Ik (22) word soms gek van mijn ouders maar alleen in een woning tijdens de pandemie zou ook wel wat eenzamer zijn.
‘… Want ook de andere onzekerheden spelen een rol. Maar voornamelijk de woningnood.’
En dat ligt niet alleen aan de woningnood, aldus de titel van het artikel. Echter als ik even snel door het artikel lees vallen mij de volgende stukken op:
>Ondervraagde 1: „Voor een appartement met één slaapkamer zit je in de omgeving van Nieuw-Vennep zo al op 1.300 euro maandelijkse kosten. Ik werk 28 uur per week, bijna fulltime voor mijn functie, en verdien daarmee 1.800 tot 1.900 per maand. Een relatie heb ik niet, dus de huur van een woning moet ik in mijn eentje betalen. Ik zou praktisch niets overhouden.”
>
>Ondervraagde 2: „Voor een kamer betaal je al snel 400 of 500 euro huur, terwijl ik bij mijn ouders geen kostgeld betaal. Ik ben bezig aan mijn tweede master en studeer dus al een tijdje. Was ik op kamers gegaan, dan had ik nu een torenhoge studieschuld.”
>
>Ondervraagde 3: ”Maximaal drie maanden was het plan, maar door de hoge huren, het beperkte aanbod van woonruimte en gezondheidsproblemen verloopt de zoektocht naar een eigen appartement of studio moeilijker dan gehoopt.”
>
>Ondervraagde 4: „Ik sta ingeschreven op Woningnet, bij allerlei nieuwbouwprojecten en reageer me suf. Twee weken geleden kwam er voor het eerst sinds tijden weer een leuke advertentie voorbij: een appartement, dichtbij mijn werk, voor 850 euro per maand.”Helaas voor Dek waren er binnen een dag nog zeventig aanmeldingen en kreeg ze de woning niet. „Het is frustrerend, maar ik weet dat ik niet de enige ben.”
Het klinkt eerder alsof deze mensen zo goed mogelijk proberen te leven ondanks de woningnood in plaats van dat ze andere redenen hebben.
Ben zelf 24 en woon ook nog thuis, ik wil graag in mijn eigen dorp kunnen blijven wonen en dan zit je toch al snel op de €11/1200 per maand aan huur. Is niet echt leuk om naar opties te kijken.
Dus te hoge huurprijzen en te veel aanmeldingen voor 1 woning is dus niet het gevolg van de woningnood. Waarvan dan wel volgens hun?
‘… Want als alleenstaande twintiger is bijna niks te betalen’
Boomers: “Als die griet niet haar hele lijf liet vol tatoeëren had ze bakken geld over gehad! Gewoon harder werken en minder uitgeven!”
Misschien dat een loon van €5/per uur als je 18 bent ook niet bepaald meehelpt? Er is totaal geen mogelijkheid om als puber iets van een vermogen op te bouwen. Vroeger konden ouders misschien nog wel her en der bijspekken, maar ook die zijn nu van de generatie waar je wel 2-verdiener moet zijn om uberhaupt rond te komen. Alles dat je kan verdienen gaat op aan een rijbewijs of misschien boodschappen als je al de luxe hebt op een studentenkamer.
Wij kunnen kinderen echt voor schandalige bedragen werk laten verrichten.
Ik ben 27, heb lang gestudeerd en heb nu een goed betaalde baan. Een eigen woning zit er in deze markt gewoon niet in. Zelfs op huurhuizen wordt hier in de omtrek overboden en ik verdien gewoon te veel voor sociale huur (niet dat ik daar wat aan heb als er pas over 10 jaar een kamer vrij is).
Ik ben bang dat ik nog wat jaartjes thuis woon. Maar mijn ouders vinden dat niet erg. Beetje roering is gezellig. Maar als ik af en toe naar de huizenprijzen hier in de omtrek blijf is mijn enige hoop het huis van mijn ouders erven.
Ik (22) merk dat ik steeds vaker ruzie heb met mijn moeder. Heb een fulltime baan 3-ploegen en salaris ligt rond de 2200,- netto. Kleine irritaties waar je steeds vaker aan stoort. Als ik de mogelijk krijg om uit huis te gaan doe ik het waarschijnlijk. Ik wil maximaal tot mijn 24ste thuisblijven, maar ik merk dat ik al sneller uit huis wil.
