Wajongers die naar een betaalde baan zijn gegaan.

16 comments

1. Zelf een man van 34, paniekstoornis, laag zelfbeeld en niet opgeleid.

   Allereerst complimenten dat je ondanks je tegenslagen wel duidelijke doelen voor ogen hebt. Dus er is zeker sprake van een wil. En waar een wil is, is een weg.

   Wat voor beroep wil je beoefenen? Heb je daar een diploma voor nodig of juist ervaring? Dat is iets wat je jezelf goed moet afvragen. Voor 90% van de banen op VMBO niveau vragen ze ervaring en wordt niet naar een diploma gevraagd en voor MBO niveau kom je al een heel eind als je ervaring hebt zonder diploma.

   Gelukkig wonen we in een land waar een auto niet echt noodzaak is, vooral als alleenstaande, neemt niet weg dat de vrijheid van het hebben van een auto wel lekker is.

   Ikzelf heb altijd via uitzendbureaus moeten werken uit noodzaak, omdat ik geen connecties heb en ik altijd wel snel werk nodig had. Goede en ook slechte herinneringen aan. Het betaalde soms niet goed, maar ik had altijd me handjes vol. Die weg is makkelijk om connecties te krijgen en ervaring op te doen.
   In de logistiek schreeuwen ze momenteel voor werknemers, zij het als vrachtwagenchauffeur of als hefftruckchauffeur…. Hier kan je makkelijk inrollen en kan leuk werk zijn.

   Als je hier verder over wilt praten kan je me gerust een berichtje sturen.

   Getekend, ook een sociaal arme man

2. Ik heb vandaag [een soortgelijke post](https://www.reddit.com/r/AutistischLaagland/comments/raxvdz/autistiche_burnout_ziekteverlof_werk_ervaringen/) gemaakt maar dan als iemand zonder WAJONG momenteel met ziekteverlof van werk door autistische burnout. Dit zijn zeker dingen waar ik heel onzeker van word en ik weet ook echt niet waar ik nog terecht kan of wat ik kan doen om ook maar iets te verbeteren of iets.

   Ik heb momenteel (Nog) een vast contract, maar het zou best kunnen zijn dat ik daar straks ook naar kan fluiten. Het is gewoon kut. Knijp nog maar in je handjes dat je een WAJONG hebt, want ik ben de lul zonder werk.

   Ik wens je iig veel sterkte en sneak even mee met je post voor eventuele info dat hier gepost word 🙂

3. >Wat zijn jullie ervaringen en hoe heb je het voor mekaar gekregen om toch nog een baan te krijgen? Of misschien kennen jullie iemand die ook in de wajong zit/zat?

   Ikzelf vroeger. Ik heb autisme.

   >Zitten jullie in dezelfde positie als Niels waar je als goedkoop hulpje gezien word zonder een intentie van vast contract te krijgen, of is het je gelukt om daar onder uit te komen?

   Jazeker, ik kreeg een arbeidscoach, die probeerde zoveel mogelijk uren te schrijven. Ze wilde mij inzetten als buitenhulp, restaurant, orderpicker etc. Boeide niet zoveel zolang ik maar iets ging doen zodat ze een vinkje kon plaatsen en de zak geld kon ontvangen van het UWV.

   Ik heb mijn kont tegen de krib gegooid omdat ik wist dat ik suïcidaal zou worden van 50 jaar buitendienst.

   Ik raad je aan om een opleiding te pakken, als is het maar 2 jaartjes praktijk. Neem je tijd en rust. Niet laten dwingen door het UWV. Ik krijg stress van mensen dus het was geen optie voor mij. Maar als je ergens nog fatsoenlijk met mensen overweg kan moet je de kans pakken die het UWV je kan geven. Wel goed overleggen want het geeft gedoe met stufi enzo.

   Voor de duidelijkheid, ik ben nu eigen ondernemer met een bedrijf dat zeer goede zaken doet. Als het aan het de arbeidscoach lag draaide ik nu platsoendienst.

   Ik koos uiteindelijk voor een speciaal bedrijf via het UWV dat mij kon begeleiden bij het opzetten van de administratie, aanvraag van leningen etc.

   Ik zou als ik jou was eens goed overleggen met de arbeidsdeskundige bij het UWV (niet de arbeidscoach!) En duidelijk je angst aangeven voor de situatie die zich nu ontvouwt. Je bent niet de enige. Meer mensen weten totaal niet wat ze moeten als ze eindelijk een beetje grip krijgen op hun leven.

