycholoog wisselen en telkens een andere aanpak proberen.
De een focused op de depressie zelf en je kunt alle antidepressiva proberen, de ander probeert de depressie als comorbiditeit te zien en kijkt naar behandeling van mogelijk onderliggende angststoornis, autisme, psychose, adhd, etc.
De medicatie doet meestal niet zo veel. Maar na zo’n 50 professionals te hebben gezien heb ik er nu 1 die off the records over psychedelica durft te spreken.
Het kost wat research om te leren hoe je het veilig en nuttig aanpakt, maar ik ken veel mensen die met meestal psilocybin, mdma, lsd, dmt of ketamine erg veel positieve ontwikkeling hebben doorgemaakt.
Voor dit meisje zit er meer risico aan de visuelere middelen. Maar met mdma zou ze goede kansen hebben veel van het trauma te verwerken.
Voordat je een helium zak probeert kan je net zo goed gezellig met vertrouwden een mdma theetje drinken en de dingen bespreken die er normaal net niet uit kunnen komen.
Jezelf vergassen kan altijd nog
Een lastig verhaal. Uiteraard is het verschrikkelijk wat die vrouw is aangedaan. Maar zonder bewijs kan je gewoon niet iemand veroordelen.
Het grootste probleem is dat het juridisch systeem is teruggebracht tot een papieren emotieloos systeem dat in een fantasiewereldje leeft..
Parameters gaan er aan een kant in. Uislag gaat er aan de andere kant uit. Dader is oftewel schuldig en een straf wordt uitgevoerd. Dader is onschuldig en er gebeurt niets want er is niets gebeurd.
Probleem is opgelost.
Dader en slachtoffer kunnen weer samen in vriendschap verder gaan met hun leven alsof er niets gebeurd is. “Herrinner je nog die tijd dat ik dacht dat jij me met een mes op de keel had verkracht… maar goed dat de rechter me heeft gecorriseerd dat dat hellemaal niet is gebeurd” “Ja dat was lachen”
De werkelijkheid is echter veel anders.
Euthanasie zou mogelijk moeten zijn, het jouw lichaam en jouw keuze
Heb t artikel niet gelezen maar laten we vooral meer gaan bezuinigen op de GGZ zodat we meer geld naar KLM en andere kutbedrijven kunnen sluizen! Ik stem VVD!
Ik heb zelf ook problemen met de ggz ervaren.
Ik heb ptsd. Met de eerste corona-lockdown merkte ik dat ik snel achteruit ging en startte daarom mijn hulpvraag. Ik had onmiddellijke hulp nodig, maar ik moest ruim 4 maand wachten. Ik voelde in deze maanden hoeveel ik achteruit ging, ik wilde zo graag aan mezelf werken en ik schreeuwde zo vaak om hulp.
Eenmaal bij de psycholoog, moest ik het met 10 afspraken doen, daarna moest er plaats komen voor een nieuwe patiënt. Doordat ik veel te vroeg er weer alleen voor stond, zonder enige hulpmiddelen of mensen naar wie ik toe zou kunnen als het slechter zou gaan, ging ik met de lockdown eind vorig jaar weer enorm achteruit. Er toen voor gekozen geen verdere hulp te zoeken, 4 maanden wachten was erger dan mezelf er op een soort “automatische piloot modus” doorheen te slepen.
De wachttijden zijn bizar. Toen ik mijn pols brak, had ik 4,5 uur nadat het gebeurde gips eromheen zitten. Waarom moeten we dan zo lang wachten als we acute mentale hulp nodig hebben.
​
Ook tijdens het schrijven van dit merk ik dat ik verdrietig en boos word. De GGZ werkt niet en de overheid lijkt daar niks aan te willen doen, dat is misschien nog wel het meest frustrerende.