Heb wel een goede band met mijn moeder en is een van de beste moeders die je kan wensen. Ik en mijn moeder zijn best wel hetzelfde, dus daarom botsen we vaker, alleen de ruzies beginnen vaker en steeds feller tegen elkaar.
Het wachten op een klein appartementje via Woningbelang duurt minstens 8 jaar zeggen ze, dus dat is ook niet echt een optie.
Ik wil ook echt niet thuis wonen maarja.
Met dit loon kom je ook nergens, kan wel gaan huren maar ben ik het grootste deel kwijt en voed ik de coke verslavingen van de pandjesmelkers hier. En ook als ze dat niet doen, zijn het niet bepaald het soort mens waar ik geld aan wil geven. 900/1000 voor een klein kutstudio’tje de helft van mijn slaapkamer thuis, bekijk het maar.
Ben 26 en wonende bij m’n moeder. Woon sinds een jaar in een prachtige dorp en zou voor geen goud ergens anders meer willen wonen. Helaas kom ik pas over 10 á 15 jaar in aanmerking omdat ik dan alleenstaand zou moeten verhuizen en ik simpelweg gewoon geen voorrang krijg. Kopen is helaas geen optie en met mijn autisme heb ik gewoon echt vastigheid nodig. Met m’n 35e mag ik mij pas in laten schrijven bij m’n moeder, wat rondom belachelijk is dus als er iets met haar gebeurd sta ik simpelweg gewoon op straat. De woningnood is niet een nood het is een levensbehoefte waarvan veel mensen gewoon zonder komen te staan.
Voor mensen die dit lezen, schaam je niet als je bij je ouder/s woont, is gewoon hartstikke normaal alleen is de KEUZE hebben ons ontnomen. Zie dit eerlijk gezegd ook absoluut niet verbeteren. Met de tijd dat ik een huis kan krijgen ben ik alweer mantelzorgen voor de mams dus tja, zo ook weer een oplossing.
Het ligt niet aan de woningnood, nee het ligt aan dat de huur te hoog is en er te veel aanmeldingen zijn per huis.
Volgens mij beschrijft NRC hier de woningnood.
Als Nederlander met buitenlandse roots is lang wonen bij ouders gewoon normaal. (Mediterraans cultuur)
Ik (24) woon sinds mijn 19e op kamers. Vorig jaar heb ik geluk gehad en kon ik uit mijn kleine studentenkamer naar een grotere studentenkamer verhuizen (en naar een volwassener “studenten”huis), eentje die niet bij DUO of soortgelijke organisatie vastzit waardoor ik er nu niet uit hoef als ik afgestudeerd ben. Want dat zie ik nu om me heen vooral gebeuren. Veel vrienden studeren af en moeten hun kamers uit, en gaan dan maar terug naar hun ouders want iets huren kunnen ze niet.
Sommigen hebben geluk en konden een studio vinden, maar betalen nu zoveel huur dat ze zo goed als niks meer kunnen sparen.
Heb met mijn ouders een groter huis gevonden en het simpelweg opgesplitst, win-win want we hebben het familie bedrijf in de achtertuin.
Ik had anders nooit een eigen huis gevonden…
Het ligt niet alleen aan de woningnood, waardoor woningen duur zijn en mensen geen geld hebben om een woning te vinden, want het ligt ook aan het leenstelsel, waardoor mensen ook geen geld hebben om een woning te vinden. Eerlijk is eerlijk, leenstelsel is geen woningnood (maar heeft trouwens wel invloed op de hoogte van je hypotheek). Maar de kop is wel een beetje… tja.
Ik ging pas op mijn 31e het huis uit… dat was dus vorig jaar. Lange tijd werkloos geweest, maar nu heb ik een baan voor 24 uur. Helaas kan ik daar geen auto mee betalen, dus een huis niet zo ver van mijn werk was wel een must. Nu heb ik een benedenwoning (sociale huur) in hetzelfde dorp als waar ik eerst woonde, dus dat is ideaal. Ik heb denk ik 8 jaar ingeschreven gestaan. Volgens mij waren er toen ruim 300 inschrijvingen voor deze 42m2-woning.
“Gaaf land!”