   En maak je ook NOOIT druk om wat leeftijdsgenoten doen. Dat maakte mij soms nog wel depressief maar je schiet er helemaal niks mee op.

4. Het mogelijk niet halen van een specifiek einddoel (leuke vaste baan waar je wordt gewaardeerd) zou ik zeker geen reden laten zijn om niet in jezelf te investeren dmv een opleiding en/of het halen van een rijbewijs.

   Je lijkt wel heel snel te willen. Ik zou eerst even het diagnose en vervolghulptraject afwachten. Zodat je bijv. eerst kan werken aan een fijn dagelijks ritme voor jezelf vinden zonder allemaal opleidings- en werkprikkels. Dat is gewoon een groot contrast en het is zonde als je teveel hooi op je vork neemt terwijl dat niet nodig was.

   Biedt dat REAKT ook iets van loopbaanbegeleiding en hulp met het kiezen van een opleiding? Een opleiding waar ze je ontzettend in het diepe gooien is voor nu waarschijnlijk niet zo geschikt.

5. Heb een oud klasgenootje gehad die last van angst- en paniekklachten had. Die jongen was toevallig wel autistisch (asperger), maar is er wel overheen gekomen met veel hulp. Dus goed dat je stappen hebt gezet om hulp te zoeken. Hopelijk gaat het jou ook lukken om er overheen te komen. Succes in ieder geval.

6. Ik vind dat gesprek tussen hem en de randstad mevrouw echt schrijnend. Het is zo duidelijk hoe de machtsverhoudingen liggen en die man doet echt zijn best. Bah.

7. Normalitair reageer ik nooit op sociale media maar ik wilde nu toch gehoor geven aan jou vraag voor verhaal. Dus bij deze het verhaal van een ‘normaal’ functionerende Wajonger:

   Na vier opleidingen begonnen te zijn is het mij uiteindelijk gelukt om er een af te ronden en een vaste baan te vinden als Junior Bioinformatician. Onderweg waren er veel momenten waarop ik dacht dat ik het niet zou halen en gewoon altijd in de Wajong zou blijven.

   Op mijn 19de ben ik gediagnostiseerd met een Autisme Spectrum Stoornis en ik heb jaren geleefd zoals jij beschrijft, namelijk tijdens mijn eerste 3 opleidingen. Elke keer hetzelfde; opleiding beginnen, helemaal overweldigt raken door prikkels, mezelf afsluiten en stoppen met de opleiding. Gevolgd door maanden alleen thuis, bij mijn moeder nog, achter de computer en een nieuwe opleiding in September.

   De voornaamste reden dat het bij de vierde opleiding goed ging is omdat ik die begon samen met mijn broer en een goede vriend van de middelbare school. Dit zorgde voor sociale houvast in de dagelijkse gang van zaken. Ik heb 6 jaar over mijn studie gedaan (mede door ongerelateerde medische omstandigheden) maar het is uiteindelijk gelukt.

   Ik werk nu ongeveer 4 jaar voor hetzelfde bedrijf (inclusief twee stages, wat normaal niet mag maar de docenten maakte een uitzondering) en alles gaat goed. Ik woon samen met mijn vriendin in een mooie nieuwbouw woning (huur natuurlijk want 3 gefaalde opleidingen en een opleiding van 6 jaar = dikke studieschuld). Mijn Team Lead en Manager zijn op de hoogte van mijn diagnose en hebben begrip voor. Op een technisch niveau functioneer ik in hun ogen uitstekend en ze zijn erg tevreden met de waarde die ik lever. Op een sociaal/collegiaal niveau word er weinig van mij verwacht. Het begrip van mijn leidingevende zorgt voor ontzettend veel rust in mijn leven omdat ik mij weinig zorgen hoef te maken over de sociale omgang (iets waar ik ook tijdens mijn geslaagde opleiding nog enorm mee worstelde).

   Ik heb helaas weinig tips. Mijn interactie met het UWV was altijd erg simpel omdat ik altijd een opleiding volgde en daarna werkte.

   Het enige wat ik uit persoonlijk ervaring kan meegeven is dit: Ik heb mij echt door de universiteit heen moeten worstelen en dat was sociaal/mentaal erg zwaar, er werd veel van mij verwacht. Maar de werkplek die ik uiteindelijk gevonden heb is rustig voor mij op een manier die ik verwacht lang vol te kunnen houden. Werk hoeft niet zo emotioneel zwaar te zijn als school, het kan dus beter worden na school.