Godverdomme zeg…
Voor mijn eigen mentale gezondheid ga ik stoppen met dit verhaal lezen want na elke zin wordt ik depressiever. Wat een enorm tragisch verhaal. Dit is niet uit te drukken in woorden. Wat een ongelofelijk groot onrecht
34 comments
Dit artikel gaat helaas over het zusje van mijn vriendin. Het is enorm pijnlijk om te zien hoe slecht de gezondheidszorg is in Nederland. Al vier jaar lang zoekt Mirthe hulp en word ze van het kastje naar de muur gestuurd. Er zitten goede en hulpvaardige mensen tussen, maar niemand durft een besluit te nemen of iets te zeggen. Overal worden er steken laten vallen.
Dat de politie (of het om?) de zaak geseponeerd heeft helpt ook niet.
Edit: Dank jullie wel voor de steunbetuigingen, die worden enorm gewaardeerd
Wellicht een cliché; woorden schieten tekort. Wat een verschrikking. Ik zou willen dat ik op enigerlei wijze Mirthe en andere lotgenoten zoals haar kon helpen. Wat kan ik doen, behalve stemmen op partijen die geestelijke gezondheidszorg serieus nemen én als man erkennen en verantwoordelijkheid nemen dat verhalen zoals dat van Mirthe helaas niet uitzonderlijk zijn?
Wat een ongelofelijk verhaal, dit is zo fout. Ik wist dat er veel mis is in de geestelijke gezondheidszorg maar er zo over lezen is echt hartbrekend. Erg veel respect voor de familie dat ze hun verhaal hierover doen.
ik heb mij altijd afgevraagd wat mensen met “stemmen in mijn hoofd” bedoelen. Zijn dat gewoon pessimistische gedachtes of angst gedachtes die overheersen ofzo?
Dit is nou een goed voorbeeld waarom euthanasie voor geestelijk lijden een slecht idee is. Het zou symptoombestrijding zijn voor een slecht functionerende ggz. De oplossing ligt niet in vaker euthanasie plegen, maar in het systeem fixen.
Sjonge. Wat een verhaal. Meid je bent pas 18. Geef alsjeblieft niet op! Vecht! We weten allemaal dat het niet makkelijk is. Man man man.
Ik las Mirthe haar verhaal vanochtend al, en mijn hart brak. Zo jong en al zoveel te verduren gehad dat het gewoon niet meer te dragen is. Ik hoop echt dat ze heel snel goede hulp kan krijgen.
Zelf vind ik dat die optie er moet komen. Ze is wel erg jong om die keuze te maken. Ik kende iemand die als kind was misbruikt en daar meer dan 25 jaar later nog steeds verschrikkelijk onder leed, na heel veel opnames en therapie. Ik denk dat genoeg ook genoeg moet zijn, en waar is de grens, vanaf welke leeftijd en na hoe lang lijden? Erg moeilijk. Ik heb ontzettend met dit meisje te doen en ik hoop echt dat ze goede hulp krijgt.
Wat lees ik dit bericht met een verschrikking en verdriet in mijn ogen zeg. Bah, voor alles dat er gebeurd is én trots op hoe sterk deze meid is, dat ze ondanks alles, hier vandaag de dag nog staat en (nog) niet heeft opgegeven. Omringd door liefde van familie.
Wat zal ik het onwijs kut vinden als we straks weer een ster zien verdwijnen van onze aarde, door de daden van anderen. Wat een laffe, geestzieke malloten. Ik raak uit pure wanhoop mijn eigen woorden hiervoor kwijt.
Ik hoop zo dat Mirthe nog perspectief kan krijgen, maar als dat niet het geval is, dan gun ik haar op zijn minst alle liefde, alle rust én bovenal alle kracht. Wat een onwijs sterke, dappere en volwassen meid die de strijd, ondanks haar moeizame stemmen, gewoon nog aangaat, zij aan zij met haar net zo sterke, dappere vader.
Ik zal eigenrichting nooit goedkeuren, en dat ga ik ook nu niet doen. Maar ik hoop gewoon dat de, in mijn ogen, daders ooit gepakt zullen worden en de straf krijgen die ze verdienen.