Gelukkig hebben ze een oplossing gevonden:
Negatieve rente bij de bank, nu kun je al je geld inleveren terwijl je spaart voor een huis.
Natuurlijk zijn er manieren om geen negatieve rente te betalen, de bank zelf geeft bijvoorbeeld aan: Investeer het in je huis…
te veel mensen in dit land die een woning nodig hebben?
Klopt, ben 27 en ben in het proces om mijn eerste woning te kopen. Heb het geluk gehad iets te vinden dat mijn vriendin en ik kunnen betalen. Vervolgens knal je gelijk een nieuw probleem in: de verbouwing. Als je wilt dat je huis geen natuurlijke ventilatie heeft (jaren 70 huis) betaal je een godsvermogen voor de verduurzamingsverbouwing. Dan doen we nog niet eens zo heel gek, gewoon isoleren en ventileren. Het is om moedeloos van te worden
Ik bezit mijn eigen huis. Dan woon ik toch ook thuis?
Huis kopen als alleenstaande – onmogelijk
Huis huren vrije sector – bijna niet mogelijk
Sociale huurwoning – Lange wachtlijsten.
Ik heb 6 jaar geleden als starter zelf een huis gekocht na half jaar in loondienst bij eerste baan na studie.
Hypotheek van 130.000. Ik had wat spaargeld en mijn ouders hebben een 5000 gift gedaan voor opknappen.
Het was een voormalig huurhuis en dus betaalbaar.
Het is niet een woning in de randstad en ik werk 40u per week.
Nu zou dat al niet meer kunnen. Maar als ik dan hier hoor dat 30 en 40 jarigen nooit een huis hebben kunnen kopen vraag ik mij af waar je dan hebt gezocht? Alleen randstad?
Hoelang duurt het gemiddeld om je stufi terug te betalen? Want je bent leerplichtig tot je 18e.. die goede oude tijd van lts cadeau krijgen van Philips en op je 20e al meteen trouwen met eigen huurwoning en auto is ook een beetje voorbij.
28 comments
[Archive link](https://web.archive.org/web/20211207122812/https://www.nrc.nl/nieuws/2021/12/06/thuis-blijven-wonen-is-allang-geen-bewuste-keuze-meer-a4068069)
Ik (22) word soms gek van mijn ouders maar alleen in een woning tijdens de pandemie zou ook wel wat eenzamer zijn.
‘… Want ook de andere onzekerheden spelen een rol. Maar voornamelijk de woningnood.’
En dat ligt niet alleen aan de woningnood, aldus de titel van het artikel. Echter als ik even snel door het artikel lees vallen mij de volgende stukken op:
>Ondervraagde 1: „Voor een appartement met één slaapkamer zit je in de omgeving van Nieuw-Vennep zo al op 1.300 euro maandelijkse kosten. Ik werk 28 uur per week, bijna fulltime voor mijn functie, en verdien daarmee 1.800 tot 1.900 per maand. Een relatie heb ik niet, dus de huur van een woning moet ik in mijn eentje betalen. Ik zou praktisch niets overhouden.”
>
>Ondervraagde 2: „Voor een kamer betaal je al snel 400 of 500 euro huur, terwijl ik bij mijn ouders geen kostgeld betaal. Ik ben bezig aan mijn tweede master en studeer dus al een tijdje. Was ik op kamers gegaan, dan had ik nu een torenhoge studieschuld.”
>
>Ondervraagde 3: ”Maximaal drie maanden was het plan, maar door de hoge huren, het beperkte aanbod van woonruimte en gezondheidsproblemen verloopt de zoektocht naar een eigen appartement of studio moeilijker dan gehoopt.”
>
>Ondervraagde 4: „Ik sta ingeschreven op Woningnet, bij allerlei nieuwbouwprojecten en reageer me suf. Twee weken geleden kwam er voor het eerst sinds tijden weer een leuke advertentie voorbij: een appartement, dichtbij mijn werk, voor 850 euro per maand.”Helaas voor Dek waren er binnen een dag nog zeventig aanmeldingen en kreeg ze de woning niet. „Het is frustrerend, maar ik weet dat ik niet de enige ben.”
Het klinkt eerder alsof deze mensen zo goed mogelijk proberen te leven ondanks de woningnood in plaats van dat ze andere redenen hebben.