   Stuur voor vragen vooral een berichtje.

   Getekend, een Autistische Wajonger die het met veel moeite gelukt is om te functioneren.

8. Ik ken 2 mensen die al meer dan 10 jaar in de toen geldende WAJONG terecht zijn gekomen. De een is het toonbeeld van functioneel alcoholist met ADHD en 0 opvoeding vanuit zijn ouders, met een vertekend wereldbeeld en zelfbeeld. De ander heeft alle hulp gezocht die er was en heeft alles op alles gezet om het beter te maken. Als je niet beter wist zou je denken dat ze vrijwillig huisvrouw is. Realiteit is echter dat je in de WAJONG €150 per maand mag verdienen en daarna wordt je gekort. Dus je moet er wel een goed betaalde baan voor in de plek zetten wil je ooit van dat stempeltje afkomen.

   Ikzelf ben niet in de WAJONG terecht gekomen maar ben vrijwillig werkeloos. Heel kort gezegd: ik heb mn hele leven moeite gehad met allerlei dingen maar nooit hard genoeg om op te vallen. Totdat ik op het HBO vastliep en flinn depressief werd. Ik heb mn opleiding niet afgemaakt en ben maar laagopgeleid werk gaan doen, almaar doormodderend met mn problemen. Achteraf weet ik dat autisme hier de oorzaak was. Een groter probleem was dat ik in diezelfde periode met een narcist (mogelijke psychopaat) samenwoonde die mij tot zijn (sex)slaaf probeerde te maken, al mijn geld had opgemaakt en me compleet ruïneerde. Resultaat: PTSS.

   Ik wist in mijn leven nooit wat ik wou doen totdat ik met iemand in gesprek raakte over het werk wat hij deed: ervaringsdeskundige. Ik vond mijn roeping door dat nu nog vrijwillig te doen en ga proberen om met steun van de gemeente me om te scholen zodat ik er mn brood van kan betalen. Eerst moet ik mezelf nog op de rit krijgen wel.

9. Tip: r/AutistischLaagland

10. Mijn persoonlijke ervaring (Autisme/ADD + Wajong) is als volgt:

    Ja, je gaat in het begin als goedkoop knechtje ingezet worden. Dit is natuurlijk ook niet heel gek, aangezien je voor een werkgever niet echt interessant bent, zeker niet voor hoogbetaalde banen. Geen werkervaring, geen diploma, en dat maakt je in verhouding een dure werknemer.

    Zoek een bedrijf dat zich richt op een hoek die je interessant vind, en probeer daar (een jaar of 2) je ogen en oren goed de kost te geven. Neem alles in je op, het reilen en zeilen van de hogere regionen, het gedetailleerde van de lagere regionen, en doe niks anders op als ervaring. (Je leeft nog thuis, dus elk loon wat je krijgt zou genoeg moeten zijn om in die tijd het hoofd boven water te houden.)

    Na die twee jaar loop je met die ervaring bij een concurrent binnen en probeer je te solliciteren naar een beter betaalde baan. Je laat je ervaring zien, gooit wat vakjargon erdoorheen, en als je het goed doet (een brutaal mens heeft de halve wereld), kan je zomaar aangenomen worden. En bij nee, blijven proberen. Werknemers zijn er te weinig op dit moment. Sowieso zullen ze je niet meer zien als een dure werknemer met weinig ervaring, en dat werkt alleen maar in je voordeel.

11. Ik heb een participatieregeling. Misschien kan je dat eerst proberen? Dan kan je toch aan je doelen werken maar heb je nog steeds extra steun.

12. Ik heb al sinds m’n 18e een Wajong vanwege paniek stoornis en adhd/ass. Heb destijds een opleiding media design gedaan wat ik erg leuk vond, alleen het klantcontact vond ik verschrikkelijk. Uiteindelijk bij een drukkerij terecht gekomen waar ik inderdaad gewoon een goedkope arbeidskracht was, minder uitbetaald kreeg dan minimum en vervolgens ook nog schulden kreeg omdat een arbeidscoach een verkeerd vinkje had gezet en ik dus dubbele loonheffingskorting ontving. Meer gaan werken met de belofte meer geld te krijgen, nooit meer geld erbij gekregen, wel een depressie en een cursus “hoe ga ik onverstandig met drank om”. Ruzie gekregen met de baas na mijn zoveelste poging voor mezelf op te komen, vervolgens ontslagen en thuis komen te zitten met een gratis extra trauma erbij. Nu ben ik sahm (stay at home mom, oftewel werkloos) en ik hoop dat ik dat ook mag blijven. Ik heb op een dag genoeg energie om of een paar uur te werken, of om voor m’n kind te zorgen en te zorgen dat het huis op orde is, maar niet allebei, en dan verkies ik toch het tweede.