Ik krijg echt de rillingen van dit verhaal. Het gaat me zo nauw aan het hart, ik heb die onmenselijke situaties van de GGZ ook in mijn jeugd meegemaakt en dat heeft haast nog meer kapot gemaakt dan het misbruik en de ellende die daar aan vooraf is gegaan. Ik vind het zo’n verschrikking dat er dagelijks mensen, en jonge vrouwen zoals Mirthe zijn die alleen maar tegen dichte deuren aanlopen. Hoe het is om teleurstelling op teleurstelling te verwerken terwijl je eigenlijk al niet meer in staat bent om je hoofd boven water te houden…
Wat een complexe situatie en de Nederlandse gezondheidszorg schiet keer op keer tekort. Ik kan alleen maar hopen dat voor Mirthe snel hulp komt in een vorm die voor haar toereikend is. Ik ben niet tegen op de optie van euthanasie, het is niet een gegeven dat iedereen er weer bovenop komt ook al denken we dat graag (wat overigens niet betekent dat ik vind dat er niet eerst naar andere opties gekeken moeten worden). Het is Mirthe zo gegund dat zij nog een leven kan leiden dat wel betekenisvol is voor haar ook met de last die ze meedraagt, helaas heb ik ook gezien dat dit niet altijd kan. Het is ook een verschrikking voor het gezin, je wil je dochter niet in pijn zien en je wil haar ook zeker niet kwijt maar op deze manier kun je ook niet meer vooruit.
Het doet mij denken aan een documentaire over een aantal jongeren die euthanasie willen/ondergaan, waaronder een jonge Belgische vrouw die ook in het euthanasie traject zit na jaren van proberen met de gezondheidszorg die er is nog steeds niet op een punt is gekomen dat het leven voor haar te doen is. Een psychiater in de documentaire is er van overtuigd dat sterven niet de bedoeling is en komt bijzonder bot over. Jaren en jaren van intensieve therapie, wanneer is de grens dan wel bereikt? En hoe meten we dat als ieder individu dit anders ervaart? Veel mensen vergeten dat het leven en de wens om te leven niet zwart/wit is maar een breed scala aan tinten grijs waarbinnen niet willen en niet kunnen leven naast elkaar kunnen bestaan maar niet altijd hand in hand gaan.
Wel staat me nog zo goed bij de wens om dood te willen, in sterk contrast met de wil om te leven die ik nu dagelijks voel. Ik hoop dat dit voor Mirthe ook in de sterren ligt en ze kan ervaren dat er mogelijkheden zijn, maar ook dat de mogelijkheid van euthanasie niet uit den bozen is als al het andere heeft gefaald. Maar ja… Als je niet de optie hebt tot de juiste zorg is dat natuurlijk een uphill battle.
Ik ben mij er van bewust dat zulke complexe zaken als het hervormen van de GGZ binnen Nederland niet direct kunnen veranderen, maar dit is iets wat al jaren speelt en keer op keer verergert in plaats van dat het beter wordt. Het is ook een lastige situatie om als land weer uit te komen maar ik vind het erg verbazingwekkend dat er niet meer vaart achter verbetering zit en schrijnende gevallen als die van Mirthe meer en meer voorkomen.
Tja Nederland, waar je een nummer bent en geld heilig is.
Wat een verschrikkelijk verhaal. Bijna geen woorden voor, behalve dat hier sprake is van een gigantische vicieuze cirkel. Ik kan wel dingen roepen als ‘sterkte’, maar als iemand zo beschadigd is, dan snap ik de keuze voor euthanasie.
Vraag aan u/verluci: Hebben ouders en dochter weleens overwogen om te kijken naar therapie met behulp van psychedelica? Ik ben zelf beginnend psychedelisch begeleider (geen therapeut) (met behulp van magische truffels – psilocybine). In Amerika en Europa wordt al langere tijd gebruik gemaakt van intensieve psychotherapie met behulp van ketamine, psilocybine, LSD en andere psychoactieve stoffen. Onder de juiste professionele begeleiding kan een hoge dosis helpen bij het verwerken van zeer ernstige psychologische trauma’s. Denk aak existentiële angst voor de dood bij kankerpatiënten, zelfdoding, mensen met meervoudig complexe problemen en dergelijke. Als er geen uitweg meer lijkt te zijn, dan kan ik mij voorstellen dat dit soort opties ook worden bekeken. Psychedelica is geen (wonder)geneesmiddel, maar kan wel voor kwaliteit van leven zorgen.