Ben zelf 24 en woon ook nog thuis, ik wil graag in mijn eigen dorp kunnen blijven wonen en dan zit je toch al snel op de €11/1200 per maand aan huur. Is niet echt leuk om naar opties te kijken.
Dus te hoge huurprijzen en te veel aanmeldingen voor 1 woning is dus niet het gevolg van de woningnood. Waarvan dan wel volgens hun?
‘… Want als alleenstaande twintiger is bijna niks te betalen’
Boomers: “Als die griet niet haar hele lijf liet vol tatoeëren had ze bakken geld over gehad! Gewoon harder werken en minder uitgeven!”
Misschien dat een loon van €5/per uur als je 18 bent ook niet bepaald meehelpt? Er is totaal geen mogelijkheid om als puber iets van een vermogen op te bouwen. Vroeger konden ouders misschien nog wel her en der bijspekken, maar ook die zijn nu van de generatie waar je wel 2-verdiener moet zijn om uberhaupt rond te komen. Alles dat je kan verdienen gaat op aan een rijbewijs of misschien boodschappen als je al de luxe hebt op een studentenkamer.
Wij kunnen kinderen echt voor schandalige bedragen werk laten verrichten.
Ik ben 27, heb lang gestudeerd en heb nu een goed betaalde baan. Een eigen woning zit er in deze markt gewoon niet in. Zelfs op huurhuizen wordt hier in de omtrek overboden en ik verdien gewoon te veel voor sociale huur (niet dat ik daar wat aan heb als er pas over 10 jaar een kamer vrij is).
Ik ben bang dat ik nog wat jaartjes thuis woon. Maar mijn ouders vinden dat niet erg. Beetje roering is gezellig. Maar als ik af en toe naar de huizenprijzen hier in de omtrek blijf is mijn enige hoop het huis van mijn ouders erven.
Ik (22) merk dat ik steeds vaker ruzie heb met mijn moeder. Heb een fulltime baan 3-ploegen en salaris ligt rond de 2200,- netto. Kleine irritaties waar je steeds vaker aan stoort. Als ik de mogelijk krijg om uit huis te gaan doe ik het waarschijnlijk. Ik wil maximaal tot mijn 24ste thuisblijven, maar ik merk dat ik al sneller uit huis wil.
Heb wel een goede band met mijn moeder en is een van de beste moeders die je kan wensen. Ik en mijn moeder zijn best wel hetzelfde, dus daarom botsen we vaker, alleen de ruzies beginnen vaker en steeds feller tegen elkaar.
Het wachten op een klein appartementje via Woningbelang duurt minstens 8 jaar zeggen ze, dus dat is ook niet echt een optie.
Ik wil ook echt niet thuis wonen maarja.
Met dit loon kom je ook nergens, kan wel gaan huren maar ben ik het grootste deel kwijt en voed ik de coke verslavingen van de pandjesmelkers hier. En ook als ze dat niet doen, zijn het niet bepaald het soort mens waar ik geld aan wil geven. 900/1000 voor een klein kutstudio’tje de helft van mijn slaapkamer thuis, bekijk het maar.
Ben 26 en wonende bij m’n moeder. Woon sinds een jaar in een prachtige dorp en zou voor geen goud ergens anders meer willen wonen. Helaas kom ik pas over 10 á 15 jaar in aanmerking omdat ik dan alleenstaand zou moeten verhuizen en ik simpelweg gewoon geen voorrang krijg. Kopen is helaas geen optie en met mijn autisme heb ik gewoon echt vastigheid nodig. Met m’n 35e mag ik mij pas in laten schrijven bij m’n moeder, wat rondom belachelijk is dus als er iets met haar gebeurd sta ik simpelweg gewoon op straat. De woningnood is niet een nood het is een levensbehoefte waarvan veel mensen gewoon zonder komen te staan.
Voor mensen die dit lezen, schaam je niet als je bij je ouder/s woont, is gewoon hartstikke normaal alleen is de KEUZE hebben ons ontnomen. Zie dit eerlijk gezegd ook absoluut niet verbeteren. Met de tijd dat ik een huis kan krijgen ben ik alweer mantelzorgen voor de mams dus tja, zo ook weer een oplossing.