    Ik heb de docu niet gezien die je linkt, maar ik ga hem zeker eens bekijken. Ik vrees dat ik veel herkenbare dingen tegen ga komen

13. Super tof dat je deze stap durft te zetten! Ik zit niet in jou situatie en ga dus misschien iets zeggen wat totaaaaal geen hout snijdt.

    Maar ik weet vrij zeker, dat als je dit op LinkedIn gooit, er een heleboel mensen je willen helpen. Mocht je daar hulp bij nodig hebben dan doe ik dat graag!

    Ik heb zelf bij een uitzendbureau op Schiphol gewerkt waar in het verleden hele veel ‘ongeschoold’ werk te doen is. Zeker in de logistieke sector is er een heleboel te vinden waar het behalen van bijvoorbeeld een heftruck certificaat door de baas wordt betaald. Wellicht dat dit een optie is om ergens te beginnen.
    Ik zit zelf op de stoel van recruitmentmanager en had je graag bij ons bedrijf iets geboden. Helaas kan ik dat niet op die manier. Maar mocht je vragen hebben, hulp nodig hebben, of tips willen, hit me up!

    Nogmaals, dit verhaal op LinkedIn posten kan je heel veel brengen. Al kan ik me voorstellen dat dat wel een flinke stap uit je comfort zone is.

14. Ik ben 25, heb Wajong (bijgesteld naar €0) en ben elektrotechnisch ingenieur. Ik heb 6,5 jaar gedaan over mijn HBO diploma. Mijn werkgever heeft mij direct een contract voor onbepaalde tijd aangeboden bij mijn eerste gesprek met hen. Maar ik heb niet openlijk gezegd dat ik Wajong had (don’t ask, don’t tell). Had ik bij andere sollicitaties wel gedaan en hangt toch een soort stigma aan merk ik.

15. Ken de docu niet, maar zal deze zeker gaan kijken.

    Ikzelf heb niks met de wajong te maken, maar ik ken een vriend van vroeger die daarmee bij de intratuin werkte. Ik kreeg nooit het gevoel dat hij als extra hulpje werd gezien, maar de spierballen en rust van de afdeling die hij samen met de chef afdeling onderhield. Door iedereen in het bedrijf werd hij waardeert als collega, werknemer en persoon. Hij was misschien niet wat gezien werd als typisch, maar dat waren gelukkig meer mensen in het bedrijf niet. Typische mensen zijn namelijk erg saai. Momenteel werkt hij bij een AH, waarbij ik vernomen heb dat hij het enorm naar z’n zin heeft en gezellige collega’s heeft.

    In mijn ogen maakt het voornamelijk uit hoe je werkt en dat je respectvol bent, de rest is niet belangrijk. Als er knelpunten zijn voor iemand of angsten en die zijn besproken dan kan je bouwen op elkaar. Tuurlijk is het soms ook zoeken naar dat bedrijf, maar wanneer je het vindt zit je goed. Toepasselijk met het nooit geschoten, altijd mis.

    Hopelijk geeft dit een positief perspectief en ga je hetzelfde als hem ervaren!

    Edit: in een reactie iets gezien van een arbeidscoach en volgens mij had hij die tijdens de intratuin ook, met de AH weet ik het niet.

16. Al veel goeie reacties, maar nog even over het autorijden: mocht je de mogelijkheid hebben, kijk of je met mensen voorin de auto mee kan rijden. En dan actief met hun meekijken hoe zij rijden. Als je dat langere tijd doet dan leer je daar ook van, je leert hoe mensen reageren, bedenken hoe jij zou reageren etc. Waarschijnlijk denk je op een gegeven moment zelfs over andere automobilisten “wow wat rijdt die raar, dat zou ik zelfs beter kunnen”, en dan ben je klaar voor rijlessen 🙂