Ik werk als klinisch psycholoog in de GGZ. De problemen die deze jonge vrouw ervaart kunnen bij uitstek behandeld worden in de GGZ. Ik kan er met mijn pet niet bij dat dít de uitkomst is van het zoeken naar hulp.
Natúúrlijk moet ze niet tussen oude kerels in een gesloten setting geplaatst worden, dat verzin je toch niet. Wat ze nodig heeft, is een veilige omgeving en betrouwbare mensen die beschikbaar zijn als ze het nodig heeft. Als het lastig is om ‘alleen’ hulp te bieden, werk dan samen met verschillende hulpaanbieders. Mogelijk kan het Centrum Seksueel Geweld van betekenis zijn.
Ik stel me voor dat ze continu door het dak gaat van de stress, vanwege de voortdurende aanwezigheid van de dader en diens familie in haar nabije omgeving. Verschrikkelijk.
Euthanasie voor psychisch lijden moet een mogelijkheid kunnen zijn, maar niet in een situatie zoals deze. De aanvraag zal überhaupt niet goedgekeurd worden, omdat hier heel streng naar gekeken wordt; het wordt vooral toegekend aan mensen met hardnekkige chronische problematiek. Niet dat het de situatie makkelijk maakt of dat het afneemt van de ernst, maar 4 jaar na een trauma op zo’n leeftijd kan je de situatie nog niet uitzichtloos noemen.
Los van het stukje ggz in dit verhaal vind ik de woonsituatie ook maar gek. Waarom wonen ze nog steeds in dezelfde omgeving? Die andere familie kan je overduidelijk niet mee te praten en ze hebben laten zien dat ze expres en actief voor meer problemen gaan zorgen. Het eerste wat je als ouder in die situatie doet is toch verhuizen, puur omdat dat het beste is voor je kind? Ook al is het oneerlijk, kost het geld en geef je jezelf gewonnen.
Ik denk dat dit zo moeilijk voor te stellen is omdat wij hoop hebben. En misschien zit daar het verschil wel in? Dat als je die hoop kwijt bent en je vind het niet terug dan wordt het leven inderdaad niet veel meer dan uitzitten en dan is het nog erg lang wachten. En als ik dit lees dan zie ik die hoop die bij haar in stukjes is weggenomen door allerlei partijen en alles wat daarop nog weer is gebeurd een confirmatie van ‘zie je wel’ er is geen hoop. Ik probeer denk ik vooral te voor mezelf te verklaren waarom iemand dit zou willen omdat het voor mij zo’n vreemde gedachte is (en ik ben echt al heel comfortabel met en totaal niet bang voor de dood). Het is te hopen dat hulp op maat, passend bij haar en haar wensen ooit eens kunnen helpen om er een stukje van terug te vinden. Ik vind het schrijnend dat dat zo onbereikbaar is geweest. Maar ik heb hetzelfde met trajecten gezien en lees dat velen het herkennen. Hopenlijk komt dit nu wel snel op gang en bied het haar nog wat.
Ik vraag me wel af of je dat na zo veel op zo’n korte termijn terug kan naar iets wat lijkt op hoop.
Hoe heftig dan ook, hoe jong dan ook, I think she made up her mind en nu is haar enige hoop de dood. En dat zou met juiste adviezen en ondersteuning aan haar zelf moeten zijn. Het is wel haar lijf.