Het ligt niet aan de woningnood, nee het ligt aan dat de huur te hoog is en er te veel aanmeldingen zijn per huis.
Volgens mij beschrijft NRC hier de woningnood.
Als Nederlander met buitenlandse roots is lang wonen bij ouders gewoon normaal. (Mediterraans cultuur)
Ik (24) woon sinds mijn 19e op kamers. Vorig jaar heb ik geluk gehad en kon ik uit mijn kleine studentenkamer naar een grotere studentenkamer verhuizen (en naar een volwassener “studenten”huis), eentje die niet bij DUO of soortgelijke organisatie vastzit waardoor ik er nu niet uit hoef als ik afgestudeerd ben. Want dat zie ik nu om me heen vooral gebeuren. Veel vrienden studeren af en moeten hun kamers uit, en gaan dan maar terug naar hun ouders want iets huren kunnen ze niet.
Sommigen hebben geluk en konden een studio vinden, maar betalen nu zoveel huur dat ze zo goed als niks meer kunnen sparen.
Heb met mijn ouders een groter huis gevonden en het simpelweg opgesplitst, win-win want we hebben het familie bedrijf in de achtertuin.
Ik had anders nooit een eigen huis gevonden…
Het ligt niet alleen aan de woningnood, waardoor woningen duur zijn en mensen geen geld hebben om een woning te vinden, want het ligt ook aan het leenstelsel, waardoor mensen ook geen geld hebben om een woning te vinden. Eerlijk is eerlijk, leenstelsel is geen woningnood (maar heeft trouwens wel invloed op de hoogte van je hypotheek). Maar de kop is wel een beetje… tja.
Ik ging pas op mijn 31e het huis uit… dat was dus vorig jaar. Lange tijd werkloos geweest, maar nu heb ik een baan voor 24 uur. Helaas kan ik daar geen auto mee betalen, dus een huis niet zo ver van mijn werk was wel een must. Nu heb ik een benedenwoning (sociale huur) in hetzelfde dorp als waar ik eerst woonde, dus dat is ideaal. Ik heb denk ik 8 jaar ingeschreven gestaan. Volgens mij waren er toen ruim 300 inschrijvingen voor deze 42m2-woning.
“Gaaf land!”
Gelukkig hebben ze een oplossing gevonden:
Negatieve rente bij de bank, nu kun je al je geld inleveren terwijl je spaart voor een huis.
Natuurlijk zijn er manieren om geen negatieve rente te betalen, de bank zelf geeft bijvoorbeeld aan: Investeer het in je huis…
te veel mensen in dit land die een woning nodig hebben?
Klopt, ben 27 en ben in het proces om mijn eerste woning te kopen. Heb het geluk gehad iets te vinden dat mijn vriendin en ik kunnen betalen. Vervolgens knal je gelijk een nieuw probleem in: de verbouwing. Als je wilt dat je huis geen natuurlijke ventilatie heeft (jaren 70 huis) betaal je een godsvermogen voor de verduurzamingsverbouwing. Dan doen we nog niet eens zo heel gek, gewoon isoleren en ventileren. Het is om moedeloos van te worden
Ik bezit mijn eigen huis. Dan woon ik toch ook thuis?
Huis kopen als alleenstaande – onmogelijk
Huis huren vrije sector – bijna niet mogelijk
Sociale huurwoning – Lange wachtlijsten.
Ik heb 6 jaar geleden als starter zelf een huis gekocht na half jaar in loondienst bij eerste baan na studie.
Hypotheek van 130.000. Ik had wat spaargeld en mijn ouders hebben een 5000 gift gedaan voor opknappen.
Het was een voormalig huurhuis en dus betaalbaar.
Het is niet een woning in de randstad en ik werk 40u per week.
Nu zou dat al niet meer kunnen. Maar als ik dan hier hoor dat 30 en 40 jarigen nooit een huis hebben kunnen kopen vraag ik mij af waar je dan hebt gezocht? Alleen randstad?
Hoelang duurt het gemiddeld om je stufi terug te betalen? Want je bent leerplichtig tot je 18e.. die goede oude tijd van lts cadeau krijgen van Philips en op je 20e al meteen trouwen met eigen huurwoning en auto is ook een beetje voorbij.
Hoe zit het met stellen die iets zoeken?