Als ik het lees voel ik ook ‘oh maar er is nog zoveel liefde zoveel herrineringen zoveel moois en zoveel om te leren’. Maar dat voel ik – want ik heb hoop. Dus echt begrijpen zal ik het niet maar ik hoop voor haar wel een stukje hoop en een hoop rust – op wat voor manier dan ook. ❤️
Jezus wat vreselijk dit verdient niemand
Jezus man hoeveel onrecht kan je 1 persoon aandoen? Weinig toe te voegen hier, hoop dat ze uiteindelijk de hulp krijgt die nodig is maar met ons geestelijk zorgsysteem heb ik daar een hard hoofd in.
Goed dat hier aandacht aan besteed wordt
Geen links van de telegraaf die is kut want moet betalen
Na het lezen van het artikel zou ik een procedure tegen de Nederlandse staat toejuigen. Hoeveel Mirthes zijn er nodig voor er iets verandert?
Een doodswens is eng, moeilijk te begrijpen, en toch kan je er wat mee. Een suïcidaal persoon zegt eigenlijk: ik trek het niet meer, deze spanning is niet te verdragen, verlos me alsjeblieft. Paradoxaal genoeg is het 100% serieus nemen van die wens de eerste stap tot contact maken, en een mogelijke ingang vinden om het lijden te verlichten. Professionele hulpverleners kunnen dit, en doen dit dagelijks. Ik slaakte een zucht van verlichting toen ik eindelijk durfde te vertellen hoe fucking diep ik zat en m’n psycholoog zei: “als jij dat wil, dienen we een aanvraag in bij de levenseindekliniek en gaan we die optie bekijken”.
Maf om zo hardop te delen, maar het gaf me toen ruimte om weer andere dingen toe te laten. De geruststelling dat je gesteund wordt, ook als je leven niet meer ziet zitten, is heel krachtig en bereikt het omgekeerde van wat je in eerste instantie zou verwachten. Je voelt weer ruimte, verbinding, een uitweg uit die eenzame donkere tunnel richting het einde.
Wees niet bang om te praten over suïcidaliteit. Vraag er naar, benoem het, toon begrip, ook al roept het misschien verstikkende angst op, boosheid, verdriet, schaamte. Probeer het niet weg te maken of te relativeren. Voor iemand met die gedachtes, met die wens, is het heel serieus. Iemand beëindigt niet zomaar het leven, er gaat een hele strijd aan vooraf en de hele tijd is er kans om contact te maken.
GGZ is hit ‘n miss. Het is geen goeie tijd om die zorg nodig te hebben. Ik zit er zelf ook in. Probeer inmiddels al jaren om een intensieve behandeling te krijgen voor hardnekkig terugkerende depressie. Dat lijkt nu eindelijk te gaan lukken, maar na twee keer afketsen (bij de een werd de kliniek opeens gesloten vlak voordat ik zou starten, bij de ander wilde m’n zorgverzekeraar niet vergoeden) ben ik huiverig voor nog zo’n teleurstelling. Het heeft me geen goed gedaan. Ik weet inmiddels aardig wat ik nodig heb, weet dat ik beter kan worden en weer kan meedraaien in plaats van thuis zitten met een fucking uitkering…maar het moet verdomme wel mee zitten deze keer. Fingers crossed.
In mijn omgeving heb ik gezien hoe mensen met complexe problemen van hot naar her worden gestuurd en soms niet eens een bed konden krijgen als ze in acute crisis zaten.
Sommige instellingen worden terughoudend als het gaat om suïcidaliteit en impulsief gedrag, terwijl dat juist de mensen zijn die hulp hard nodig hebben. Oh, je hebt verslavingsproblemen, nee dan moet je eerst naar die en die plek. Oh je hebt trauma, nee daar doen wij niks mee. Of: persoonlijkheidsstoornissen zijn niet onze expertise. Etc. Ergens in die keten moet een hulpverlener een keer zeggen: “Wij gaan jou helpen, waar je ook mee worstelt. We gaan dit samen met jou aan”. Ik kan je niet uitleggen hoe hoopgevend deze woorden kunnen zijn.
Mensen met psychische problemen zijn niet gek, zielig of hulpeloos. Het zijn gewoon mensen als ieder ander, maar met een psychische aandoening in plaats van een duidelijk aanwijsbare fysieke aandoening. Mensen kunnen terugveren uit dikke, dikke ellende en hun kracht terugvinden, net als dat je kan herstellen van ziekte of een ongeluk.
Het is essentieel dat hulpverleners de kans krijgen om stabiele relaties aan te gaan met cliënten. Als je emotioneel verwaarloosd bent, angstig, getraumatiseerd, dik vet overspannen, depressief als een deur, kan een klein obstakel in het contact al een reden zijn om af te haken. Het is dan al zo fakking moeilijk om hulp te vragen, en als het niet soepel en professioneel verloopt denk je ‘laat maar, hier word ik ook niet geholpen’.
Ik heb hier oprecht goeie ervaringen mee. Er wordt met hart en ziel en veel ervaring en expertise gewerkt in de GGZ. Van psychologen tot psychiaters, verpleegkundigen, therapeuten. Het systeem staat òòk erg onder druk en dat is jammer. Ik vind het kortzichtig en onmenselijk beleid. Los van de morele kwestie van de lijdensdruk van de persoon en haar of zijn omgeving, kost het de samenleving ook geld om het probleem niet bij de oorzaak aan te pakken.
Is er al gezocht naar een passend hulp buiten NL?
Ik kan niet beschrijven hoe verdrietig en boos, woedend zelfs, dit mij maakt.
De molen van GGZ was voor mij ook traag, langdurend, soms met onbegrip en niet altijd even toereikend. Maar mijn vroegere pijn is nog geen fractie van wat deze arme meid moet doormaken.
Fuck mensen die dit een ander aandoen, en hoewel het irritant genoeg is dat mensen alles politiek moeten maken: fuck de regeringen die ons zorgstelsel op deze manier hebben verneukt. “Ontzettend gaaf land”, mijn reet!
Ik hoop dat Mirthe permanent rust vindt van deze hele toestanden. Dan wel door juridisch vervolg, of dat die jongen en de vader ervan, en de zorgmedewerker, door de maatschappij zo verafschuwd worden dat ze hun gezicht niet meer durven tonen. En natuurlijk hoop ik dat ze de nodige hulp krijgt, zonder doorsturen of verder misbruik, en op de juiste plek. Maar dat blijkt de afgelopen bijna 5 jaar al zo lastig, dat ik begrijp dat ze euthanasie nog als enige optie ziet om rust te vinden.
Als ouder denk ik toch de ouders van Mirthe niet de juiste verantwoordelijk hebben genomen. Ik had onmiddellijk mijn koffers gepakt en het huis op de markt gezet nadat het OM had besloten om niet de zaak te vervolgen. Je eigen dochter leeft letterlijk in een hell van een dorp en dat lees je ook terug in het artikel dat de vrienden van de jongen haar uitschelden en die familie vervolgens in hun straat komt te wonen. Hans en Olga hebben gefaald om hun eigen behoeften en normen even aan de kant te zetten en van Hoogeveen naar een Ede te verhuizen.
Mijn achterneef van 15 kreeg spontaan kwaadaardige tumors in zijn hersenen en kon alleen maar behandeld worden in het UMC in Groningen. Denk je dat mijn nicht (zijn moeder) er twee keer over nagedacht heeft om van de randstad naar Groningen te verhuizen. Nee, want dat is de rol van de ouder.
Maar als je voor chemische castratie voor verkrachters pleit ben je in Nederland extremist.🥴 Verkrachters verdedigen verkrachters 🤷♂️
Godver, dit is bijna hetzelfde verhaal als van [Noa Pothoven](https://nos.nl/artikel/2287788-waarom-het-overlijden-van-de-17-jarige-noa-uit-arnhem-wereldnieuws-is). Ik had toch gehoopt dat er inmiddels dingen veranderd zouden zijn. 🙁 Heel veel sterkte voor Mirthe en iedereen om haar heen, dit verdient niemand.
Ik loop zo’n 20 jaar bij ggz voor mijn depressie.
Je kunt wel steeds van psycholoog wisselen en telkens een andere aanpak proberen.
De een focused op de depressie zelf en je kunt alle antidepressiva proberen, de ander probeert de depressie als comorbiditeit te zien en kijkt naar behandeling van mogelijk onderliggende angststoornis, autisme, psychose, adhd, etc.
De medicatie doet meestal niet zo veel. Maar na zo’n 50 professionals te hebben gezien heb ik er nu 1 die off the records over psychedelica durft te spreken.
Het kost wat research om te leren hoe je het veilig en nuttig aanpakt, maar ik ken veel mensen die met meestal psilocybin, mdma, lsd, dmt of ketamine erg veel positieve ontwikkeling hebben doorgemaakt.
Voor dit meisje zit er meer risico aan de visuelere middelen. Maar met mdma zou ze goede kansen hebben veel van het trauma te verwerken.
Voordat je een helium zak probeert kan je net zo goed gezellig met vertrouwden een mdma theetje drinken en de dingen bespreken die er normaal net niet uit kunnen komen.
Jezelf vergassen kan altijd nog
Een lastig verhaal. Uiteraard is het verschrikkelijk wat die vrouw is aangedaan. Maar zonder bewijs kan je gewoon niet iemand veroordelen.
Het grootste probleem is dat het juridisch systeem is teruggebracht tot een papieren emotieloos systeem dat in een fantasiewereldje leeft..
Parameters gaan er aan een kant in. Uislag gaat er aan de andere kant uit. Dader is oftewel schuldig en een straf wordt uitgevoerd. Dader is onschuldig en er gebeurt niets want er is niets gebeurd.
Probleem is opgelost.
Dader en slachtoffer kunnen weer samen in vriendschap verder gaan met hun leven alsof er niets gebeurd is. “Herrinner je nog die tijd dat ik dacht dat jij me met een mes op de keel had verkracht… maar goed dat de rechter me heeft gecorriseerd dat dat hellemaal niet is gebeurd” “Ja dat was lachen”
De werkelijkheid is echter veel anders.
Euthanasie zou mogelijk moeten zijn, het jouw lichaam en jouw keuze
Heb t artikel niet gelezen maar laten we vooral meer gaan bezuinigen op de GGZ zodat we meer geld naar KLM en andere kutbedrijven kunnen sluizen! Ik stem VVD!
Ik heb zelf ook problemen met de ggz ervaren.
Ik heb ptsd. Met de eerste corona-lockdown merkte ik dat ik snel achteruit ging en startte daarom mijn hulpvraag. Ik had onmiddellijke hulp nodig, maar ik moest ruim 4 maand wachten. Ik voelde in deze maanden hoeveel ik achteruit ging, ik wilde zo graag aan mezelf werken en ik schreeuwde zo vaak om hulp.
Eenmaal bij de psycholoog, moest ik het met 10 afspraken doen, daarna moest er plaats komen voor een nieuwe patiënt. Doordat ik veel te vroeg er weer alleen voor stond, zonder enige hulpmiddelen of mensen naar wie ik toe zou kunnen als het slechter zou gaan, ging ik met de lockdown eind vorig jaar weer enorm achteruit. Er toen voor gekozen geen verdere hulp te zoeken, 4 maanden wachten was erger dan mezelf er op een soort “automatische piloot modus” doorheen te slepen.
De wachttijden zijn bizar. Toen ik mijn pols brak, had ik 4,5 uur nadat het gebeurde gips eromheen zitten. Waarom moeten we dan zo lang wachten als we acute mentale hulp nodig hebben.
​
Ook tijdens het schrijven van dit merk ik dat ik verdrietig en boos word. De GGZ werkt niet en de overheid lijkt daar niks aan te willen doen, dat is misschien nog wel het meest frustrerende.
Godverdomme zeg…
Voor mijn eigen mentale gezondheid ga ik stoppen met dit verhaal lezen want na elke zin wordt ik depressiever. Wat een enorm tragisch verhaal. Dit is niet uit te drukken in woorden. Wat een ongelofelijk groot onrecht